De Wondere Wereld

Sjer Jacobs en Barcelona

Voor dat wij op vakantie gaan, nog even een update uit Galería Sjer! Vanaf eind augustus etaleren wij in onze galerie nieuw werk van Sjer, alsmede kunst van Yvonne Cup.

Speciaal voor Galería Sjer heeft Sjer een serie schilderijen gemaakt met daarop Barcelona door zijn ogen. Als basis hiervoor heeft hij foto’s gebruikt van locaties in Barcelona die iedereen bekend voorkomen, of die juist een wat minder bekende kant van de stad laten zien. Deze op canvas afgedrukte foto’s vormen de ondergrond voor schilderijen in de stijl die Sjer zo typeren; levendig, extravert en innemend! Op 10 september wordt deze expostie, alsmede die van Yvonne Cup, officieel geopend middels een vernissage. Mocht u interesse hebben deze bij te wonen, reageer dan via barcelona@sjerjacobs.com.

Een totaaloverzicht van het nieuwe werk is te zien wanneer u hier klikt.

Passeig del Born, 50 * 100 cm, EUR 550,-

Plaça Reial, 80 * 100cm, EUR 900,-

 

Yvonne Cup in Barcelona

Vanaf donderdag 24 juli exposeert de Tegelse kunstenares Yvonne Cup in Galería Sjer. Zowel in haar twee dimensionaal als haar ruimtelijk werk zijn de natuur, plant, mens en dier haar belangrijkste inspiratiebron. Haar zomers getinte werk bestaat uit schilderijen (acryl op doek), klein werk op papier, kleine bronzen en keramische sculpturen. In samenwerking met Dick Evers, een interieurarchitect die werkt op basis van Feng Shui, creëerde Yvonne een serie Feng Shui zeefdrukken. Deze oude Chinese wetenschap sluit goed aan bij haar vrije werk. Tijdens de expositie wordt een keuze uit haar schilderijen en zeefdrukken tentoongesteld. De expositie is te bezoeken gedurende normale openingstijden en op afspraak.

Zonder titel, 50 * 50cm, EUR 330,-

Barcelona Like a Local!

"De inwoners van Barcelona zelf vinden geen kunststroming zo belangrijk als de kunst van het genieten. Urenlang kletsen met vrienden of familie en ondertussen genieten van heerlijke maaltijden en wijnen. Dát is het echte Spaanse leven."

Vanaf vandaag is kun je bij ons in de galerie genieten als een echte Barcelonees; "Tussen Kunst en Kitchen" is in de lucht!

Zie: http://www.like-a-local.com/details.php?id=475

Radio Tummers - Van Doorn

Waarom doet typepad nooit wat ik wil. In de veronderstelling dat ik gisteren reeds het tweede deel van ons week feuilleton geplaatst had, werd ik zojuist onaangenaam verrast, dat dat dus niet door ging! Recupereren wat ik in Godsnaam dan wél opgeschreven had; iets over eten, truckersblokkades, like a local en zo. Goed, daar gaan we dan nog maar een keer! Alsof ik niets beters te doen heb. De kranten spellen over wat ze van het verlies van Duitsland vinden bijvoorbeeld. Of beeldjes verkopen natuurlijk!

Toen we terugkwamen van ons welverdiende weekje L'Escala, vonden wij een briefje in de brievenbus waarop stond dat we een pakketje op mochten oppikken bij het plaatselijk postkantoor. Joepie, een verrassingspakket met muntendrop, de voetbal international en de laatste viva? Nope, nog leuker, een aantal exemplaren van het tijdschrijft Viva España, een tijdschrift voor mensen die hier een tweede huis hebben, of gewoon geïnteresseerd zijn in Spanje... Een tijdschrijft bovendien waarin op pagina 67 pront het schilderij "Aan Tafel!" prijkt, dat terwijl ik dit schrijf op 173,4 centimeter links naast van mij hangt. Precies op het plekje waarop het oog van de lezer als eerste valt wanneer hij klaar is het met lezen van de pagina's 64 en 65! En begeleid door eens stukje waarin staat dat je toch echt die leuke galerie in hartje Barcelona moet bezoeken.

Top reclame dus, maar we wilden meer. Ten eerste kregen we nog twee pakketjes deze week, waarin kleikorrels, spekjes, een brulshirt, een kaartje en een elastiek zaten, waarvoor dank. Toch wilden we vooral meer reclame. Een hoop persberichten naar onze Amigos de la prensa, reisbureaus aanschrijven voor onze kunst- en architectuurroute en het tussen kunst en kitchen concept.

Van vrienden hier hoorden we ineens ook van een concept dat een groepje Nederlandse vriendinnen had bedacht. Zij baalden ervan dat ze steevast in een stad waren en er té laat achterkwamen waar de echt leuke plekjes waren. Waar de locale bevolking ging shoppen, eten en drinken. Zij bedachten hierop Like a Local, een concept waarbij je bijvoorbeeld door Nederlanders in den vreemde wordt ontvangen en rondgeleid, of door autochtonen thuis ontvangen. Zij zijn immers al bekend in de stad van je bestemming.

