De Wondere Wereld

Welkom in Winterwonderland

Mooi is het zeker, maar een paar centimeter sneeuw en het hele land ligt plat. Hilarisch, toch?

  

Serious Request

Ooit heb ik al eens gepost over de 3FM Serious Request actie, die destijds over landmijn ging en toen het glazen huis nog in Utrecht op de Neude in Utrecht stond. Een mooie jaarlijkse tradite met een doel doel!

Het is natuurlijk belachelijk dat het glazen huis verhuisde naar Den Haag, Breda en nu weer helemaal naar Groningen, tradities zijn er om aan vast te houden en zo is het glazenhuis thuis in onze Domstad! Toch blijf ik een warm plekje houden voor deze actie, en steunde ik deze altijd al met een kleine financële bijdrage waarvoor ik dan een of andere obscure jaren '60 plaat voor aanvroeg. Die vervolgens niet gedraaid werd, omdat ik steevast de enige bleek die die plaats wilde horen.

Er bestaat ook een veiling waar bedrijven een hunner producten kunnen ter veiling aanbieden aan de hoogste bieder, en waarvan de opbrengsten óók naar het Serious Request doel gaan.

Nu hebben Ad, Angelique, Hans, Helmi en ik sinds dit jaar ons eigen bedrijf: ColorbikeTours. Onder begeleiding van ons of één van onze gidsen zie je de leukste en verrassendste plekjes van onze stad, maar dat wisten jullie al wel. Dat ColorbikeTours goede doelen steunt door 15% van onze inkomsten te doneren aan 'fiets voor een fiets'-projecten, is natuurlijk ook al wijd en zijd bekend.

Maar als de veiling dadelijk van start gaat, kun je ook gaan bieden op een echte voledige verzorgde, all-inclusive ColorbikeTour voor 12 personen. En dat is wel nieuw!

Dus wil jij met je familie, bedrijf, vrienden of sportelftal Utrecht op een leuke manier leren kennen, bied mee!

Vanaf 7 december kun je hier terecht!

 

Uitverkocht

22 Huizen, meer dan 200 geïnteresseerden, één project op loopafstand van het Ledig Erf enerzijds en het Wilhelminapark aan de andere kant. Huizen van 175 vierkante meter, eigen garage en een tuin van tien bij vijf meter, en nog betaalbaar ook... Binnen de kortste keren uitverkocht dus.

 
Wij waren nummer 23 op de lijst.... Maar het leuke is, nummer 17 viel af, en dus hebben we binnen een week besloten een huis te kopen en zitten we nu om de tafels met hypotheekboeren, keukenwinkels, op meerwerk azende aannemers en ander volk van bedenkelijk allooi.

Vanaf vandaag zal ik elke vrijdag vanaf dezelfde plek een foto maken en hier posten. Om jullie een beetje te informeren, maar ook stiekem voor onszelf.

Project 'De Meerstroom' vanaf de Ina Boudier Bakkerlaan - vrijdag 20 november 2009

Klussen, deel veelsteveel

Klussen, de handjes uit de mouwen, afplaktape, schuurpapier, kwast en roller uit de kast en een oud kloffie aan. Pff, als je er aan moet beginnen, zie je er eigenlijk altijd als een berg tegen op. En dat terwijl je weet dat het resulataat altijd genoeg bevrediging geeft, om je over je aanvankelijke scrupules heen te helpen.

Maar wat is dat dan toch, en waarom met name thuis? Want, hoe je het ook wendt of keert, bij en voor anderen lijkt het nooit zo'n probleem om eens flink aan de slag te gaan. In andermans huis, of kantoor, zo zal dadelijk blijken, is de drempel om te gaan klussen een stuk minder hoog! Je werkt netter en begint al voor dag en dauw, om door te werken tot de luiken voor de ramen van de buren en die voor je eigen ogen dicht gaan. Lange dagen vol productiviteit, bloed, zweet en tranen, en waarvoor? natuurlijk, een vrienden- of familiedienst. Maar je doet het. En neen, dit is geen open sollicitatie om bij jullie, lieve lezers, te komen klussen, eerst moet mijn eigen huis helemaal af!

Want zoals sommigen van jullie wellicht weten, zijn Helmster en ik aan het prachtige-pimp-Pol's-Palace-project begonnen. En Helmi's palace natuurlijk ook, maar dat allitereert niet zo mooi... Een andere trap, de serre bij de keuken trekken om eoindelijk eens echt met potten en pannen aan de slag te kunnen en het buitenschilderwerk, een grote wasmachine en -drogerdiaspora en nog wat losse flodders. Leuk, zin in, want het resultaat zou voldoening bieden. Dus handjes uit de mouwen en starten maar...

