De Wondere Wereld

tomarhermanos...

Of wel steenkolen-spaans voor drinkebroers... Want dat zijn de Spanjaarden wel, ze houden hier wel van een glaasje. Het buitenleven, de lange pauzes, mañana-mañana en het leven om te eten... Al die ongedwongenheid en gezelligheid, ja, daar hoort wel een glaajse bij.

Maar zijn het dan eigenlijk wel gezelligheidsdrinkers of eerder gewoontedrinkers?

Volgens een onderzoek van het CBS drinkt Juan con el Sombrero (de Spaanse Jan met de Pet) ongeveer 10 liter alcohol per jaar. Omgerekend naar pilsjes van 25 cl zijn dat 800 cervecita's per jaar; baby's, nonnetjes, geheelonthouders en mensen op de intensive care meegerekend.

De AA geeft aan dat bij meer dan 15 glazen per week je in de gevarenzone komt om alcoholist te worden. En die norm aanhoudend verkeert heel Spanje in de gevarenzone, want 800 verspreid over 52 weken is... 15,4.

Voor vrouwen ligt deze norm overigens al op 10... Vrouwen zijn namelijk kleiner dan mannen. Spanjaarden zijn weer kleiner dan Nederlanders, dus wat dát dan voor deze norm betekent...?

Alcoholgebruik, of wel drinken, is hier een stuk normaler dan in Nederland. Zo wordt bij de lunch, hier de hoofdmaaltijd van de dag, steevast wel een wijntje genuttigd, of je daarna nou werken moet of niet. En ik denk daarom dat de bovengenoemde norm bij de Spaanse AA een stuk hoger ligt.

En hoewel ik me volgens de Nederlandse norm ook zorgen zou moeten maken, houden Helmi en ik het over het algemeen bij dat wijntje bij het eten, op een terrasje of af en toe 's avonds in de kroeg.

Loop ik echter 's ochtends vroeg naar de bakker, dan zitten de barretjes al vol met mensen. Aan het bier, of de koffie met whisky... en om dat nou gezelligheidsdrinken te noemen?

Voordeel: zolang mijn maag daar nog van om draait, weet ik dat het met mijn nog goed zit!

Stierenvechten

Ik moet wat bekennen, toegeven, opbiechten.

Bekennen, toegeven, opbiechten tenminste, als ik zowat 95% van de mensen die ik vóór de dag van zondag heb gesproken heb over wat ik gisteren heb uitgevroten.

Ik ben namelijk naar het onvervalste stierenvechten in de Arena Monumental in Barcelona geweest.

"Schaam je, dat is niet kuis, dat doe je niet, dierenmishandeling, zinloos geweld, onnodig lijden, noem maar op." Al voor dat ik überhaupt één stap in de arena had gezet leek ik door degenen die het wisten haast verketterd.

Ja, sorry, ik ben nogal nieuwsgierig, ik woon nu in Spanje, en nu heb ik een keer om zoiets van dichtbij mee te maken hoe dat nou echt is.

"Maar je kunt je jezelf toch ook een beeld vormen over martelen zonder dat je zelf in Abu Graïb hoeft te hebben toegekeken of de martelingen te hebben ondergaan?"

Ja, dat klopt, maar stijfkoppig als een ezel, die dan weer het nationale beest van Catalunya is, wilde ik toch gaan. Degene, de enige die mij af en toe weet te vermurwen logeert in Utrecht op dit moment. Dus ik kan lekker mijn eigen gang gaan. Niet dat ik dit weekend nou echt rare dingen heb gedaan. De volledige trilogie van Jason Bourne kijken daargelaten... Geen sex, drugs of Rock en Roll voor mij. Mijn enige zonde van een weekend kat-van-huis-dansende-muizen-op-tafel: naar het stierenvechten.

