Even weer een vrolijk stukje uit het leven van Pol.
Ik hoor jullie denken: "De titel is afscheid en hij begint over vrolijk? Snapper niets van!" Nou, dat zit zo, lieve leesbuiskinderen!
Zoals jullie weten ben ik gedetacheerd bij de gemeente Utrecht. Ooit was dat vier dagen per week, toen weer vijf, en nu dus drie. Hoe dan ook, jij, Carise, was degene die het namens de gemeente in mij zag zitten, en jij nam mij dan ook aan. Het programma Auto, zoals dat zo mooi heette, was voortaan mijn werkomgeving. Wat dat precies inhoudt, heb ik HIER in simpele bewoordingen omschreven. Mijn werk bleek al gauw erg divers, uitdagend, en soms behoorlijk lastig. Uitdagingen werden echter omgezet in ontwikkeling en zodoende ging het eigenlijk meestal steeds soepeler. En om nou te zeggen dat dat aan mij lag. Ach, deels wellicht waar. Maar je gaf mij de ruimte, had oog voor wat ik leuk vond en waar ik talent voor had en zo ontstond eigenlijk een hecht team. Een team waarbinnen we elkaar naadloos leken aan te vullen en we soms eerder complementair (jij bestekken, ik lucht) dan hierarchisch leken te werken. Al moest je nog altijd steeds wel mijn urenbriefjes ondertekenen.
Maar, na ruim 2,5 jaar ben je weg, naar DMO. En dat moet gevierd worden, omdat elk afscheid de geboorte is van een nieuwe herrinnering (bah, dat klinkt eigenlijk wel heel klef).
Nu kun je voor je afscheid lekker borrelen, en dan een hapje uit gaan eten. Maar wij, tekenend voor het team dat we waren, gingen het anders doen. Nu eens met jou als mijn assisstent om de rollen voor een keer om te draaien.
En dan zelf koken, want uit eten, das financieel even niet haalbaar. Vijf gangen gingen we koken, bij jou, in je pas verbouwde huis, want dan kon je direct iedereen laten zien hoe mooi je woont.
Een zonovergoten dag lang werden uien gesneden, tomaten geweld, op het dakterras gelunched en vlees gebraden. Maar vooral gekletst. Over werk, collega's, Van Oosten, onze plannen voor de toekomst en over eten! Zo soepel als de samenwerking op de Ravellaan, zo ging het ook hier. En de borrel in het Polmanshuis kwam dan ook precies op tijd, want na een dag hard werken, smaakt een pilsje altijd het beste!
Het huis zat vol, de sfeer er in, en de wijn die Marcel had uitgezocht was wat ambrozijn voor de goden geweest moet zijn... De speeches niet te lang, de tafel mooi gedekt en ja, ook het diner, ons 5-gangen diner, was een succes. 
Carise, dit was het afscheid dat jij verdient hebt: warm, persoonlijk, grondig en een succes. Precies zoals je je werk doet!
Tot op de eerste expert meeting :-)
Laatste reacties