En zeg nou zelf, is het niet fantastisch om in een authentiek straatje hartje Barcelona een knus galerietje binnen te lopen om daar vervolgens getrakteerd te worden op een 3-, 4- of 5-gangendiner, al naar gelang hoeveel honger je zelf hebt...? Of nog leuker, 's middags al met ons naar de markt te gaan om samen met de kok (ik dus) inkopen te doen voor het diner van die avond? Nou, gelukkig vindt Like a Local dit ook, met op korte termijn hopen we op hun site te komen...

En dan, dan is het hopen dat de blokkades van de truckers zijn afgelopen. Want hoewel in de supermarkt en op de markt zelf nog volop voedsel en drank te koop is, is het niet meer mogelijk om Coquilles Saint-Jacques, ofwel vieiras te bestellen... Het is hier dus echt afzien! Want vieiras waren heerlijk geweest voor bij het enorme stuk foie dat de ouders van Philippe voor ons meebrachten, druppeltje truffelolie erover, blaadje botersla erbij en smullen maar.... Lekker wanneer je iets te vieren hebt, zoals wij binnenkort. Merci, merci et autre fois, merci!

Het nuttige en het aangename

Sinds jaar en dag is eten een van mijn grote passies. Uitgebreid tafelen, heerlijk eten, fijne wijnen en gezellig gezelschap, dat is wat ik erg fijn vind. Omdat ik het mijzelf niet kan veroorloven elke dag uit te gaan eten, ben ik ook zelf maar gaan koken. En inmiddels is dit gekokkerel uitgegroeid tot een andere passie. Handige combi in ieder geval, omdat ik nu mijn liefde Helmi, mijn vrienden en familie en mezelf af en toe in de watten kan leggen, zonder failliet te gaan...

Nu woon ik dan in Barcelona en hier ben ik in het culinaire walhalla terecht gekomen. Hier heb ik de tijd om wat vaker en uitgebreider in de keuken te staan. Hier doe ik overal inspiratie op omdat Catalanen leven voor eten. En hier woon ik naast een enorme markt met de meest fantastische producten. Vrijwel alle soorten groenten die je maar kunt verzinnen en die ze haast voor niets weggeven, vissen nog slijmerig en met glimmende oogjes, en dus ook kakelvers. Kippen en ander gevogelte, schaal -en schelpdieren, levende kreeften, kazen, fruit, vlees... De boqueria is het nog nét niet, maar toch.

Na het vlaaien bakken wil ik dan nu een stap verder. Het nuttige met het aangename combineren zogezegd. We hebben tijdens de verschillende borrels en open dagen in de galerie gemerkt dat veel mensen ons winkeltje erg knus, leuk en inspirerend vinden. Knus om te borrelen, gezellig een beetje te kletsen en ondertussen te genieten van de artistieke omgeving en stijlvolle inrichting.

Het idee onstond dus al snel om onze galerie daar flexibeler voor te openen. En wat is nou leuker dan om dat te combineren met het bereiden van een feestmaal. Helmi is een natuurtalent in regelen en organiseren, en ik kan ondertussen een representatieve maaltijd op tafel toveren. Dus vanaf nu kunt u uw trouwdag hier met uw gezin komen vieren, iemand als verrassing trakteren op een afscheidsdiner na enkele maanden in Barcelona te hebben gewoond, of zomaar komen genieten, of...

Op aanvraag leggen wij u een middag of avond in een artistieke omgeving op een culinaire wijze in de watten. We stellen in overleg met u een menu voor maximaal acht personen samen. Data en prijzen zijn eveneens op aanvraag. Neem contact met ons op via barcelona@sjerjacobs.com of 0034-6787 421 27.

P.s. Om nog even op failliet gaan terug te komen: aankomende week, verblijf ik met Miccy, Dr. Phil en Helmster in L´Escala, dat op een Olympische steenworp van Rosas is gelegen. We staan op de wachtlijst voor áls er in het bekendste lokale restaurantje een plekje vrij komt. En dáár ga ik graag failliet!

Dé Borrel

Woensdagavond 14 mei was het dan zover, de lenteborrel op gezamenlijk initiatief van Consul Generaal Jan-Jaap van de Velde en Galería Sjer. Hét startsein voor wat belooft de drukste periode in het nog prille bestaan van onze galerie te worden. Want de aankomende weekenden volgen ook nog eens de Europese Nacht van het Museum en de open galerieroute in de oude binnenstad!

De Lenteborrel dus...

De aanleiding was het ontluiken van de blaadjes aan de bomen en het doel was het kunstminnende deel van de Nederlandse Gemeenschap bekend te maken met onze galerie. Want toeristen lopen, aangemoedigd door onze bordjes, vanzelf wel binnen, maar het opbouwen van een vaste clientèle, dat is belangrijker en ook lastiger.