Goed, om 5 uur afgesproken met Mr. M, die ik liever anoniem hou, om daarna op een terrasje tegenover de Arena af te spreken met een andere M, ook al anoniem. Al op de heenweg stonden er een stuk of 15 à 20 vrij fanatieke demonstranten te fluiten, te schreeuwen, hun vrije zondagmiddag hier aan op te offeren. Arme partners. er is nog nooit een dag stierenvechten gecancelled. Sterker nog, ik denk dat het ongeveer 8000-koppige publiek dat vandaag kwam opdagen, niet groter in aantal was geweest wanneer ze er niet hadden gestaan. Maar goed, ik bewonder hun doorzettingsvermogen en idealen. Ik ging kijken of ik er volgende week ook zou staan...

Maar goed, met M&M dus eerst de fietsen bij 'M-1's werk geparkeerd om vervolgens een Estrallaatje te drinken tegenover de arena monumental. De spanning in je lijf zoals voor een voetbalwedstrijd, de spanning, het iets versnelde hartritme, de mensen die iets te snel, te hard praten. Kaartje kopen en een briefje in je hand gedrukt krijgen hoe erg het allemaal wel niet is. Eerst zien dan geloven.

En het viel eigenlijk wel mee. Sorry, ik kan er niets meer en ook niets minder van maken. Een beetje laf, een beetje Spaans Machismo, dat was het wel. Maar het ademde traditie uit elke porie van de halfgevulde , en dat vind ik stiekem erg mooi. Spaanse Doña's met waaiers die rechtstreeks uit de film leken te zijn gestapt, een "Olé'" die uit duizenden kelen schalde wanneer de matador een kekke move maakte. Een achterachterachterkleinzoon van nota bene de hertog van LAva stond in de Arene om de stieren een kopje kleiner te maken. Geschiedenis...

En dan het stierenvechten zelf. Tja, een ongelijke wedstrijd warbij je opveert als het dreigt mis te gaan vanwege mijn eeuwige sympathie voor de underdog (Nao Veure Fortuna!). Je weet hoe het gaat, je weet wat er gaat gebeuren. Een orkestje met oer Spaanse hoempamuziek, als weggelopen uit het jaar 1930 of een film van Fellini, de waaiers, de caña's, ik weet het niet. Maar vanwege het feit dat het me eigenlijk allemaal nogal abstract overkwam. Dierenleed, ja. Maar in de context is het eigenlijk niet meer dan een kat en muisspelletje:

Ooit wel eens een kat een muis zien vangen en er daarmee tot de dood van de muis mee zie spelen? Wreed, onnodig geweld en machtsvertoon! En dat is stierenvechten ook, precies hetzelfde... Een rot einde van een prachtig leven voor een enorm, indrukwekkend gehoord beest.

Sorry lieve mensen, verketter me, wat je wilt, maar ik heb me geamuseerd...

Radio Tummers - Van Doorn

Waarom doet typepad nooit wat ik wil. In de veronderstelling dat ik gisteren reeds het tweede deel van ons week feuilleton geplaatst had, werd ik zojuist onaangenaam verrast, dat dat dus niet door ging! Recupereren wat ik in Godsnaam dan wél opgeschreven had; iets over eten, truckersblokkades, like a local en zo. Goed, daar gaan we dan nog maar een keer! Alsof ik niets beters te doen heb. De kranten spellen over wat ze van het verlies van Duitsland vinden bijvoorbeeld. Of beeldjes verkopen natuurlijk!

Toen we terugkwamen van ons welverdiende weekje L'Escala, vonden wij een briefje in de brievenbus waarop stond dat we een pakketje op mochten oppikken bij het plaatselijk postkantoor. Joepie, een verrassingspakket met muntendrop, de voetbal international en de laatste viva? Nope, nog leuker, een aantal exemplaren van het tijdschrijft Viva España, een tijdschrift voor mensen die hier een tweede huis hebben, of gewoon geïnteresseerd zijn in Spanje... Een tijdschrijft bovendien waarin op pagina 67 pront het schilderij "Aan Tafel!" prijkt, dat terwijl ik dit schrijf op 173,4 centimeter links naast van mij hangt. Precies op het plekje waarop het oog van de lezer als eerste valt wanneer hij klaar is het met lezen van de pagina's 64 en 65! En begeleid door eens stukje waarin staat dat je toch echt die leuke galerie in hartje Barcelona moet bezoeken.