Zo gezegd, zo gedaan, ware het dat Sophie ineens verhuizen moest. Haar kantoor was al gauw te snel en dus moest er een grotere ruimte worden ingericht, bij broer en schoonzus in het pand. Ach, dan helpen we daar toch ook een beetje. Dus de handjes uit de mouwen, afplaktape, schuurpapier, kwast en roller uit de kast en een oud kloffie aan... Helmi's kantoor werd prachtig, strak en toch helemaal Sophie en ja, als je dan toch bezig bent, dan krijgt de rest van het pand ook direct een likje verf...

 

Maar hadden we thuis niet nog van alles te doen?

Tja, ergens in het vroege, vroege voorjaar, toen de schapen nog wol hadden, de boomblaadjes nog diep verscholen in hun knopjes zaten en Vastelaovend nog kakelvers in het geheugen zat, gingen we thuis aan de slag.  En nu, morgen bereikt de zon om iets over acht in de ochtend haar noordelijkste stand van het jaar. Dit houdt in dat de klimatologische zomer dan begint -hoewel die temperatuurtechnisch tot dinsdag op zich laat wachten- de schapen zijn geschoren. De blaadjes aan de bomen hebben hun lentefrisheid alweer verloren en het gras in het Wilhelminapark vertoont alweer sleet vanwege de vele picknickende en zich aan rosé lavende luilakken, studenten en andere uitvreters die de hele dag niets te doen hebben (ik, jaloers, hoe komt u erop?)...

En ons prachtige-pimp-Pol's-Palace-project? Nou, de trap is af, kijk hieronder maar, de kast eromheen ook bijna, maar verder... Het belooft nog een lange hete zomer te worden!

Klussen, ik haat klussen! Wie wil ons dit keer komen helpen, ik beloof je, bij anderen gaat het een stuk sneller, leuker en beter!

 

  

Fietstours in Utrecht!

Colorbike Tours is los!

Ad, Angelique, Hans, Helmi en ik staken naast onze eigenlijke werkzaamheden al menig uurtje in ons kindje dat we Colorbike Tours hebben genoemd.

En vanaf deze week weten we dat ons kindje al zelfstandig kan lopen. De eerste stapjes zijn immers gezet.

De boekingen komen binnen, de gemeente steunt ons initiatief in woord en daad. De VVV en Utrecht Toerisme en Recreatie zijn aangesloten bij onze geöliede promotie-machine. En in samenwerking met het Apollo-Hotel wordt hard gewerkt aan een gezamenlijk weekend-arrangement!

Voor je het weet, kleurt de hele stad Utrecht vrolijk rood, geel, groen, blauw en wit van onze goede-doelen fietsen!

Dus kom naar Utrecht en fiets met ons mee, want immers:

"Toen Amsterdam een plas was en Rotterdam nog gras was, was Utrecht al een stad die alles had en waar ieder in zijn sas was!"

De markt, van alle markten thuis!

Een maandje of 5 terug in Nederland is mij wel duidelijk wat ik mis aan Barcelona. Temeer we een paar weekjes terug even hebben kunnen genieten van dat staadsie!

Even bijkletsen met onze verre vrienden, even loom genieten van de Spaanse voorjaarszon in het Parc Ciutadella of op het strand van Bogatell... Het dakterras van Anne en Maurice en later Mabel en een onvergetelijk weekendje Vic...

Maar ook ons eigen ouwe straatje, de bakker om de hoek en de Sta Catarinamarkt!

Elke dag weer voor verse vis, verukkelijk vlees, geurige groente en fris fruit naar mijn vaste stalletjes. Dat mis ik toch wel hoor. Natuurlijk heb ik mijn adresjes hier in Utrecht ook wel. Zo ben ik erg blij met een goed geoutilleerde super om de hoek in plaats van een chagrijnige Caprabo. Olijfje op de van Scorelstraat, waar ze heerlijke mediterrane producten hebben. Een lekkere bakker, goeie visboer, lekkere kaashandel, scharrelslager met overheerlijke verse filet americain voor ons zondag ochtendritueel (ontbijt op bed!), noem maar op. Utrecht heeft het allemaal!

Maar die markt...!

 

 

Dag Barcelona, hallo Tegelen, 's-Gravendeel en... ...Utrecht!