Na in goed overleg met de heer Van de Velde een datum te hebben geprikt, startten de voorbereidingen. Ruim 80 gasten ontvingen een uitnodiging en samen met Ellen en Josefina van het consulaat gingen wij aan de slag met het huren van statafels, het regelen van personeel en het inslaan van hapjes en drankjes.

Al rond de klok van vijven waren alle voorberidingen dusdanig ver afgerond dat Helmi en ik het glas konden heffen op een goede afloop. Het moest alleen nog droog blijven, want de weergoden zijn de drooggevallen stuwmeren in de regio goed gezind, ofwel, het regent vrij veel en vaak de laatste weken.

Iets na zevenen druppelden dan niet de eerste regen, maar gelukkig wél de eerste gasten binnen, en rond de klok van half elf werd de lenteborrel met luide en kraakheldere stem door een aanwezige tenor uitgeluid met het zingen van de eerste en laatste regel uit de Mattheüs-Passion.

In de tussengelegen uren zijn alle gasten in de watten gelegd door Anoek, Geertje, Martine en Christoph. Zo vloeide de cava rijkelijk en smaakten de deels zelfgemaakte hapjes erg goed. Alhoewel Helmi en ik, samen met Jan-Jaap en Jean van de Velde ons toch vooral bezig hielden met de aanwezige gasten, daarmee de meeste pinxtos aan ons voorbij laten gaand.

Na alle gasten te hebben uitgezwaaid en alles te hebben opgeruimd hebben Helmi en ik op de stoep voor ons huis het laatste bodempje uit een overgebleven fles opgedronken. Het was een mooie en gezellige avond, en op een enkel spatje na is het drooggebleven. Een goede investering was het ook, een investering in naamsbekendheid en er waren veel geïnteresseerde gasten, die wellicht snel terugkomen om in alle rust te beslissen. Want hoewel we hadden gehoopt op een nog grotere opkomst, was het wel weer te druk om het werk van Sjer Jacobs rustig van een afstandje te bekijken.

Een mooie kans hiervoor is bijvoorbeeld door in de galerie te komen dineren; in een artistieke omgeving met een klein gezelschap culinair in de watten gelegd worden! Maar ook aanstaande zaterdagnacht al, want dan zijn onze deuren tot middernacht geopend voor de Europese Nacht van het Museum en de Open Galerieroute!

Las Cosas Bonitas

Eén van de voordelen van het houden van een galerie is dat je je de hele werkdag omringd weet met mooie schilderijen, zeefdrukken, cosas bonitas.

Als levensgenieter weet ik dit ten zeerste te waarderen, maar dat brengt mij als vanzelf ook in een lastig parket. Steeds vaker lopen er geïnteresseerden onze galerie binnen om met een kunstwerk weer de deur uit te lopen. Goed nieuws natuurlijk, want daar doen we het toch allemaal voor. Maar doet elk verkocht obra de arte toch een beetje pijn.

Wanneer ik niet met gasten praat, bezig ben mijn administratie bij te werken (gisteren was het D-day en heb ik mijn eerste Spaanse belasting betaald) of contacten met het thuisfront onderhoud, zie ik elke minuut, elk uur van de werkdag las cosas bonitas om me heen. En dus ga je je aan dat werk hechten.

Elk werk dat onder de arm van een Amerikaanse toerist of Catalaanse zakenman de deur uit verdwijnt voelt een beetje als afscheid nemen en doet dus toch een beetje pijn.

Gelukkig werk je daarna de administratie direct bij, en is alle pijn weer weg... vooral omdat ik nu eindelijk mijn langgewenste slangeleren witte porno-schoenen kon kopen!

Zomaar wat dagelijkse beslommeringen vanuit Barcelona

Zomaar, om jullie nog eens op de hoogte te brengen van wat ons nou zoal een beetje bezig houdt hier in Barcelona. Natuurlijk werken we hier ook 'gewoon' een groot deel van de dag, en op het moment houdt dat vooral in dat we naast de kunst van Sjer ook die van Ariel Dawi proberen te verkopen...

Zoals je kunt zien hebben we daarvoor een deel van de galerie verbouwd.

Maar het is met onze Argentijnse vriend niet alleen werken. Omdat hij regelmatig zijn gezicht laat zien en dan samen sigaretjes rookt en koffie drinkt, noemt hij zichzelf al nuestro Profesor de la lingua Español. Kortom, we praten veel, en omdat hij langzaam en duidelijk antwoord, steken we niet alleen sigaretjes, maar ook veel Spaans op. Trouwens, mam, maak je geen zorgen, ik rook nog steeds niet :)

Maar omdat de basis van ons galeriebestaan hier toch echt is gelieerd aan een andere kunstenaar, proberen we de kunstmarkt toch vooral te veroveren met Sjer zijn kunst. Zo zijn we in mei drie opeenvolgende weekenden druk met achtereenvolgens de Europese Nacht van het Museum (waarvan ik jullie graag een beter werkend linkje had verschaft, maar die houden jullie tegoed) en de Tallers Oberts, een route langs alle galeries en ateliers in de oude binnenstad. En dat dus allemaal om de kunstmarkt te veroveren. De Santa Caterina markt om de hoek hebben we al veroverd, een mooi begin, nietwaar?

