De Wondere Wereld

Wat nou top 2000

Wat nou de top 2000, leve de L1-top 1111:

Aliens!

Internet zit er vol mee. Kleine groene wezentjes met spitse oren, enorme zwarte glimmende ogen en lange slanke vingers. Marsmannetjes en venusvrouwtjes. Iedereen weet dat ze er zijn, dat ze bestaan, maar je ziet ze nooit, geen hard bewijs, geen contact of respons op al onze oproepen!

Ze surfen wat door het digitale heelal en blijven bij tijd en wijlen hangen in jouw wereld, jouw wondere wereld en kijken wat rond, komen te weten wat ze willen weten en zijn weer weg, zonder ook maar een spoor achter te laten. Viavia hoor je wel dat ze af en toe opduiken in de wondere wereld. Soms vertellen ze het zelfs door aan vriendjes- of familiealiens, die dan ook je wereldje komen bezoeken.

Ondertussen zet jij in je wondere wereld alles klaar waar zij voor komen. Puur omdat je het leuk vindt om het klaar te zetten, om ze te geven wat ze willen en ook omdat je het leuk vindt dát ze langskomen...

Jouw echte werled is op het moment namelijk gemiddeld zo'n 1.500 kilometer zuiderlijk gelegen dan dat van de aliens en je vindt een beetje informatie wel op zijn plek. In principe geven wij alles gewoon omdat we het leuk vinden, geheel vrijblijvend voor een ieder die er oren naar heeft, maar een beetje feedback is ook altijd leuk!

Lezers, aliens, welkom in de wondere wereld van Helmi en Pol. We weten dat jullie er zijn, we come in peace and mean no harm. Geef eens een teken van leven... dat vinden we stiekem best leuk.

Carrer de la Flor del Lliri

De Carrer de la Flor del Lliri, of op zijn Spaans, Calle de la Flor de Lliri. Kleine verschillen op schrift, maar een wereld van verschil in cultuur en mensen. Het verschil tussen Catalonië en Spanje, tussen i en y.

Een straat ook als een wereld, of althans een klein dorpje, compleet met dorpsgek!

Wie al eens bij ons gelogeerd heeft, weet hoe de dag hier begint. Rond een uur of acht 's ochtends beginnen de bouwvakkers op nummer 8 aan hun werkdag. Boren, timmeren, zagen en alles wat maar lawaai maakt. Omdat wij pas ver na 9-en op hoeven te staan, horen we dit met lede ogen en oordopjes in de oren aan. Lede ogen, temeer deze bouwvakkers rond een uur of 9 - inderdaad een uur later alweer - meestal er van door gaan. Alsof ze het er om doen!

Zijn zij weg, schalt het met luide en vooral schelle stem door de straat: "Piriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!" Piri is de hond van Geronimo, de handelaar in tweedehands meubels aan de overkant. Dit keffertje wordt steevast elke ochtend luidkeels welkom geheten door onze straatgek; Rosamaria. Een fantastisch mens, die ze alleen niet meer helemaal op een rijtje lijkt te hebben. De tand des tijds heeft haar licht geraakt, maar ze wordt met de dag vrolijker, dus al met al niet zo erg...

Dan hebben we natuurlijk nog Manolo, onze bovenbuurman. In eerste instantie een alleraardigste en ietwat bemoeizuchtige meneer. Al werden we al snel door onze huurbaas voor hem gewaarschuwd. Daar begrepen we eigenlijk helemaal niets van, hij leek toch zo aardig, geïnteresseerd en ik stak een hoop Spaanse woorden van hem op. Maar steeds meer puzzelstukjes vielen op hun plek... Nadat ik hem om excuses aan Helmi had gevraagd wegens het op nogal een machismo-wijze vragen, nee, eisen van een glaasje cava toen hij onuitgenodigd op de opening van Ariel kwam, zegt hij geen woord meer tegen ons. Omdat op diezelfde opening ook nog eens bleek dat hij zijn fascitoïde voorkeuren en zijn zwak voor "el caudillo" Franco niet onder stoelen of banken wenste te steken, vinden we het niet meer zo erg dat hij niet meer op de foto wil.