Top reclame dus, maar we wilden meer. Ten eerste kregen we nog twee pakketjes deze week, waarin kleikorrels, spekjes, een brulshirt, een kaartje en een elastiek zaten, waarvoor dank. Toch wilden we vooral meer reclame. Een hoop persberichten naar onze Amigos de la prensa, reisbureaus aanschrijven voor onze kunst- en architectuurroute en het tussen kunst en kitchen concept.

Van vrienden hier hoorden we ineens ook van een concept dat een groepje Nederlandse vriendinnen had bedacht. Zij baalden ervan dat ze steevast in een stad waren en er té laat achterkwamen waar de echt leuke plekjes waren. Waar de locale bevolking ging shoppen, eten en drinken. Zij bedachten hierop Like a Local, een concept waarbij je bijvoorbeeld door Nederlanders in den vreemde wordt ontvangen en rondgeleid, of door autochtonen thuis ontvangen. Zij zijn immers al bekend in de stad van je bestemming.

En zeg nou zelf, is het niet fantastisch om in een authentiek straatje hartje Barcelona een knus galerietje binnen te lopen om daar vervolgens getrakteerd te worden op een 3-, 4- of 5-gangendiner, al naar gelang hoeveel honger je zelf hebt...? Of nog leuker, 's middags al met ons naar de markt te gaan om samen met de kok (ik dus) inkopen te doen voor het diner van die avond? Nou, gelukkig vindt Like a Local dit ook, met op korte termijn hopen we op hun site te komen...

En dan, dan is het hopen dat de blokkades van de truckers zijn afgelopen. Want hoewel in de supermarkt en op de markt zelf nog volop voedsel en drank te koop is, is het niet meer mogelijk om Coquilles Saint-Jacques, ofwel vieiras te bestellen... Het is hier dus echt afzien! Want vieiras waren heerlijk geweest voor bij het enorme stuk foie dat de ouders van Philippe voor ons meebrachten, druppeltje truffelolie erover, blaadje botersla erbij en smullen maar.... Lekker wanneer je iets te vieren hebt, zoals wij binnenkort. Merci, merci et autre fois, merci!

Carrer de la Flor del Lliri

De Carrer de la Flor del Lliri, of op zijn Spaans, Calle de la Flor de Lliri. Kleine verschillen op schrift, maar een wereld van verschil in cultuur en mensen. Het verschil tussen Catalonië en Spanje, tussen i en y.

Een straat ook als een wereld, of althans een klein dorpje, compleet met dorpsgek!

Wie al eens bij ons gelogeerd heeft, weet hoe de dag hier begint. Rond een uur of acht 's ochtends beginnen de bouwvakkers op nummer 8 aan hun werkdag. Boren, timmeren, zagen en alles wat maar lawaai maakt. Omdat wij pas ver na 9-en op hoeven te staan, horen we dit met lede ogen en oordopjes in de oren aan. Lede ogen, temeer deze bouwvakkers rond een uur of 9 - inderdaad een uur later alweer - meestal er van door gaan. Alsof ze het er om doen!

Zijn zij weg, schalt het met luide en vooral schelle stem door de straat: "Piriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!" Piri is de hond van Geronimo, de handelaar in tweedehands meubels aan de overkant. Dit keffertje wordt steevast elke ochtend luidkeels welkom geheten door onze straatgek; Rosamaria. Een fantastisch mens, die ze alleen niet meer helemaal op een rijtje lijkt te hebben. De tand des tijds heeft haar licht geraakt, maar ze wordt met de dag vrolijker, dus al met al niet zo erg...