Een volgende, en nog veel spectaculairdere verovering hoop ik jullie volgende week te kunnen melden. Dat zit nog in de pijplijn, en heb ik niet meer in eigen hand... Duim maar voor ons!

Even wat anders...

Even wat anders...

En dan bedoel ik niet dat we tot eind april even geen bezoek hebben. Dat Helmi vandaag even niet hoeft te fietsen, of dat FC Barcelona even geen punten laat liggen...

Nee, aanstaande donderdag pakken we het kortstondig, maar gedegen, anders aan. Voor een kleine twee weken is in onze galerie naast het werk van Sjer Jacobs, tevens werk van de Argentijnse in Cuenca - Ecuador woonachtige schilder Ariel Dawi, te bewonderen.

Donderdagavond vanaf 19.00 houden we zodoende onze tweede vernissage in ruim twee weken. Een opening op donderdagavond dus, en niet meer op zaterdag. Want al doende leert men. De eerste keer dat wij de deuren officieel openden, deden wij dat zoals dat in Nederland gebruikelijk is. Maar hier zijn we niet in Nederland, en hier zijn vernissages op donderdag vanaf 19.00. Aldus zal geschieden!!!Ondanks dat we het niet zo grootschalig aanpakken, zijn we dus toch wederom uitnodigingen gaan mailen, hebben we cava ingekocht en de boel nog netter opgeruimd dan we normaal al doen. Eigenlijk is een opening stiekem gewoon een reden om weer eens flink te spammen naar ons groeiende adressenbestand. Dat ook Señor Dawi zelf qua publiciteit een flinke duit in het zakje doet, is natuurlijk mooi meegenomen. Sterker nog, naast dat hij mooie schilderjien maakt, geniet hij in het Latijnse een redelijke bekendheid, met daarbijbehorende lange lijst van geìnteresseerden en klanten (waaronder mijn broer in Nederland). En als beginnende zaak kun je daar natuurlijk handig op mee liften. En als klap op de vuurpijl hebben we goede hoop op de komst van de kunstrecensiste van `El Periodico´, de grootste lokale krant van Barcelona. 

Dus nadat we half maart een flink deel van kunstminnend Nederland-in-Barcelona over de vloer hadden, hopen we nu iets meer Spaans sprekende gasten te mogen ontvangen. Want eerlijk is eerlijk, daar zijn er een stuk meer van! Dus na 'Welkom' gaan we nu vol over op 'Benvinguts' en 'Bienvenido'!

De Opening

Zoals de trouwe lezers onder jullie wellicht al wel weten, vierden wij afgelopen zaterdag onze officiële vernissage. Dus nadat we Joost en Fleur uitzwaaiden op het busstation, gingen we aan de slag met inkopen, vlaaien bakken en schoonmaken.

Op donderdagmiddag arriveerden de eerste en belangrijkste gasten; Sjer en Brigitta. In november, toen ik vrij toevallig tegen het pand aanliep, geloofde Sjer mij op mijn woord toen ik zei dat dit zeer zeker de moeite waard zou zijn. Overigens wist ook Helmi niet waar ze aan begon, sterker nog, niemand behalve ik zelf wist waar wij terecht zouden komen, maar dat terzijde... Het deed Helmi en mij daarom veel plezier dat ons enthousiasme gedeeld werd door Sjer en Brigitta en we de galerie ook naar hún wens blijken te hebben ingericht en aangekleed. Juist naar hun wens, want Sjer heeft zijn naam immers verbonden aan onze zaak, en daarmee staat er voor hem minstens even veel op het spel als voor ons.

Natuurlijk ging er weer iets kapot in huis; dit keer begon op de avond voor de opening om half elf de waterleiding weer eens te lekken. Wederom midden in de galerie, en - geluk bij een ongeluk - wederom percies tussen twee kunstwerken door, drupte het water op de grond... Omdat reacties van onze huisbazin weliswaar adequaat, maar zeer zeker ook omslachtig en vooral tijdrovend zijn, hebben we besloten het er for the time being maar bij te laten. Ze zou zaterdag toch komen, dan zag ze het met eigen ogen wel...

Voor onze gemoedsrust was het niet bevorderlijk, temeer we vanwege Helmi's hardnekkige nachtelijke kriebelhoest een klein slaaptekort hadden opgebouwd die week.

Enfin, de dag der opening. Gelukkig scheen het zonnetje, want onze galerie is niet al te groot en gezien het te verwachten aantal gasten, zouden er al snel mensen op straat moeten borrelen. Eerder, veel eerder dan gepland en verwacht waren we klaar met de laatste loodjes, en met mijn moeder en Anoek hebben we in alle rust een glaasje gedronken op hetgeen komen zou. Op het nakende succes.