Zijn volstrekte tegenpool, Guillaume, geboren in het Franse gedeelte van Catalunya in Perpignan, wilde dat eigenlijk ook niet, maar ik was hem iets te snel af. Deze sympathieke, levensgenietende meubelmaker kweekt zijn eigen marihuana en begrijpt zoals bijna iedereen op de wereld dat wij (Nederlanders) niet de hele dag stoned zijn. Hij is mijn vaste taalles en met hem bespreek ik de politiek, de kansen van Oranje tegen Frankrijk op het aankomende EK en het wel en wee van zijn kinderen in Puerto Rico.

De roodharige dame is Carmen, 51 jaar oud, vrijgezel, werkt in het reisbureau aan de overkant, naamgever van ons uithangbord (Oscar) en verkoopt reisjes naar Afrika. Zij spreekt zelfs een beetje Engels en probeert dat met mij te oefenen. Ik in het carbon-español en zij in het camping-Engels, een komische situatie. Een straatje van amper 75 meter lang en drie meter breed, maar een dorp op zich, want ik vergeet voor het gemak nog het stel dat op de derde verdieping boven ons woont met hun deense dog, de vrolijke nichten van de interieurzaak naast ons, Mercedes en David van galerie Kumbah Saleh in de straat en al die andere mensen van wie ik de naam niet weet of alweer vergeten ben.

Stiekem

Het onvermijdellijke is daar. We gaan iets stiekem doen. Het voelt alsof we kleine kinderen zijn. We willen iets heel graag, maar niet iedereen mag dat weten want dan is het geen geheim meer. Dus we doen het stiekem. We hebben samen een geheimpje.

Eerst had alleen Pol een geheimpje en later bleek dat ook ik een geheimpje had. Hoe we dan samen tot 1 geheim zijn gekomen?

Na een gezellige avond met Anoek van Baja Bikes en 3 flessen rode wijn heeft Pol zijn geheim verklapt. En wat bleek, ik had een zelfde geheim. Pol heeft het eindelijk uitgesproken, het hoge woord kwam eruit. Hij wilde het eigenlijk niet tegen mij zeggen want dan zou het wellicht nog erger worden, dat geheim.

Nu we het allebei weten, gaan we stiekem leuke dingen doen. Nog even langs Parc Güell voor die geweldige outfit van dat living statue en vervolgens mijn sjaal zoeken en dan zijn we er klaar voor.

We zijn heel even stiekem op onze Nederlandse mobiel bereikbaar aankomende dagen (alhoewel we misschien onverstaanbaar zullen zijn), maareh...tegen niemand zeggen hoor!

ssssssssssssssshhhhhhhht

En nu?

Na drie weken klussen, besloten wij het vorige week even rustig aan te doen. Uiteindelijk hebben we nog wel het 1 en ander geregeld natuurlijk, maar op ons eigen tempo. Dat was even erg lekker en vooral genieten. Het weer is hier nu al erg aangenaam, wisselt tussen 15 en 20 graden en vooral veel zon. Dat is toch een belangrijke reden om hier te zijn.

Afgelopen weekend arriveerde mijn zus Michon om een kijkje te nemen naar ons plekje en om lekker samen te zijn, bij te kletsen en te genieten van de geweldige stad. Heerlijk en vooral erg gezellig. Zaterdag sloot vriend Philippe zich bij ons aan en het kwartet was compleet. Van Park Güell naar de Sagrada om vervolgens in een Baskische tapasbar te eindigen met heerlijke pinxtos en een drankje. De dag daarna op het strand maakte het weekendje Tummers-Van Doorn-Brux compleet. Helaas komt daar ook weer een eind aan en brachten we hen naar het busstation. Voor het eerst zwaaide wij onze gasten uit bij de bus naar Girona (de andere gasten brachten we naar het vliegveld of reden met de auto de straat uit). Toch een vreemd gevoel.

En nu? Komende 4 weken brengen we samen door. En wat zijn 4 weken? De tijd lijkt best snel te gaan hier, maar toch bekruipen mij de eerste gevoelens van lichte heimwee. Normaal denk ik zo, dat had ik ook toen ik 20 lentes jong was en de Caribean ging ontdekken in mijn eentje. Maar hier is het anders, we gaan aan de slag. Pol is druk bezig met ondernemen in Spanje en ik start deze week op mijn flitsende tweewieler. Toch heb ik de eerste verschijnselen van afkicken. Afkicken van wat?