Dan hebben we natuurlijk nog Manolo, onze bovenbuurman. In eerste instantie een alleraardigste en ietwat bemoeizuchtige meneer. Al werden we al snel door onze huurbaas voor hem gewaarschuwd. Daar begrepen we eigenlijk helemaal niets van, hij leek toch zo aardig, geïnteresseerd en ik stak een hoop Spaanse woorden van hem op. Maar steeds meer puzzelstukjes vielen op hun plek... Nadat ik hem om excuses aan Helmi had gevraagd wegens het op nogal een machismo-wijze vragen, nee, eisen van een glaasje cava toen hij onuitgenodigd op de opening van Ariel kwam, zegt hij geen woord meer tegen ons. Omdat op diezelfde opening ook nog eens bleek dat hij zijn fascitoïde voorkeuren en zijn zwak voor "el caudillo" Franco niet onder stoelen of banken wenste te steken, vinden we het niet meer zo erg dat hij niet meer op de foto wil.

Zijn volstrekte tegenpool, Guillaume, geboren in het Franse gedeelte van Catalunya in Perpignan, wilde dat eigenlijk ook niet, maar ik was hem iets te snel af. Deze sympathieke, levensgenietende meubelmaker kweekt zijn eigen marihuana en begrijpt zoals bijna iedereen op de wereld dat wij (Nederlanders) niet de hele dag stoned zijn. Hij is mijn vaste taalles en met hem bespreek ik de politiek, de kansen van Oranje tegen Frankrijk op het aankomende EK en het wel en wee van zijn kinderen in Puerto Rico.

De roodharige dame is Carmen, 51 jaar oud, vrijgezel, werkt in het reisbureau aan de overkant, naamgever van ons uithangbord (Oscar) en verkoopt reisjes naar Afrika. Zij spreekt zelfs een beetje Engels en probeert dat met mij te oefenen. Ik in het carbon-español en zij in het camping-Engels, een komische situatie. Een straatje van amper 75 meter lang en drie meter breed, maar een dorp op zich, want ik vergeet voor het gemak nog het stel dat op de derde verdieping boven ons woont met hun deense dog, de vrolijke nichten van de interieurzaak naast ons, Mercedes en David van galerie Kumbah Saleh in de straat en al die andere mensen van wie ik de naam niet weet of alweer vergeten ben.

Zoektocht

Nu een week of drie geleden startte ik met Helmi onze Galerie in hartje Barcelona. In de Calle de la Flor del Lliri, ofwel de Leliestraat, proberen we de kunst van Sjer Jacobs aan de man te brengen en ondertussen ook nog lekker te leven. Nou lukt vooral dat laatste erg goed!

Om ook dat eerste steeds beter te laten gaan, zijn we op zoektocht, op zoektocht naar kooplustige kunstminnaars. We houden vrienden, familie en andere geïnteresseerden op de hoogte via deze weblog. We schrijven persbercihten voor in lokale, regionale of zelfs nationale kranten, voor op websites en evenementenkalenders van het Consulaat of ondernemersverenigingen. We zetten onze papier maché pop op straat om de attentie van voorbijgangers te trekken en zal Unicef op het blaugrana van FC Barcelona tijdens de aankomende seizoensapotheose worden vervangen door Galería Sjer.

Waar het pas echt leuk wordt, is daar waar het nuttige en aangename zic h gaan combineren. Zo zijn Helmi en ik inderdaad druk bezig een kunst- en architectuurroute te ontwikkelen. De route staat in grote lijnen al op papier, alleen de tekst moet nog worden uitgewerkt...

En wat helemaal leuk is, is Erasmus PC waar ik vanaf dit weekend aan mee doe. Of sterker nog, waarvan ik, met nog zeven anderen, sinds dit weekend de Barcelonese vestiging vorm. Vier Nederlanders, een Argentijnse, een Ier, een Spaanse en een Italiaan samen op zoektocht naar de ziel van de stad. Architecten, planologen, musici, dichters, helicopterpiloten, maar ook koks en timmerlieden. Ieder die iets te vinden heeft van de stad is welkom!