Was het achteraf succelvol? Natuurlijk komen er altijd mensen niet opdagen waarvan je het wel gehoopt of verwacht had. Maar er waren ook onverwachte gasten en al met al hebben we juist doordat er zoveel mensen waren als er waren, iedereen de aandacht kunnen geven die hij of zij verdiende. Hebben we een niet alleen nuttige opening gehad, maar ook een gezellige en ontspannen dag. Dus ondanks de leerpuntjes ,die er zeker zijn, was het wat ons betreft een succes. De foto's staan hieronder.

Op naar de volgende opening! Op 3 april vanaf 19 uur zullen wij werk van de Argentijnse in Ecuador woonachtige kunstenaar Ariel Dawi exposeren. Nu op een donderdag, nu niet in de week voor Pasen, en nu na lokale werktijd!

Zoektocht

Nu een week of drie geleden startte ik met Helmi onze Galerie in hartje Barcelona. In de Calle de la Flor del Lliri, ofwel de Leliestraat, proberen we de kunst van Sjer Jacobs aan de man te brengen en ondertussen ook nog lekker te leven. Nou lukt vooral dat laatste erg goed!

Om ook dat eerste steeds beter te laten gaan, zijn we op zoektocht, op zoektocht naar kooplustige kunstminnaars. We houden vrienden, familie en andere geïnteresseerden op de hoogte via deze weblog. We schrijven persbercihten voor in lokale, regionale of zelfs nationale kranten, voor op websites en evenementenkalenders van het Consulaat of ondernemersverenigingen. We zetten onze papier maché pop op straat om de attentie van voorbijgangers te trekken en zal Unicef op het blaugrana van FC Barcelona tijdens de aankomende seizoensapotheose worden vervangen door Galería Sjer.

Waar het pas echt leuk wordt, is daar waar het nuttige en aangename zic h gaan combineren. Zo zijn Helmi en ik inderdaad druk bezig een kunst- en architectuurroute te ontwikkelen. De route staat in grote lijnen al op papier, alleen de tekst moet nog worden uitgewerkt...

En wat helemaal leuk is, is Erasmus PC waar ik vanaf dit weekend aan mee doe. Of sterker nog, waarvan ik, met nog zeven anderen, sinds dit weekend de Barcelonese vestiging vorm. Vier Nederlanders, een Argentijnse, een Ier, een Spaanse en een Italiaan samen op zoektocht naar de ziel van de stad. Architecten, planologen, musici, dichters, helicopterpiloten, maar ook koks en timmerlieden. Ieder die iets te vinden heeft van de stad is welkom!

Mede lid en oud gemeente collega Marco attendeerde me er op en bracht me in contact met de rest. Een organisatie van mensen die geìnteresseerd zijn in steden in de allerbreedste zin van het woord. Dus bevolking, groei, cultuur, architectuur, kunst, sociale problemen en oplossingen en ga zo maar door. Dat allemaal op basis van hobby, interesse, de stad waar je woont leren kennen en een beetje mooier achter laten als toen je er aankwam. Zondag kwamen we na Construint la Sala - een project waarbij schoolkinderen in aanraking komen met architectuur door een huis te ontwerpen - voor een borrel en vlaai bij ons in de galerie bij elkaar. Om te dagdromen over of wij iets aan Barcelona kunnen toevoegen. Eerst gaan we op zoektocht naar de ziel van de stad. Wat maakt Barcelona nou Barcelona. Wat vindt men er bijzonder aan, voor verbetering vatbaar of juist perfect zoals het nu is. We interviewen allereerst bekende Barcelonezen die iets voor de stad betekenen. Ik heb mezelf al opgeofferd om Ferran Adrià te interviewen, hij mag koken, ik zorg voor de wijn...

De opening

De opening, vernissage, inauguración, of hoe je het ook wilt noemen. Hoe dan ook, hij staat met vet rood omcirkeld in de agenda van ons, van Sjer, die speciaal met zijn Birgitta uit Belfeld overkomt om het lintje te knippen, en hopelijk in nog veel meer agenda's.

Wij hebben er zin in, barsten van de energie om dit avontuur, want dat is en blijft het, tot een succes te maken. En daarom heffen wij op 15 maart vanaf half vijf 's middags alvast een glaasje cava en eten we een stukje zelfgemaakte vlaai om te proosten op de toekomst en op een mooi avontuur.

Ook interesse, download het volgende bestand en geef je op via barcelona@sjerjacobs.com.

Download invitacin.pdf 

Normaal doen

Kunnen jullie niet gewoon normaal doen en kinderen krijgen?

Vanochtend hebben we mijn ouders uitgezwaaid, en na twee weken van klussen en bezoek, is nu de tijd voor ons met zijn tweetjes begonnen. Na eerst een paar dagen flink klussen en zweten met Pep en Maria hebben we dat nog eens dunnetjes over gedaan met mijn vader en moeder. Het resultaat mag er zijn: onze woning, boven de galerieruimte is echt al een stukje Pol en Helmi in Barça. En ook de galerie begint wordt met de dag mooier. Ergens in de volgende week krijgen we onze laptop en niet lang daar na zullen we een foto-reportage op internet zetten waar klussen met kijkers jaloers op kan zijn. Het verschil tussen Flor del Lliri 6 vóór en ná is immers enorm.