Afkicken van drukte en werk. Maanden kijk je er naar uit, een tijd niks doen, even voor jezelf. En dan komt dat moment dat je het gevoel krijgt dat je er nu zelf wat van moet maken. En ik merk dat ik na jaren hard werken moet wennen. Dat had ik niet gedacht. Zou er een club bestaand waarbij je je kan aansluiten om je work-aholic verslaving te delen met anderen? "Hallo, ik ben Helmi en ik ben verslaafd aan werk". Hoe zou dat dan heten?  Ik denk overigens dat het een goed teken is.

Ik ga er nog even over nadenken en laat het bezinken, dat "En nu?"

Life's a rollercoaster

De week is weer begonnen. Nu is de maandag niet mijn favoriete dag, verre van zelfs. Dus mijn gemoed is dan doorgaans al ietwat donkerder dan op pak 'em beet een donderdagmiddag. Vooral omdat het weer een bijzonder spannende week belooft te worden. Een emotionele achtbaan, waarin we van blijdschap, afwachting, genot naar zorgen en hoop worden geslingerd.

Vorige week ben ik op huizenjacht in Barcelona geweest, en net geland op Schiphol viel ik mijn geliefde in haar armen. geheel conform Ome Cor voor Hello Goodbye op film zou zetten. Ze reageerde wat flauwtjes op mijn aankomst, al bleek dat niet aan een bekoelde liefde tussen ons te liggen. Of ik mijn moeder even wilde bellen, mijn vader ligt (weer eens) in het ziekenhuis.

Schrik...

Wat nou weer, was mijn botte maar begrijpelijke reactie. Boswandeling, flauwte, defibrilator die het niet deed, opereren.

De schrik bleek gelukkig wat groter dan de reden daartoe, maar de zorgen blijven... Gisteren, zondag, mijn moeders verjaardag dus maar in het ziekenhuis gevierd omdat het bereik van het zendertje van de hartbewaking hem belet verder te gaan dan de liften. De zorg in Nederland; een striptease danseres heeft meer om het lijf... Kom ik nog wel eens op terug, maar de schrik slaat me weer om het hart (sorry voor de flauwe woordspeling). Al met al wachten we vol spanning af tot het de heren medici gelegen komt te opereren. Wachtlijsten voor hart-operaties in een van de tien rijkste landen van de wereld, ik begrijp niet wat er fout gaat...

Verder hopen we deze week te horen wat ons nieuwe adres in Barcelona zal zijn, helpen we mijn broer verhuizen en als het toeval een handje wil helpen, heffen we donderdagavond het glas op een geslaagde operatie én een nieuw huis bij de Librije, óók spannend. Al valt dat nu door omstandigheden een beetje in het niet. Hopen dat we toch kunnen genieten van achtereenvolgens:

Ganzenlever, paling en "Mac Vin";
Langoustine, pickles van paddestoeltjes en lavendel;
Sint Jacobsmossel, snijboon,"Pata Negra", tomaat en drogeworst;
Noordzeetong, kalfsnieromeletje en uitlekvocht van aardappel;
Wang, kin en tong van kabeljauw met peterseliewortel en citroen;
Tarbot met zuurkool en pittige ananas;
Komkommer, mierikswortel en gember;
Kooieend met sinaasappel, olijf en rodebiet;
Epoisse en groene appel en tenslotte
Passie, koffie en mascarpone.

Ach, voor een doordeweekse donderdag... Het ziet er heerlijk uit, mijn favoriete ingrediënten komen in ieder geval aan bod. Maar in het licht van voorgaande zeg ik nu het ongelofelijke: het is maar eten...

Edit Pol (12-11-2007 13:37): Het heffen van het glas op een geslaagde operatie gaat niet lukken. Vóór aanstaande donderdag is er sowieso geen plaats...