Daar zijn we weer. Even een paar daagjes niet online geweest, maar nu, nét voor het scheiden van de markt, even voor de klokken de laatste keer dit jaar twaalf maal slaan en voor 70 miljoen euro verspild wordt aan vuurwerk, kruip ik achter de laptop voor een blog.

Ons vertrek naar Barcelona was tamelijk geruisloos gegaan, want voor het krieken van de dag en met de rijp nog op de velden, reden wij rond vijven richting het zuiden. En geheel terecht, was daar niemand voor zijn of haar bed uitgekomen. Dag Pol, dag Helmi.

Maar nu pakten we het anders aan. Een stevige borrel ter afscheid in - uiteraard- Andú, een etentje in Casteldefels, een strandwandeling samen, nog één keer samen de Girona op Gràcia in, afscheid nemen van de meisjes van de bakker, de groentenboer, de dames van het reisbureau, nog een keer ergeren aan de Caprabo, de laatste chocoladecroissantjes en als laatste, nog een keer de oordoppen in voor een stille nachtrust in de Leliestraat. Leuk zo'n opsomming, hoor ik je denken, maar wat ik écht bedoel is dat we de laatste dagen echt opgezogen hebben. Heel bewust nog even genoten van wat de stad ons te bieden had.

Toen we de 16de de bus samen met Yvonne en André propvol stapelden (nogmaals dank!), wisten we dat we 's middags naar een heerlijk hotel zouden verkassen voor een gepast afscheid. Nog een paar pintxos, heerlijk eten bij Pla (Christoph, dank voor de tip!) en de laatste nacht op Catalaanse bodem in een kingsize bed. Een laatste kop koffie met Anoek in het zonnetje en hoppakee de trein in. Want op de 17de vlogen Helmi en ik vanaf El Prat naar Amsterdam. Op Schiphol is het 24 uur per dag een komen en gaan van mensen, elke minuut een ontmoeting of afscheid. Zo ook in ons geval, want mijn moeder stond klaar met twee witte rozen als warm welkom.

En nu, na een paar dagen Tegelen en 's-Gravendeel, een koude Kerst en vooral na veel gesjouw en uitpakken, zijn we weer terug op ons oude nest... En dat bevalt eigenlijk weer prima.

Morgen gaan we samen weer het volgende nieuwe jaar in, waarin ons vast weer veel ervaringen, belevenissen en avonturen staan te wachten waarover we jullie via deze blog over op de hoogte houden. En waar we vorig jaar op Passeig del Born samen cava dronken en toasten op wat Barcelona ons brengen zou, hangt dat zelfde plein nu als schilderij van Sjer boven onze bank. En toasten we morgen met Ad, Angelique en Hans op 2009.

Tot volgend jaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meanwhile in Utrecht...

Ondanks dat je dan van huis bent, en je hier in Barcelona je huis-tuin-en-keukensores hebt, wil dat niet zeggen dat thuis, in Utrecht het leven stil staat. Ons huis, in onze straat, in ons Utrecht wordt bewoond door de familie Shrinath Rao (of andersom, ik heb geen idee) ergens uit India. Wanneer wij ooit weer terug gaan, kunnen we daar dus gewoon weer intrekken. Onze meubeltjes zullen wellicht wat naar curry rieken, maar een dagje luchten, en een paar flesjes Brise of Air Wick doen hopelijk wonderen! Dat onze buurvrouw Linda luchtverfrissers in haar woonkamer gebruikt om de currylucht ietwat te verdrijven, geeft maar aan dat ik dit keer een keer niet overdrijf...

Omdat het huisje (en de hele straat) al meer dan 100 jaar oud is, moet er ook wanneer je zelf aan de andere kant van Europa verkeert, af en toe wat aan onderhoud gebeuren. Nu pakken wij dat in de van der Hstraat, zoals alles, natuurlijk groots aan. Straatbarbecue's, straatborrels, straatnieuwjaaroliebollenkater-high tea en nu dus ook straatonderhoud.

En dat schijnt heel bijzonder te zijn, want we zijn allemaal huiseigenaren. En om dan straatbreed het onderhoud aan te pakken zonder dat daar een coörperatie aan te pas komt, dat kan alleen ons eige stroatsie. Kijk maar:

 

De straat in de steigers

 

Ons huis in de steigers

 

Lintje knippen

Bubbels

 

Nils...

 

Carolien met haar bedankje.