Mede lid en oud gemeente collega Marco attendeerde me er op en bracht me in contact met de rest. Een organisatie van mensen die geìnteresseerd zijn in steden in de allerbreedste zin van het woord. Dus bevolking, groei, cultuur, architectuur, kunst, sociale problemen en oplossingen en ga zo maar door. Dat allemaal op basis van hobby, interesse, de stad waar je woont leren kennen en een beetje mooier achter laten als toen je er aankwam. Zondag kwamen we na Construint la Sala - een project waarbij schoolkinderen in aanraking komen met architectuur door een huis te ontwerpen - voor een borrel en vlaai bij ons in de galerie bij elkaar. Om te dagdromen over of wij iets aan Barcelona kunnen toevoegen. Eerst gaan we op zoektocht naar de ziel van de stad. Wat maakt Barcelona nou Barcelona. Wat vindt men er bijzonder aan, voor verbetering vatbaar of juist perfect zoals het nu is. We interviewen allereerst bekende Barcelonezen die iets voor de stad betekenen. Ik heb mezelf al opgeofferd om Ferran Adrià te interviewen, hij mag koken, ik zorg voor de wijn...

Handig, voor thuis...

Stel je denkt:

"Die plannen van Pol en Helmi zijn eigenlijk best wel leuk! En eigenlijk wil ik te zijner tijd wel eens 'n kijkje gaan nemen hoe die twee het daar gaan uithouden. Ik ben immers erg benieuwd naar wat zij nou van die galerie hebben gemaakt en of ze écht midden in het centrum wonen... En daarbij schijnt het ook nog eens een leuke stad te zijn, waar het weer oké is en je lekker kunt eten, dus dat is ook mooi meegenomen. Weet je wat, ik wil ze eigenlijk wel eens bezoeken!"

Nou, dat kunnen wij ons natuurlijk levendig voorstellen! Niet alleen is het inderdaad letterlijk en figuurlijk een wereldstad, maar wij zijn ook nog eens goed te pruimen. En twee locals die je door zo'n stad kunnen rondleiden, wat wil je nog meer? En hoewel wij er nog niet eens zitten, verheugen we ons nu al op jullie komst. Sterker nog, het lijkt me een geweldig grappige ervaring om aan het werk te zijn in de galerie, en ineens een bekende kop te zien binnen wandelen.

Om jullie daar een klein handje bij te helpen, heb ik wat sites op een rijtje gezet op deze blog. Sites waar je een appartement kunt huren, je je tickets of zelfs incentives het goedkoopste kunt boeken en wat algemene informatie. Natuurlijk, wanneer we er eenmaal zitten en de stad beter en beter leren kennen, dan volgen meer linkjes, zoals bijvoorbeeld naar leuke restaurantjes, uitgaanskalenders en alles wat jullie en wij maar weten willen!

Handig, voor thuis...

De oude dame moet er vanavond aan geloven!

"Beste Pol,

Vanochtend werd ik teruggebeld door José Luis van de Cambra.

Ze zouden bereid zijn te zakken, ter compensatie van de werkzaamheden, naar een huurprijs van XXX euros ! Ik heb gevraagd, de dingen even te bevestigen per mail, zodat we volgende week kunnen schakelen. Je zou dan even op en neer moeten komen, om te tekenen en betalen.

Groeten,

PAUL"

Zo kwam het verlossende woord op vrijdagmiddag. Nu dus snel schakelen, tickets boeken en alles rondbreien!

Maar eerst, champagne!

Brutalen hebben de helft van de wereld

Brutalen hebben de helft van de wereld. Wat natuurlijk ook weer betekent dat de niet-brutalen de andere helft hebben. Ben ik even blij dat er minder brutalen zijn, want dan is er meer voor mij :-)

Enkele van mijn eigenschappen zijn assertiviteit, directheid en impulsiviteit. Een combinatie die sommigen, in bepaalde situaties nog wel eens als brutaal bestempelen. Een combinatie, die mij ook nog wel eens lomp en arrogant uit d ehoek doet komen. Maar in dit geval een die mij, ons geen windeieren lijkt te gaan leggen!

Afgelopen donderdag was ik in Barcelona op huizenjacht. Omdat Teofilo (een naam waarvan ik dacht dat die alleen in Suske en Wiske voorkwam overigens) had besloten zijn pand al te verhuren, niet op mijn komst te wachten en mij daar evenmin van op de hoogte te brengen, had ik tijd over. En wat doe je als je op zoek bent naar een appartement of winkelruimtejacht? Je gaat rondlopen en gewoon bellen!