Klussen door Tummies (en Maria)

Zondag, laat in namiddag plof je op het verwarmde terras van Parkcafé Buiten. Moe maar voldaan, zoals dat zo mooi heet, bestel je een bitter lemon voor Helmi, een Leffe Blond voor jezelf en een luxe bittergarnituur voor saampjes. Want na een weekend schilderen, schuren, lakken, kitten en sjouwen heb je dat wel verdiend. Nog een paar kleine klusjes en het ziet er piekfijn uit, kan het huis er weer 5 jaar tegenaan. En vooral, kunnen we het met een gerust hart als tijdelijk onderkomen aan een vermogende expatriot verhuren.

Want eigenlijk is dat de aanleiding geweest voor ons Rob-en-Nico gedrag. We hopen ons huis voor een jaar via een organisatie aan een goedbetalende expat te verhuren, Zodat we de kosten van ons eigen huis daarmee zoveel mogelijk kunnen dekken. Maar het 'object', zoals de makelaar het noemde, moet er dan wel een beetje toonbaar uitzien. En dus schuur en lak je de voordeur die al sinds je er woont in de grondverf staat eindelijk. Bestrijd je schimmels in je badkamer met het agressieve broertje van DDT om daarna met een verse laag kalk de voegen weerwit te maken.

Raar eigenlijk, dat je dit soort klusjes pas oppakt op het moment dat iemand anders er in moet wonen, als je zelf gaat verhuizen. Alsof het voor jezelf niet zo erg is om tegen een micro-biosfeer aan te kijken in de douche. Om tegen een nicotine-gele muur aan te kijken in de woonkamer.

Wat dat betreft moet je eigenlijk vaker verhuizen, of doen als of. Vuilniszakken vol met meuk die je bewaard hebt (waarom?) verdwijnen op straat en de to do lijst voor klusjes in huis verdwijnt als sneeuw voor de Catalaanse zon.

Maria, Pap, bedankt voor jullie hulp!

Pfff, 30...

Pfff, nu ben ik dan 30 en hoor ik bij de grote mensen. Vanaf nu gaat het bergafwaarts.

Ben ik geen jongen meer, maar een meneer.

Sta ik voor het spiegel geen puistjes meer te knijpen, maar wallen te
camoufleren.

Krijg ik bij de Douglas geen reukje meer kado, maar een rimpelcrème.

Adviseert de tandarts mij geen beugel meer, maar een gebit.

Moet ik niet naar de fysio voor een sportknie, maar voor een
versleten knie.

Stuurt Achmea mij geen folder meer voor het jongerenpakket, maar voor
een uitvaartverzekering.

Spreken ze mij in Vooghel niet meer met jij aan, maar met u.

Sta ik niet meer voor mensen op in de bus, maar mensen voor mij.

Gebruikt mijn kapper geen shampoo voor droog haar, maar voor grijs haar...

ZE!!!

Ik ben het zat...

De kranten, de teevee, blogs, alles wordt gevuld met gezeur. Ik ben het zat! Het gezeur over de buitenlanders, over Den Haag, over het milieu, over files, over de onverdraagzaamheid, over het weer. Over ZE!

Nederlanders, ik citeer een weblog (mooi stuk overigens, recht uit het hart), achten zichzelf in staat tot de volgende positieve eigenschappen: "Slim, ondernemend, verdraagzaam, sociaal en toegegeven: dansend als een houten Klaas.". Mooie gedachte, maar volgens mij gespeend van enige realiteitszin, tenzij dit in de voltooid verleden tijd is bedoeld en op het dansen na.

Slimme, ondernemende, verdraagzame en sociale mensen klagen volgens mij niet als ze het ergens niet mee eens zijn, maar doen er wat aan. Maar Nederland is geen slim, ondernemend, verdraagzaam en sociaal land meer, maar het land van ZE.

Want ZE doen het fout. ZE geven ons niet wat we willen. ZE hebben de verantwoordelijkheid en doen daar niets mee. ZE pakken ons ons geld af. ZE veroorzaken de files. ZE pikken ons land, uitkeringen en werk af. ZE luisteren niet. ZE vervuilen ons milieu. ZE kopen onze jonge voetballers. ZE rijden te hard, door rood of met de radio te luid. ZE flitsen als we zelf 5 kilometer te hard rijden. ZE doen niets aan het milieu. ZE gebruiken de auto als melkkoe. ZE heffen te hoge belastingen. ZE gooien vuil op straat. ZE roken. ZE zijn te dik. ZE doen aan zelfverrijking. ZE trekken uitkering. ZE eisen respect in plaats van het af te dwingen. ZE hebben geen respect voor mij. ZE heffen te hoge belastingen en vullen alleen maar de staatskas (waar blijft dan toch al dat geld dat "ZE" ons afpakken, verbranden ze dat?). ZE maken fouten in ziekenhuizen...