Super bedankt voor de bloed, zweet, tranen, de lege flessen cava en vooral ook de gezelligheid, liefde en vriendschap.

En dan begint nu het echte Spaanse leven. Pol die inmiddels officieel een verblijfsvergunning heeft en ook al staat ingeschreven bij de gemeente en Helmi die haar marketingkwaliteiten vanaf maandag op de lokale middenstand gaat uitproberen.

We kwamen leven hier in het zonnige zuiden om te geniten van het leven zoals dat hier geleefd wordt. En dat lukt nu al steeds beter. Nu dus al de galerie en dadelijk ook de fietstochtjes en incentives. Maar vooal ook het genieten van de stad, de mensen, het weer, de zee en het eten! Het blijft, ondanks dat de seinen op groen staan, op een enkel akkefietje na, een mooie uitdaging. Een grote uitdaging. En misschien vandaar wel dat Ine gekscherend vroeg:

"Kunnen jullie niet gewoon normaal doen en kinderen krijgen?"

Want zo hoort dat toch eigenlijk een beetje als je de dertig gepasseerd bent en getrouwd?

Nee, want wij zijn Pol en Helmi, en wij doen het op onze manier. Genieten jullie met ons mee?

Een nieuw begin, deel 2

Na drie dagen enorm hard klussen, moetsen we even wat zaakjes van achter ons beeldscherm regelen. We hebben nog geen laptop, dus maar even een internetcafé in. Wel wennen, zo´n Spaans toetsenbord, maar waarschijnlijk is dat over een paar weken heel normaal en erg handig, al die ñ-en en ç-tjes...

We gaan boven de galerie wonen, en die hebben we met Maria en Pep in no time van een smerig neandertaler-hol omgetoverd in een waar paleisje. Bussen latex, lak en PUR. Liters ammonia en Don Limpio (een Spaans Super Schoonmaakmiddel) en talloze schuursponsjes. En vooral veel bloed, zweet en af en toe zelfs een traantje. Maar het resultaat is er naar. Zodra we hier foto´s van hebben, delen we deze met jullie. Wederom, dat gaat wat lastig zonder eigen computer :-)

Bedankt voor al jullie reacties, nieuwjaarswensen en mailtjes. Zodra we een beetje gesettled zijn, berichten we persoonlijk terug. Voor nu moeten jullie het helaas even met deze onpersoonlijke en algemene groet doen! Bedankt!

Semigreren

Soms zit het mee, en soms zit het tegen. Hoewel ik van mening ben dat je geluk af kunt dwingen door een positieve en optimistische levenswijze en hard werken, heb je niet alles in de hand. Heb je niet alles onder controle en gebeuren er nog steeds dingen die je niet verwacht.

En maar goed ook, want zo kan het ook voorkomen dat dingen nog beter uitpakken dan in je stoutste dromen! Nadat ik gisteren in alle vroegte (lees: 5 uur 's ochtends) door mijn geliefde Helmi op Düsseldorf International Airport was afgezet, vloog ik naar Barcelona om kennis te maken met huurbazin Analís en het huurcontract voor ons pand te ondertekenen. Ons pand, want nu hebben we officieel een woning en winkel aan de Leliestraat in Barça! Wat voelt dat raar, machtig en spannend, om een krabbel te zetten onder een contract waarvan je er van uit gaat dat makelaar Paul wél elk woord kan vertalen. Een typisch Spaans contract met veel stempels, toeters, zegels en bellen.

Check!

Het contract met Sjer is ook gereed en we zijn het er over eens geworden hoe we wat gaan doen, voor hoelang en onder welke voorwaarden. Het ging als vanzelf en we verheugen ons dan ook op een leuke, prettige en hopelijk ook erg succesvolle samenwerking. Aan alle randvoorwaarden is in ieder geval voldaan!

En vanochtend hoorden we dat we ons huis hebben verhuurd aan een Indiase expat die met zijn vrouw en baby'tje naar Nederland komt. Ons was al aangegeven dat zoiets altijd op het laatste moment pas gebeurt, en hoewel dit nog niets een het laatste moment is, werden we toch al een beetje nerveus.

Check!

Ons huis in Utrecht is nog ,nooit zo netjes en leeg geweest. Een rare gewaarwording. Je gaat verhuizen, maar toch ook weer niet. Je gaat emigreren, maar toch niet. Semigreren dus. Normaal trek je alles leeg als je gaat verhuizen. Maar niet nu: huis blijft sober, neutraal en doelmatig ingericht achter voor onze Indiase vrienden. De spullen die mee gaan naar Spanje, staan in dozen, klaar om in te schepen. En dan zijn er nog de spullen die we niet mee nemen, maar we ook niet in het huis achterlaten, die worden zoland bij Ad & Angelique in de loods gestald. Verhuizen, maar ook weer niet dus.