P.s. Carolien, bedankt, alleen jammer dat je Nils tegen ons huis uitlaat nu we even niet thuis zijn... ;-)

Semigreren

Soms zit het mee, en soms zit het tegen. Hoewel ik van mening ben dat je geluk af kunt dwingen door een positieve en optimistische levenswijze en hard werken, heb je niet alles in de hand. Heb je niet alles onder controle en gebeuren er nog steeds dingen die je niet verwacht.

En maar goed ook, want zo kan het ook voorkomen dat dingen nog beter uitpakken dan in je stoutste dromen! Nadat ik gisteren in alle vroegte (lees: 5 uur 's ochtends) door mijn geliefde Helmi op Düsseldorf International Airport was afgezet, vloog ik naar Barcelona om kennis te maken met huurbazin Analís en het huurcontract voor ons pand te ondertekenen. Ons pand, want nu hebben we officieel een woning en winkel aan de Leliestraat in Barça! Wat voelt dat raar, machtig en spannend, om een krabbel te zetten onder een contract waarvan je er van uit gaat dat makelaar Paul wél elk woord kan vertalen. Een typisch Spaans contract met veel stempels, toeters, zegels en bellen.

Check!

Het contract met Sjer is ook gereed en we zijn het er over eens geworden hoe we wat gaan doen, voor hoelang en onder welke voorwaarden. Het ging als vanzelf en we verheugen ons dan ook op een leuke, prettige en hopelijk ook erg succesvolle samenwerking. Aan alle randvoorwaarden is in ieder geval voldaan!

En vanochtend hoorden we dat we ons huis hebben verhuurd aan een Indiase expat die met zijn vrouw en baby'tje naar Nederland komt. Ons was al aangegeven dat zoiets altijd op het laatste moment pas gebeurt, en hoewel dit nog niets een het laatste moment is, werden we toch al een beetje nerveus.

Check!

Ons huis in Utrecht is nog ,nooit zo netjes en leeg geweest. Een rare gewaarwording. Je gaat verhuizen, maar toch ook weer niet. Je gaat emigreren, maar toch niet. Semigreren dus. Normaal trek je alles leeg als je gaat verhuizen. Maar niet nu: huis blijft sober, neutraal en doelmatig ingericht achter voor onze Indiase vrienden. De spullen die mee gaan naar Spanje, staan in dozen, klaar om in te schepen. En dan zijn er nog de spullen die we niet mee nemen, maar we ook niet in het huis achterlaten, die worden zoland bij Ad & Angelique in de loods gestald. Verhuizen, maar ook weer niet dus.

Eén van de doelen in mijn leven was om nog eens een tijdje in een wereldstad te gaan wonen. Dat gaat nu dus gebeuren.

Een van mijn andere doelen is een nieuw woord te verzinnen dat in de Dikke van Dale terechtkomt. Semigreren lijkt me een mooie:

Semigreren (onov. ww.)
tijdelijk verhuizen naar het buitenland => tijdelijk uitwijken

Utrecht

Hoe Jacques Brel over zijn "vlakke land" kan zingen, emotioneel, roerend en geroerd, beschrijvend en liefdevol, als heeft het het over zijn levensliefde.

Zo keek ik vanmiddag door de licht beslagen ruiten van GVU lijn 3 op weg naar de Fockema Andraealaan over de door een mals buitje natgeregende Utrechtse straten.

Morgen komen de eerste geïnteresseerden ons huis bekijken en ergewns volgende week zal ik wel gaan tekenen voor ons nieuwe huis dáár... Het komt zo dichtbij. Na de laatste les Spaans gisteravond namen we voorlopig afscheid van Mireya met drie dikke zoenen en een stortvloed aan welgemeende warme gelukswensen. Daags ervoor hetzelfde ervaren met Menno en Mariëlle midden op straat in een donker Amerongen. Slik, dat hoort er ook bij. Even vergeten, tegenvaller. Want ik hou helemaal niet van afscheid nemen en wel van de mensen om mij heen. Van vrienden, familie en kennissen. Ik zal ze missen.

Maar ook gewoon mijn Utrecht, dat ik toch langzaam als me staadsie ben gaan zien.

De dodenrit op mijn fietsje naar de Ravellaan. Noodstoppen en vuile blikken als je van je fiets gereden wordt door een winkelwagentje bij de Appie op de Nachtegaalstraat. Slalommend tussen de kapotte glazen langs de café's op de Nobelstraat en kinderwagens, vuilniszakken en winkelende vrouwen ontwijkend op de Potterstraat. Lachen naar de DJ's in het glazen huis op de Neude die helaas gevlucht zijn naar Den Haag. Ik zal dat ritje  missen.