ZE, ZE, ZE, ZE...

Maar wie zijn dat toch, "ZE"? ZE, dat is iedereen behalve IK. Want IK, dat is in Nederland de enige die het wél goed doet. Exemplarisch is het onderzoek dat vorige week uitkwam en waarin ouders zichzelf allemaal een dikke voldoende gaven als het om opvoeden gaat. Maar anderen, ZE....

De boterberg uit de jaren tachtig is verdwenen gaandeweg de jaren negentig. Ik weet waar die berg gebleven is. Op onze hoofden!

Schotland is wereldkampioen!

Vanavond wordt mogelijk een nieuwe wereldkampioen gekroond. Een officieuze wereldkampioen welteverstaan. Welkom in de wondere wereld van de Schotse voetbalwetenschap en ontdek waarom uitgerekend Schotland vanavond tegen Italië het wereldkampioenschap kan prolongeren.

Onofficieel? Het idee voor een onofficieel WK ontstond in 1967, toen een stel melige Schotse voetbalfans met een slok op constateerde dat hun land na de zege op rivaal Engeland (dat zijn eerste nederlaag leed sinds het gewonnen eindtoernooi van 1966) eigenlijk tot nieuwe wereldkampioen gekroond moest worden. Uit de onschuldige gedachtekronkel van de drinkebroers ontsprong een breder uitgewerkte theorie.

En die houdt in...? Schotland versloeg kersvers WK-winnaar Engeland en mocht zich dus de eerste onofficiële wereldkampioen noemen. De eerstvolgende interland die de Schotten speelden was volgens de theorie dus direct weer een finale. Bij een gelijkspel of zege zou Schotland zijn titel prolongeren, een nederlaag zou de tegenstander de onofficiële wereldtitel opleveren. Zo werkt het tot op de dag van vandaag.

Het boks-principe? Exact. Wie de kampioen verslaat, kroont zich automatisch zélf tot titelhouder. Zo kon het in 1963 gebeuren dat de Nederlandse Antillen de – weliswaar denkbeeldige – prijs pakten.

Pardon? Alles is mogelijk. De officiële website van het virtuele WK (www.ufwc.co.uk) dook diep in de zelf opgestelde archieven en toont de bezoeker alle titelhouders sinds 1872, dus een kleine honderd jaar vóórdat het idee echt gestalte kreeg. Als beginpunt wordt het oefenduel genomen tussen Engeland en Schotland – de twee landen die in 1967 dus de eerste zichtbare finale afwerkten – op 30 november 1872. De burentwist eindigde destijds in 0-0, waardoor een beslissing uitbleef en men moest wachten tot het eerstvolgende onderlinge treffen. Dat werd een klein jaar later met 4-2 gewonnen door Engeland, vanaf dat moment dus onofficieel wereldkampioen was.

Hoe ging het verder? De Schotten en de Engelsen wisselden elkaar tot 1903 af als titelhouder. In maart van dat jaar doorbrak Ierland de hegemonie van de beide landen door Schotland met 2-0 te verslaan. De denkbeeldige cup bleef, mede door het feit dat de kampioenen vanwege de Eerste Wereldoorlog niet tegen andere landen konden uitkomen, nog jarenlang in Brits bezit. Pas in 1931 zorgde Oostenrijk voor een unicum door Engeland de titel te ontnemen, maar het deed weinig af aan de suprematie van de Britse teams. Na vier maanden herpakten de Engelsen zich en pas begin jaren ‘40 begon de onofficiële wereldtitel aan een zwerftocht door Europa, die zo’n tien jaar zou duren. De Engelsen veroverden de titel terug tijdens het WK 1950, maar kregen een mokerslag te verwerken toen de Verenigde Staten met ‘hun’ cup aan de haal gingen. Korte tijd later kon ook Chili zijn eerste feestje vieren. Spanje legde in 1961 als eerste Europese ploeg sinds lange tijd weer beslag op de titel, maar Mexico bracht de trofee in no-time terug naar Zuid-Amerika. Twee jaar later zorgden de Antillen voor een daverende verrassing door als kleinste land ooit de cup in de wacht te slepen.