Na panden van 180 vierkante meter of 2000 Euro en meer locales die vanwege andere redenen niet geschikt waren, stond ik op het punt op een terras te gaan zitten en mezelf te verwennen met een koud pilsje. Nog één blokje om, en zo wilde het toeval blijkbaar dat in ik de Calle de la Flor del Lliri een rolluik zag met een telefoonnummer. Ach, waarom niet gewoon nog één keer bellen? Dat Spaans ging nu toch vanzelf en mijn telefoonrekening, ach, daar hebben we Frisia voor...

Daar waar we in oktober nog tegen de lamp liepen omdat we niet snel genoeg handelden, wilde ik me dit niet nog een keer laten overkomen. Dus in mijn beste Spaans direct een afspraak geregeld, en tijdens het gesprek bleek het ook nog eens een pand te zijn met zowel woon- als winkelmogelijkheden! Dat was natuurlijk waar we uiteindelijk naar op zoek waren...

Het pand blijkt een beetje een opknappertje, maar biedt veel perspectief. De buurt is super en met een paar likjes verf en wat doorzichtig glas komen we een heel eind! Want in een straat die uitkomt op de gloedjenieuwe en grondig gerenoveerde Mercat Santa Catarina, waarin ook nog eens een interieurzaak én nog een galerie zitten, ben je al verzekerd van aanloop. Dus deze keer halen we dus alles uit de kast om niet naast het potje te pissen.Mocht dit wel zo zijn, dan hebben we een back-up met uitzicht op de Sagrada Familia. Weten we zeker dat we onze eigen Dom niet gaan missen...

Een back-up dus, een Plan B om op terug te vallen. Een geruststellende gedachte. Een gedachte die nog meer wordt gerustgesteld wordt, wanneer Plan B ineens Plan C wordt. Paul, onze makelaar mailt me vrijdag dat het pand in de calle Mar del Deu del Pilar toch weer vrij komt. Het pand dat niet door ging, the one that got away. Waar we zo hardgrondig over gevloekt hebben is nu weer in zicht, met als verschil dat het nu Plan B is...

Ik heb een afspraakje

Ik heb een afspraakje. En eigenlijk drie zelfs... hopelijk vier! Volgende week vlieg ik er speciaal voor naar het zuiden, een afspraakje in de zon is immers een stuk aangenamer!

In onze jacht naar een etage, studio of appartementje in Barcelone hebben we het punt bereikt dat er spijkers met koppen geslagen moeten én gaan worden! Dus hebben we avonden achtereen op internet gezeten en via idealista, loquo en habitamos zowat elke bezemkast en penthouse en alles wat daartussen zit, gezien.

En nu dus drie, misschien wel vier afspraakjes. Het jachtseizoen is geopend! Ik moet er alleen even voor op en neer naar Barcelona! Jottum, wie gaat er mee?

Honger? Arme kindjes in Afrika hebben honger!

Op een sombere zondagmiddag eind oktober vier je samen met je geliefde je beider 30^ste verjaardag en nodigt een man of veertig uit om dit mee te vieren. In de dagen ervoor en ook ’s ochtends druppelen enkele afmeldingen binnen. En dat is misschien maar goed ook.

Om de zondagmiddagborrel op een toepasselijke culinaire manier in te lijsten, besluit je pinxtos te maken. Baskische tapas, geserveerd op een sneetje stokbrood. Je besteed de zaterdag aan het doen van inkopen en bakt zaterdagavond alvast een reuze-tortilla van 14 eieren en 300 ml crème fraiche. Na een onschuldig uurtje extra in bed te hebben kunnen ruften, verbouw je de woonkamer maar eens tot borrelhok en neem je langzaam plaats achter het fornuis.

Tien stokbroden, anderhalve kilo kip, tonijnsalade, olijven, tapenade, chorizo, manchego, serrano-ham, zongedroogde tomaatjes, kwarteleitjes, merguez, augurken, kappertjes, krabsalade... En dan komen mijn ouders ook nog eens aan met een verse appeltaart en een overheerlijke krosjele-, sjtaekbaere- ofwel kruisbessenvlaai aanzetten. Dat moet genoeg zijn als borrelhapje? Toch?