Zondagmiddagen bij de Rivierwijkers of gewoon in het park of de heerlijke borrelgarnituur op het terras bij Buiten. Het welgemeende "Paulus" als ik Vooghel binnenwandel en ik merk dat mijn Juupie of Sjoefje al klaar staat voor ik goed en wel mijn jas uit heb en bij de open haard heb plaats genomen. De passie over Springsteen van Peter en de grappen van Will, ik zal ze missen.

De Dom natuurlijk, de Oude Gracht, waaraan ik Helmi ontmoette. De terrasjes en talrijke kroegjes, de vele restaurantjes, leuke straatjes maar ook de stenen meeëter die men wel Hoog Catharijne noemt. De stad die geen dorp meer is. Het dorp dat nog geen stad is en dat eigenlijk ook niet wil worden.

Zelfs de zaterdagmiddag, al kankerend tussen het al te talrijk winkelend publiek in de Steenstraat of op 't Ouwe Grachie of de markt je boodschappen doen. Zelfs de zondagen waarop het wijk voor verkeer wordt afgesloten om vervolgens overspoeld te worden door hordes hooligans en andere voetbalsupporters.

Zo denk je terug aan Floortje Dessing die als haar gevraagd wordt wat nou haar favoriete land is, doodleuk "Nederland" antwoordt. We hebben het hier natuurlijk gewoon fantastisch, hier in dat donkere, volle, drukke, negatieve, natte en koude Holland, Utrecht. Maar hebben we dat echter wel door met zijn allen? Geweldig, onze plannen, ik heb er onwijs zin in, maar je laat ook wat achter. En dat besef je je pas op het moment dat het al bijna zover is.

"Een man weet niet wat ie mist..."

Jaqcues zingt over le Port d'Amsterdam. Wist u trouwens dat het wonderschone zeemanslied Amsterdam niet over Amsterdam gaat, maar over Antwerpen? Hij koos enkel en alleen voor Amsterdam omdat hij 'dans le port d'Anvers' niet vond klinken.

Maar goed, ik hou op, met vochtige ogen en kippenvel op mijn armen, haast hoger dan welke berg ook in dit vlakke land, mijn vlakke land...

Klussen door Tummies (en Maria)

Zondag, laat in namiddag plof je op het verwarmde terras van Parkcafé Buiten. Moe maar voldaan, zoals dat zo mooi heet, bestel je een bitter lemon voor Helmi, een Leffe Blond voor jezelf en een luxe bittergarnituur voor saampjes. Want na een weekend schilderen, schuren, lakken, kitten en sjouwen heb je dat wel verdiend. Nog een paar kleine klusjes en het ziet er piekfijn uit, kan het huis er weer 5 jaar tegenaan. En vooral, kunnen we het met een gerust hart als tijdelijk onderkomen aan een vermogende expatriot verhuren.

Want eigenlijk is dat de aanleiding geweest voor ons Rob-en-Nico gedrag. We hopen ons huis voor een jaar via een organisatie aan een goedbetalende expat te verhuren, Zodat we de kosten van ons eigen huis daarmee zoveel mogelijk kunnen dekken. Maar het 'object', zoals de makelaar het noemde, moet er dan wel een beetje toonbaar uitzien. En dus schuur en lak je de voordeur die al sinds je er woont in de grondverf staat eindelijk. Bestrijd je schimmels in je badkamer met het agressieve broertje van DDT om daarna met een verse laag kalk de voegen weerwit te maken.

Raar eigenlijk, dat je dit soort klusjes pas oppakt op het moment dat iemand anders er in moet wonen, als je zelf gaat verhuizen. Alsof het voor jezelf niet zo erg is om tegen een micro-biosfeer aan te kijken in de douche. Om tegen een nicotine-gele muur aan te kijken in de woonkamer.

Wat dat betreft moet je eigenlijk vaker verhuizen, of doen als of. Vuilniszakken vol met meuk die je bewaard hebt (waarom?) verdwijnen op straat en de to do lijst voor klusjes in huis verdwijnt als sneeuw voor de Catalaanse zon.

Maria, Pap, bedankt voor jullie hulp!

De keerzijde...

Het zoeken van een woon- én winkelpand in één van de leuke wijken van Barcelona, loopt natuurlijk vrolijk door. We hebben al een prachtig pandje gezien dat voor onze begrippen niet al te duur is, en toch alle mogelijkheden biedt.