Saillant genoeg bleek het duel tussen Engeland en Schotland, het treffen waar het UFWC-principe in 1967 allemaal om begonnen was, na dit grootschalige onderzoek ook écht een finaleduel. Men snuffelde door in de annalen en viste een hoop verschillende onofficiële wereldkampioenen op, waaronder de Afrikaanse landen Angola en Nigeria.

Speelt Nederland een rol? Jazeker! We veroverden de titel in maart 2002, na Frankrijk en Spanje. Het mislopen van het échte WK in 2002 zorgde ervoor dat Oranje de titel tijdens dat toernooi logischerwijs in bezit hield en we de titel uiteindelijk pas op 10 september 2003 verloren aan Tsjechië (3-1). Was het Van Gaal-debacle toch nog ergens goed voor...

En nu? Na omzwervingen in Zuid-Amerika belandde de cup dankzij Georgië op 15 november vorig jaar terug in Europa. In een kwalificatieduel voor EURO 2008 raakten Shota Arveladze en co drie dagen geleden hun prijs kwijt aan... Schotland, samen met Engeland oervader van de UFWC. De cirkel kon niet ronder!

Waar moeten we ons nu op verheugen? Het eerstvolgende duel van de Schotten, natuurlijk! En het affiche mag er zijn: de ploeg van Alex McLeish neemt het woensdag 28 maart op tegen Italië. Juist, de officiële wereldkampioen. Dat er duizenden UFWC-fanaten met extra aandacht naar ‘wereldkampioen’ Schotland zouden kijken, hadden de grapjurken in 1967 niet kunnen bevroeden.

Alan Carr

Er zijn altijd weer mensen die het beter weten. Stuurlui aan wal naar wie geluisterd wordt.

Sonja Bakker is onze nationale dieet-stuurvrouw, en om te stoppen met roken, lazen we allemaal de boeken van rook-stuurman Allen Carr. Die - oh wrang toeval - overleden is aan longkanker.

Nu rookte ook ik stevig door en een pakje per dag was eerder regel dan uitzondering. En net als elke roker, wilde ook ik eigenlijk gewoon stoppen. De redenen zijn legio en altijd veelvuldiger dan de redenen om te blijven roken. Zet ze maar eens naast elkaar:

Waarom blijf je roken:

1. Omdat het lekker en ontspannend is.
2. Omdat je dan wat in je handen hebt in de kroeg.
3. Omdat je anders aankomt.
4. Roken is gezellig.
5. Om al die zeikende verstoke niet-rokers een hak te zetten!

Waarom zou je niet beter stoppen?

1. Het is beter voor je gezondheid
2. Het is beter voor de gezondheid van mensen om je heen.
3. Het scheelt je karrenvrachten vol centjes.
4. Je kleren en huis stinken niet meer.
5. Je hoeft niet meer in de kou te gaan staan roken als een verstotene, een paria, omdat dat op je werkplek verboden is.
6. Je katers worden gedecimeerd tot lieve kleine poesjes.
7. Je stinkt niet meer uit je muil.

En zo zijn er vast nog wel talloze redenen te verzinnen. Maar zoals elke verstokte roker, haal je het hier eigenlijk niet mee. Er van uitgaande dat je 100% gemotiveerd moet zijn om te stoppen, haalde ik, bovenstaande lijstjes naast elkaar zettende, pak 'em beet 90%. Dan moet je er niet eens aan beginnen, aan stoppen. Ik heb dat wel geprobeerd, maar telkens weer vergeefs!