Eén van de doelen in mijn leven was om nog eens een tijdje in een wereldstad te gaan wonen. Dat gaat nu dus gebeuren.

Een van mijn andere doelen is een nieuw woord te verzinnen dat in de Dikke van Dale terechtkomt. Semigreren lijkt me een mooie:

Semigreren (onov. ww.)
tijdelijk verhuizen naar het buitenland => tijdelijk uitwijken

De oude dame moet er vanavond aan geloven!

"Beste Pol,

Vanochtend werd ik teruggebeld door José Luis van de Cambra.

Ze zouden bereid zijn te zakken, ter compensatie van de werkzaamheden, naar een huurprijs van XXX euros ! Ik heb gevraagd, de dingen even te bevestigen per mail, zodat we volgende week kunnen schakelen. Je zou dan even op en neer moeten komen, om te tekenen en betalen.

Groeten,

PAUL"

Zo kwam het verlossende woord op vrijdagmiddag. Nu dus snel schakelen, tickets boeken en alles rondbreien!

Maar eerst, champagne!

De zenuwen

Ik heb de kriebels in mijn buik. Een zachtjes knagend gevoel dat zich van mij heeft meester gemaakt. Onrust, onbehagen, zelfs lichte bezorgdheid. Gemoedstoestanden die mij doorgaans niet al te vaak overmeesteren. Bij de penalty van Ronald Koeman op 21 juni 1988. Zo rond de examenuitslagen in '94 en '96 toen ik nog jong en onwetend was. Maar verder eigenlijk niet.

Maar nu wacht ik weer op een telefoontje uit Spanje. En klopt mijn hart en dat van Helmi een paar slagjes harder dan relaxed is. In de laatste fase van de onderhandelingen van het eerder genoemde pand aangekomen, gaat het nu om de knikkers. Om het definitieve en verlossende ja-woord van de eigenaresse en verhuurder van het pand. Als zij beiden instemmen met ons laatste tegenvoorstel, dan kunnen de adreswijzigingen eindelijk worden gedrukt. Dan kunnen we echt aan de gang. Want zonder pand, is het lastig verhuizen, laat staan een galerie runnen. Veel geregel, een torenhoge telefoonrekening en een makelaar die zowat horendol van mij is. Maar nog steeds wachten we op het verlossende woord. Natuurlijk, de voorzichten zijn goed, de seinen staan op groen, maar nog steeds is het wachten op die ene zin: "Het is rond!". En dat wachten maakt me een tikkie nerveus...

Slechts een paar keer eerder had ik dit gevoel. Laat ik als geruststelling maar aanhouden dat Koeman onberispelijk Eike Immel de verkeerde hoek instuurde en ik achtereenvolgens mijn HAVO- en VWO-diploma behaalde.

Bijgeloof

Maandagavond kreeg ik op mijn donder van Mireya, mijn Peruviaanse Spaans-lerares. Aan het begin van de les moeten we vertellen wat we zoal hebben meegemaakt. Uiteraard in het Castilliaans. Iets té enthousiast vertelde ik dat nu toch wel zeker zou zijn dat we een pand hebben in Barcelona (esta casi seguro que tenemos un local). Oei, dat mocht dus niet.

Pas als het zeker is, vertel je dat. Om de goden niet te verzoeken, om het noodlot niet te tarten. Jajaja, maar soms wil je zo graag roepen dat het goed gaat, dat het toch echt moet lukken. Dat het niet meer fout kan gaan. Is dat het verschil tussen optimisten en pessisimisten? Ik probeer het geluk zo af te dwingen, in plaats van het noodlot niet te tarten?

Met sporten ben ik zo bijgelovig als de pest. Heb ik favoriete sokken en een vast plekkie in de kledkamer. Maar dit gaat om het eggie, en dan denk, bazel niet! Laat mij optimistisch zijn, want daar hebben we nu alle reden toe! Barcelona, here we come!! Uhh, Barcelona, veniremos! Caramba!

Life's a rollercoaster

De week is weer begonnen. Nu is de maandag niet mijn favoriete dag, verre van zelfs. Dus mijn gemoed is dan doorgaans al ietwat donkerder dan op pak 'em beet een donderdagmiddag. Vooral omdat het weer een bijzonder spannende week belooft te worden. Een emotionele achtbaan, waarin we van blijdschap, afwachting, genot naar zorgen en hoop worden geslingerd.

Vorige week ben ik op huizenjacht in Barcelona geweest, en net geland op Schiphol viel ik mijn geliefde in haar armen. geheel conform Ome Cor voor Hello Goodbye op film zou zetten. Ze reageerde wat flauwtjes op mijn aankomst, al bleek dat niet aan een bekoelde liefde tussen ons te liggen. Of ik mijn moeder even wilde bellen, mijn vader ligt (weer eens) in het ziekenhuis.

Schrik...

Wat nou weer, was mijn botte maar begrijpelijke reactie. Boswandeling, flauwte, defibrilator die het niet deed, opereren.