Het leek wel het einde van een hongerwinter. Dat ze alleen in Afrika honger hebben en wij het met trek moeten doen, is gisteren ontkracht. De eerste gasten kwamen aan rond half vier, en nog vóór zessen, waren alle schalen, borden, koel- én voorraadkasten leeg... Tot grote spijt van onszelf en enkele laatkomers. Uit arrenmode de gele rijders van Jolidé maar genood om frietjes te brengen...

Hebben jullie jezelf uitgehongerd voordat jullie naar ons kwamen? Vandaar dat we achteraf zo 'blij' waren met de afmeldingen...

Alhoewel ik de reactie van onze Waalse beau-frère op de friet-oorlog en het gebakken ei op zijn hamburger niet had willen missen. Bienvenue en Utrecht, chère P.

De keerzijde...

Het zoeken van een woon- én winkelpand in één van de leuke wijken van Barcelona, loopt natuurlijk vrolijk door. We hebben al een prachtig pandje gezien dat voor onze begrippen niet al te duur is, en toch alle mogelijkheden biedt.

Maar daarnaast zoeken we óók naar een appartement of verdieping, voor als de plannen wijzigen. Je moet immers nooit op één paard wedden. En dan blijkt plotseling dat de prijzen wat hoger liggen. Vergelijkbaar met Utrecht zelfs. En hoewel dat binnen ons budget past, geeft het toch wel te denken.

Ik herhaal, het past binnen ons budget. Wij, bemiddelde Hollanders, die voor een jaar een piso komen huren, en wel tegen grote mensen prijzen. Wat blijft er dan over voor de Barcelonezen zelf?

Het minimumloon ligt in Spanje op €570 per maand, dan kun je je voorstellen dat de rest van de lonen óók lager ligt dan bij ons. Om precies te zijn zo'n 40%, en daarmee ook het besteedbaar inkomen. En dan stijgen door mensen zoals wij de huren explosief. In 1999 betaalde je in Barcelona voor een 2 of 3 kamer appartement nog ruim 300 Euro, nu is het makkelijk € 1.000 per maand voor een studio van 50 vierkante meter. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hiertegen in protest komen, maar moeten wij er daarom maar van af zien?

Huizenjacht, deel 2

Je zit ondertussen avond na avond op internet te zoeken naar een passende etage of appartement. Helmi attendeert je op een leuk stekkie, dus je meldt je interesse per mail. En dan krijg je na eventjes geduld dit terug. Wat moet je hier nu mee?

"Hello Dear,

It is a great pleasure that to you are interested in my flat.Thanks for your email and it is my gladness to hearing from you.I am REV. XXXX XXXXX,the owner of the house you are making enquiry of.Actually I resided in the house with my family in Barcelona,Spain.Such as my wife and my only daugther before and presently we had packed due to my transfer from my working place and now situated in the (West Africa Nigeria) and presently my house is  still available for rent for 600 Euros including the utilities like hydro,washerand security,it is furnised.Moreso Now, i went for a Crusade in  the West Africa .Pls i want you to note that,i am a kind and honest man and also i spent alot on my property that i want to give you for rent,so i will solicit for your absolute mentenance of this house and want you to treat it as your own,is that taken,it is not the money the main problem  but want you to keep it tidy all the time so that i will be glad  to see it neat when i come for a check up.i do that once in a while.I also want you to let me have trust in you as i always stand on my word.

SO IF YOU ARE REALY INTRESTED I WILL WANT YOU TO FILL THE RENTAPPLICATIONS FORMS BELOW

RENT APPLICATION FORM
Also,Pls let me get this answer.
1)Your Full Name
2)Your Full Address & Phone Number
3)How old are you?
4)Are you married?
5)How many people will be living in the house?
6)Do you have a pet?
7)Do you have a car?
8)Occupation?
9)What is your religion?
10)How Long Do you want to stay in apartment?
Looking forward to hear from you with all this details so that i can have it in my file incase of issuing the receipt for you and contacting you.