Eigenlijk moet je op zoek naar de resterende 10% dus. Een queeste die voorwaar niet gemakkelijk is, want zoals elke roker zal onderschrijven, de laatste tien procent, daar komt de verslaving boven. Die wil je eigenlijk helemaal niet vinden. En daar komt mijn stoppen-met-roken-geheim om de hoek. De X-factor, waarbij X staat voor eXtern. Kijk om je heen en zie hoe (relatief) weinig moeite rokende vrouwen hebben om te stoppen. Zelfs vaders in spe gaat het makkelijker af, omdat ze het niet alleen voor zichzelf doen! En juist het feit dat je het ook voor een ander doet, heeft mij geholpen! Omdat ik geen hele rare jongen ben, en niets menselijks mij vreemd is, denk ik dat ook anderen hier baat bij kunnen hebben. Sprak de wereldverbeteraar in mij.

Zoals het orakel van betondorp al uitkraamde: "Elk nadeel hep ze voordeel." en zo ook bij mij. Mijn motivatie vond ik ook buiten mijzelf, extern. Ik heb iets, dat vooralsnog gezond is, en bij mij in de familie nogal zeldzaam. Dat heb ik beloofd aan iemand die het hard gebruiken kan. Een belofte maken is 1, maar de belofte nakomen, dat is twee! En door te roken, zou ik de belofte nimmer kunnen nakomen. Omdat ik geloof in: een man, een man, een woord, een woord, moest ik wel. Ergo, een kleine 4 weken geleden stak ik mijn laatste aan...

Daar ik een schijthekel heb aan ex-rokers die daarna de fanatiekste niet-rokers worden (stelletje hypocrieten, jullie weten hoe lekker het is, hou je mond dan!) zal ik jullie een confessie doen: Nu ik dit schrijf is er niets op de wereld waar ik meer zin in heb in een dampende kop zwarte en sterke koffie en een Gauloise Blondes Legeres want roken is en blijft lekker...

Zomaar...

Zomaar, omdat ik het mooie spreuken vind:

"Niets is wat het lijkt, zolang je maar goed kijkt!"

of "de Reiziger":

En hoe verder hij ging.

Des te langer

was zijn terugweg...

Voetbal

Brits onderzoek heeft uitgewezen dat mannen doorgaans trouwer zijn aan hun favoriete voetbalclub dan aan hun liefde. Dit gegeven veroorzaakte een schokgolf in de vrouwenwereld.

"Hoe kunnen ze, die mannen met hun stomme voetbal ook altijd!"

Ik vind dit niet meer dan logisch. Vraag een willekeurige en onwetende passant wat zijn lievelingskleur is, en of die in de loop van de jaren is veranderd, dan kijken ze je raar aan. Mijn lievelingskleur is blauw, en ik kan me niet voorstellen dat dat over 10, 20 of 50 jaar niet meer zo is. Zo ook met een club

Hoeveel partners, relaties, heeft de gemiddelde mens? Drie? Vier? Vijf? Supporters die even vaak van club als van partner veranderen, zijn geen supporters, maar meelopers!

Zelf werd ik van jongs af aan door mijn vader en mijn opa meegenomen naar de Baandert. Het oude knusse, haast britse stadionnetje van Fortuna te Sittard. Als vanzelf groeide er iets moois tussen vrouwe Fortuna en mij. En hoe slecht het ook gaat met mijn cluppie, dat moois gaat nooit kapot.

De herinneringen aan legendarische overwinningen op PSV waar ene Ruud Hesp de meest onmogelijke ballen van Koeman, Romario en Vanenburg uit de kruising plukte, worden met de dag heroïscher! Dat ik na afloop van deze wedstrijd ook nog eens 's mans handschoenen mee naar huis mocht nemen, draagt daar natuurlijk ook een klein steentje aan bij! Kortom, al is PSV een goede tweede, als mensen vragen in welke kleuren mijn cluppie speelt, zeg ik met zachte G "groen-geel".

Drukdrukdruk

Onze ouders zijn de babyboomers. De broertjes Witsche waren een overduidelijke exponent van de patatgeneratie. De kinderen van nu tot een jaar of 15 vormen de achterbankgeneratie. En wij? Wij zijn de drukdrukdrukgeneratie!

Doe eens een testje met je vrienden, kennissen en collega's en vraag ze hoe het gaat. Ik geef je op een blaadje dat minstens 90% "druk" als antwoord geeft.

En door mijn agenda bladerend slaat ook mij de schrik om het hart.