Maar daarnaast zoeken we óók naar een appartement of verdieping, voor als de plannen wijzigen. Je moet immers nooit op één paard wedden. En dan blijkt plotseling dat de prijzen wat hoger liggen. Vergelijkbaar met Utrecht zelfs. En hoewel dat binnen ons budget past, geeft het toch wel te denken.

Ik herhaal, het past binnen ons budget. Wij, bemiddelde Hollanders, die voor een jaar een piso komen huren, en wel tegen grote mensen prijzen. Wat blijft er dan over voor de Barcelonezen zelf?

Het minimumloon ligt in Spanje op €570 per maand, dan kun je je voorstellen dat de rest van de lonen óók lager ligt dan bij ons. Om precies te zijn zo'n 40%, en daarmee ook het besteedbaar inkomen. En dan stijgen door mensen zoals wij de huren explosief. In 1999 betaalde je in Barcelona voor een 2 of 3 kamer appartement nog ruim 300 Euro, nu is het makkelijk € 1.000 per maand voor een studio van 50 vierkante meter. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hiertegen in protest komen, maar moeten wij er daarom maar van af zien?

Gratis drank!

Omdat het nog niet genoeg gekost heeft, laten wij ons steentje bij dragen!

Want zeg nou zelf. Een referendum waarin je tussen twee PvdA-kandidaten kunt kiezen - beiden zonder binding met de stad Utrecht en met grofweg dezelfde standpunten - voor het luttele bedrag van circa € 800.000,=, das toch een koopje?

Download uitnodiging_start_campagne_ralph_pans.pdf

Kom dus lekker vanaf nu tot en met zondag 30 september elke dag van 17.00 tot 19.00 uur naar Maliebaan 55! Kom dus, en wie weet wordt het nog gezellig en kunnen we bovendiebn lobbyen voor een autovrije Maliebaan! We drinken dan met zijn allen de gemeente failliet, dan komt het college onder curatele van het Rijk, en dan hebben we geen Burgemeester meer nodig!

Ssst, geheimpje

Ieder mens heeft wel zijn geheimpjes. De een rookt, zonder dat zijn vader en moeder het weten. De ander loopt stiekem op vrouwenschoenen. En soms heb je een verrassing voor iemand, die je dan ook angstvallig geheim houdt voor het slachtoffer.

Maar je hebty ook pareltjes, dingen die je 'ontdekt' hebt en die zo leuk zijn, dat je ze het liefst voor jezelf houdt. Maar die je aan de andere kant ook met iedereen wilt delen. En toch ook niet...

Restaurantjes bijvoorbeeld. Je 'ontdekt' een leuk restaurantje en het liefste schreeuw je dat van de daken. je wil immers dat dat tentje gaat lopen en niet binnen twee maanden weer failliet gaat. Maar je wil aan de andere kant ook weer niet dat het elke avond helemaal vol zit en dat iedereen het er over heeft.

Muziekjes, ook zoiets. Je hoort een leuk bandje, plaatje. Je koopt het CD'tje want downloaden, dat mag niet en je draait het binnen één week al grijs. En laat het ook aan anderen horen. Maar du moment dat het liedje ineens door Evers wordt aangekondigd als dé nieuwe zomerhit, vind je er niets meer aan.

En zo was het ook met de Parade. Natuurlijk heb ik dat niet zelf ontdekt. Het bestond al twee, drie jaar voordat ik er voor het eerst kwam. Maar het sfeertje was zo knus en leuk, dat óók dit zo'n geheimpje werd. Eerst nog het Smakkelaarsveld, maar later vooral in het Moreelse Park aan de voet van Neêrlandsch mooiste gebouw, hoofdgebouw 3, ofwel "de Inktpot". De feeërieke sfeer, als ware een kermis uit de jaren van weleer, de trappen, het park, een gouden combinatie met leuke, verrassende voorstellingen en kannen sangría, flessen rosé en hoe meer zielen, hoe meer vreugd met vrienden, vrienden van vrienden, en daar weer vrienden van...

Maar het geheimpje werd verklapt. Jaar na jaar werd het drukker. De Viva schreef er over, de Flair, de Telegraaf zelfs. En zonder de lezers van deze media te kort te doen. Dat gaat ten koste van het sfeertje. Het wordt simpelweg te groot, te druk. Het relaxte is er zo langzamerhand vanaf. De Parade, dat is géén half uur wachten op je fles rosé. Dat is niet aanschuiven in de meterslange rij om te kunnen plassen. Dat is geen kaartjes in de voorverkoop via ticketbox moeten kopen omdat je anders helemaal niets meer kunt zien...