Await your urgent reply so that we can discuss on how to get the document and the key to you,please we are giving you all this base on trust and again i will want you to stick to your words,you know that,we do not see yet and only putting everything into Gods hand,so please do not let us down in this our property and God bless you more as you do this.

Thanks and you are welcome
Regards."

Edit auteur: Ik heb sollicitatiegesprekken gehad waar mij minder (persoonlijke) vragen gesteld werden!

Literatuur voor bij de openhaard

Lezen is voor mij een genot. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet minstens een paar bladzijden krant, tijdschrift, boek of teletekst tot mij heb genomen. En dan heb ik het nog maar alleen mijn over privé-leesgedrag.

Ik blijf graag op de hoogte, weet graag wat er speelt, en lees ook graag over hoe Fortuna en PSV hebben gespeeld. Daarnaast stort ik mij graag in boeken, van dik tot dun, van Helmi's chicklits, tot Tolstoi, van Harry Potter tot non-fictie.

Maar nu heb ik een nieuw genre ontdekt. Sinds ik met Helmi het plan heb opgevat een bedrijfje in den vreemde te gaan starten, wil ik ook alles weten van ondernemingsplannen, marketing, ondernemen en boekhouden. Niet echt romantische literatuur om bij de openhaard, onder het genot van een glaasje wijn te lezen. Maar toch boeit het me. Nooit geweten dat je iets leuk kunt gaan vinden wat je vroeger op de middelbare school als verachtelijke en totaal zinloze en niet-interessante vakken beschouwde, zoals economie en handel. Maar ja, als je me toen had gezegd dat ik voor de lol een talencursus zou volgen, had ik je ook aangekeken alsof ik de paus zelf uit de kast zag komen.

Enne, ja, toch weer die Dummies, hè?

Ondernemen

Het is weer eens wat anders. Je begint met knutselen en veters strikken omdat Marij de kleuterjuf dat zo graag wil. Daarna leer je Aap Noot Mies en hoofdrekenen van Meneer Thissen om vervolgens Engels van Ickenroth te krijgen. Studeren doe je om de puntjes voor het IBG binnen te koppen en van je hobby je beroep te mogen maken. Bij mijn eerste baan, mijn tweede en inmiddels al mijn derde verdien ik centjes door opdrachtjes van mijn respectievelijke bazen uit te voeren. Leuk hoor, maar nu dus wat anders. Nu gaan we zelf wat ondernemen. Een galerie dus...

En zo zit je aan de rand van een zwembad in Frankrijk het boek "wonen en werken in Spanje" door te nemen om te bekijken hoe dat eigenlijk moet. Zo geef je een makelaar in het verre zuiden een opdracht om de onderhandelingen voor een pand te starten. Zo zit je op een doordeweekse dinsdagavond achter je laptopje een bedrijfsplannetje te tikken. En als ik heel eerlijk ben, ik vind het doodeng.

Want dit is nieuwe kost.

Had me een paar maanden geleden het verschil gevraagd tussen een Sociedad Civil Particular en een Sociedad Limitada en ik had je aangekeken alsof ik brand zag wateren. Ik dacht altijd dat IVA een autoschool in Driebergen was, maar nu blijkt dat ook het Spaanse equivalent van onze BTW te zijn. Nu weet ik dat een SCP een VOF is en een SL een BV. En dat we waarschijnlijk een SCP op gaan richten in Barça, omdat dat prima aansluit bij wat we willen!Een SCP geen 3006 euro aan oprichtingsbelasting kost en geringe administratieve lasten met zich meebrengt. Omdat we toch amper financieel risico lopen, het toch niet al te veel uitmaakt dat we hoofdelijk aansprakelijk zijn voor eventueel verlies. Dat denk ik op het eerste gezicht althans. Maar zoals ik al zei, dit is nieuwe kost. Dus als iemand de gouden tip heeft? Wie weet of er een Spaanse equivalent van een ZZW'er bestaat en hoe dat heet?

Zoals ik al zei: Ach, het is weer eens wat anders.