Sant Pol, een onooglijk plaatsje aan de boorden van de Costa Brava, op een steenworp van Calella, met een fantastische naam en een geweldig restaurant. Afgelopen donderdag zijn Helmi en ik op uitnodiging van, en samen met mijn vader daar, in Restaurant Sant Pau van chefkokkin Carme Ruscalleda wezen eten.
V.l.n.r.: Pol, Carme, Frank en Helmi
Het werd een 10 gangen proefmenu met bijpassend wijnarrangement. Dineren op zijn best: eten, drinken, kletsen, parten en vooral genieten van iets na negen uur tot ver na enen. Luxe shit al met al!
Achtereenvolgens kregen we in Spaans, en dus vrij hoog tempo voorgeschoteld:
Bouillon van knoflook en volkorenbrood; beetje weeïge, zachte herfstsmaak.
Vier aperatiefjes geïnspireerd op de Japanse keuken met ondermeer Tsukiji, Ropongui en Nihonbashi. Als dat al niet lekker klinkt. De helft van de ingrediënten (syouchu? shiso? yuzu?) zeiden mij minder dan niets, maar de smaak des te meer!
Soep van kuiken van de kip, met vlees van een vink en daarbij een kroketje met ragout daarvan; jummie...
Een tartaartje van kabeljauw waarop een paddestoel van gelei en waaronder een bedje van echte paddestoelen; goddelijk!
Kabeljauwtartaartje met paddestoelen
Tempura van de bloem van een pompoen met zwarte bloedworst, pompoen en goud. De lekkere versie van Goldstrike, waar je bovendien geen knallende koppijn van krijgt!
Tortilla van een gamba op een stukje tomatenbrood (soort crêpe met daarin tomatengelei). Knettereenvoudig, maar zóóó lekker!

Gamba met tomatentortilla
Calamares (pijlstaartinktvis) op vijf verschillende manieren: met tomaat, met zijn eigen milt, met pompoen, gegrillde paprika en inkt. Jummie, deel 2...
Arroz (paëlla) van pata negra. Tja, kan niets aan mis gaan, en dat ging er ook niet.
Kaasplankje van vijf verschillende kazen met per kaas een hapje met de volledig tegengestelde smaak. Gewaagde combinaties zoals schapenkaas met peperijs of zachte geitenkaas met marsepein van pistache.
Ikebana, Braziliaans getint dessert van cocos, ananas en mint. Een licht verteerbaar tropisch smaakverrassinkje.
Koffie met een proeverij van tien verschillende en bovenal erg zoete lekkernijtjes zoals biscuitjes van amandelen en wortel, gelei van limoncello of een mini magnum ijsje van olijfolieijs!
Pfff, als ik het zo op een rijtje zet, lijkt het nog meer dan het al was. En ondanks dat de porties niet bijzonder groot waren, waren we erg voldaan toen we als laatsten het restaurant verlieten. Trouwens op een of andere foodie-site, www.knoopjelos.nl of iets dergelijks, heb ik ooit eens gelezen dat een gemiddeld 3 sterrendiner ongeveer 3500 caloriën bevat, bijna tweemaal de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid. Knoopje los dus inderdaad!
Achteraf waren we in ieder geval erg blij dat we een hotelletje in de buurt (het prachtige en idyllische Calella, wat een schitterend dorpje...) hadden geboekt, want tegen de klok van half twee was er in dat deel van de Costa Brava geen taxi meer te krijgen. Wat heet laagseizoen!
Wachtend op de taxi
De achterneef of een verre vriend, daar kwamen we niet helemaal achter, van een van de meisjes uit de bediening heeft toen maar voor snorder gespeeld en ons afgezet bij het prachtige hotel Safari. Een taxi naar Barcelona was dan al helemaal onmogelijk geweest!
Op vrijdag hebben mijn vader en ik de pondjes er overigens weer afgelopen door vanaf het Forum in Barcelona Noord via via terug naar huis te lopen. Een kilometer of 12 à 13, via een tapasbarretje en enkele terrasjes overigens.
Na een verkwikkende nachtrust waren we daardoor zaterdag fris, gezond en fruitig weer klaar om de stad te ontdekken en vooral, trachten alsnog kaarten voor FCB - Atletico Madrid te krijgen. Op de Boquería een flinke moot kakelverse tonijn van dik een kilo voor iets meer dan een tientje lijkt moeilijker, maar bleek een stuk eenvoudiger. En zo bracht een wanhoopsactie rond de klok van 7 uur 's avonds op internet dan toch redding. Twee kaarten, naast elkaar nota bene en vlak achter het doel. Van Barcelona keeper Valdez... in de eerste helft... En dat was het enige smetje van deze avond. Want we waren op tijd in het stadion om in de 1ste, 4de, 8ste, 17de en 28ste minuut goals te zien vallen, aan de overkant... Maar ja, de twee mooiste, van Maxi Rodriguez (3-1) en Thierry Henry (6-1) in de goal pal voor onze neus waren de mooiste. De actie van Messi was eveneens om van te likkenbaarden en wanneer er sfeer is en zelfs de wave door Nou Camp gaat, schijnt dat iets héél bijzonders te zijn. Vergelijkbaar met fluitconcerten in het Gran Teatre del Liceu na een operavoorstelling op een andere memorabele avond...
Maar het leukste was toch 'gewoon' weer met mijn vader samen te koken, eten, drinken en vooral bij te kletsen zonder daarvoor skype op te hoeven starten.
Laatste reacties