Morgen: eerst naar de Provincie in Den Haag, dan via gebouw 1 naar een onthulling van een bouwbord in Utrecht-Noord en dan via een cursus in Amersfoort naar café Vooghel om met Ivo een pilsje te pakken en daarna in bed na drie minuten in slaap te vallen... Zo maar een dag in het bestaan van zomaar een willekeurige persoon... Vooruit, werkafspraken tellen niet mee, maar als ik nu al weet dat ik tot aan mijn bruiloft elk weekend tenminste één afspraak heb, en dat rustige weekenden zijn, dan vraag ik me af waar ik mee bezig ben.

Waar zijn de spontane bezoekjes bij vrienden om de hoek. Het opbellen om NU! een pilsje te gaan drinken of een bord extra op tafel zetten omdat iemand om zes uur voor de deur staat. 

Nee, we plannen ons leven vol en weten dus nu al voor 90 % hoe de volgende week er uit ziet. Wil ik dit? Nee, eigenlijk niet...

Van meloenen en playboys

Een jaar of vier geleden op een mateloos dronken feestje kom je haar tegen. Je kletst wat, je drinkt nog wat en bietst haar pakje peuken leeg. Aan het einde van de avond geef je haar drie zoenen op haar wang, en dan nog drie, en dan nog drie. Toch bleef het netjes, en alles wat echt uitgedeeld werd, was een e-mailadres. Daags erop een reusachtige kater en een gat in mijn geheugen. Na een week van dozen uitpakken in je nieuwe kamer en websites van amateurvoetbalclubs opzoeken als bijbaantje, vind je dan een verfrommeld bierviltje met haar adres.

Toch maar eens een mailtje gestuurd en uit de uiterst komische mailwisseling die volgde, bleek het gat in mijn geheugen toch wat groter... Haar naam had ik nog wel goed, maar eerlijk is eerlijk, die stond ook in haar mailadres. Verdere gegevens omtrent woonplaats, burgerlijke staat, werk en hobby's bleken mij ontschoten... Na wat getouwtrek en voorwaardes over klimatologische omstandigheden volgde dan toch een afspraakje.

Gewapend met (wederom) een kater en een meloen klopte ik bij haar aan. Een jaar later trok ik bij haar in, en anderhalf jaar later kochten we een huis samen.

Zo zie je maar, het kan snel gaan: in amper twee zinnen ga je van eerste date naar eerste koophuis!

Dan verlies je je wilde haren en streken en blijk je elkaar toch meer dan heel erg leuk te vinden. Dus wat doe je: tijdens een van de jubileumconcerten van Rowwen Hèze in een romantische bui op de knietjes natuurlijk. Nu zullen de meningen over romantiek bij zo'n concert midden in de Americaanse rimboe, hopeloos verdeeld zijn, maar ik geloofde er wel in.

Zij geloofde er helemaal niets van. Pas na aandringen van vrienden en een broer die erbij aanwezig waren, was ze overtuigd van de ernst van de situatie...

"Ja"!
Bij de Edah op het Smaragdplein in de rij voor de kassa. Een tijdschrift met pak 'em beet 274.359 pagina's lelijke soepjurken belandt met de voorpagina naar onderen op de lopende band. Even denk je terug aan de puberteit toen je op een vergelijkbare manier enigszin gegeneerd je eerste playboy kocht en je lacht. Want je weet, nu begint het pas!

Twee data geprikt, getuiges gevonden, een band die het leuk vindt dat je er band. Een hoeve waar het zich mag af gaan spelen en een boot om een stukje te varen. Dansjes worden geoefend, jurken gepast en vooral veel lekker eten en bubbels wordt besteld (ach, ieder zijn prioriteiten!). Hoewel het nog 164 nachtjes slapen is tot het eerste van de twee dagen waarop het allemaal gaat gebeuren, merk ik nu al dat ik nog nooit naar iets heb toegeleefd zoals ik dat nu doe...

Lieve Helmi, ik kan haast niet wachten tot ik mijn liefde voor jou mag vieren met iedereen die ons lief is. Ik hou van je! 

P.s. De bovenstaande 164 nachtjes slapen, dat is tot 8 juni 2007, de dag waarop wij elkaar het ja-woord op het stadhuis in Utrecht geven. Op 16 juni volgt het kerkelijk huwelijk en, uiteraard, een groot feest.