De schrik bleek gelukkig wat groter dan de reden daartoe, maar de zorgen blijven... Gisteren, zondag, mijn moeders verjaardag dus maar in het ziekenhuis gevierd omdat het bereik van het zendertje van de hartbewaking hem belet verder te gaan dan de liften. De zorg in Nederland; een striptease danseres heeft meer om het lijf... Kom ik nog wel eens op terug, maar de schrik slaat me weer om het hart (sorry voor de flauwe woordspeling). Al met al wachten we vol spanning af tot het de heren medici gelegen komt te opereren. Wachtlijsten voor hart-operaties in een van de tien rijkste landen van de wereld, ik begrijp niet wat er fout gaat...

Verder hopen we deze week te horen wat ons nieuwe adres in Barcelona zal zijn, helpen we mijn broer verhuizen en als het toeval een handje wil helpen, heffen we donderdagavond het glas op een geslaagde operatie én een nieuw huis bij de Librije, óók spannend. Al valt dat nu door omstandigheden een beetje in het niet. Hopen dat we toch kunnen genieten van achtereenvolgens:

Ganzenlever, paling en "Mac Vin";
Langoustine, pickles van paddestoeltjes en lavendel;
Sint Jacobsmossel, snijboon,"Pata Negra", tomaat en drogeworst;
Noordzeetong, kalfsnieromeletje en uitlekvocht van aardappel;
Wang, kin en tong van kabeljauw met peterseliewortel en citroen;
Tarbot met zuurkool en pittige ananas;
Komkommer, mierikswortel en gember;
Kooieend met sinaasappel, olijf en rodebiet;
Epoisse en groene appel en tenslotte
Passie, koffie en mascarpone.

Ach, voor een doordeweekse donderdag... Het ziet er heerlijk uit, mijn favoriete ingrediënten komen in ieder geval aan bod. Maar in het licht van voorgaande zeg ik nu het ongelofelijke: het is maar eten...

Edit Pol (12-11-2007 13:37): Het heffen van het glas op een geslaagde operatie gaat niet lukken. Vóór aanstaande donderdag is er sowieso geen plaats...

Brutalen hebben de helft van de wereld

Brutalen hebben de helft van de wereld. Wat natuurlijk ook weer betekent dat de niet-brutalen de andere helft hebben. Ben ik even blij dat er minder brutalen zijn, want dan is er meer voor mij :-)

Enkele van mijn eigenschappen zijn assertiviteit, directheid en impulsiviteit. Een combinatie die sommigen, in bepaalde situaties nog wel eens als brutaal bestempelen. Een combinatie, die mij ook nog wel eens lomp en arrogant uit d ehoek doet komen. Maar in dit geval een die mij, ons geen windeieren lijkt te gaan leggen!

Afgelopen donderdag was ik in Barcelona op huizenjacht. Omdat Teofilo (een naam waarvan ik dacht dat die alleen in Suske en Wiske voorkwam overigens) had besloten zijn pand al te verhuren, niet op mijn komst te wachten en mij daar evenmin van op de hoogte te brengen, had ik tijd over. En wat doe je als je op zoek bent naar een appartement of winkelruimtejacht? Je gaat rondlopen en gewoon bellen!

Na panden van 180 vierkante meter of 2000 Euro en meer locales die vanwege andere redenen niet geschikt waren, stond ik op het punt op een terras te gaan zitten en mezelf te verwennen met een koud pilsje. Nog één blokje om, en zo wilde het toeval blijkbaar dat in ik de Calle de la Flor del Lliri een rolluik zag met een telefoonnummer. Ach, waarom niet gewoon nog één keer bellen? Dat Spaans ging nu toch vanzelf en mijn telefoonrekening, ach, daar hebben we Frisia voor...

Daar waar we in oktober nog tegen de lamp liepen omdat we niet snel genoeg handelden, wilde ik me dit niet nog een keer laten overkomen. Dus in mijn beste Spaans direct een afspraak geregeld, en tijdens het gesprek bleek het ook nog eens een pand te zijn met zowel woon- als winkelmogelijkheden! Dat was natuurlijk waar we uiteindelijk naar op zoek waren...

Het pand blijkt een beetje een opknappertje, maar biedt veel perspectief. De buurt is super en met een paar likjes verf en wat doorzichtig glas komen we een heel eind! Want in een straat die uitkomt op de gloedjenieuwe en grondig gerenoveerde Mercat Santa Catarina, waarin ook nog eens een interieurzaak én nog een galerie zitten, ben je al verzekerd van aanloop. Dus deze keer halen we dus alles uit de kast om niet naast het potje te pissen.Mocht dit wel zo zijn, dan hebben we een back-up met uitzicht op de Sagrada Familia. Weten we zeker dat we onze eigen Dom niet gaan missen...

Een back-up dus, een Plan B om op terug te vallen. Een geruststellende gedachte. Een gedachte die nog meer wordt gerustgesteld wordt, wanneer Plan B ineens Plan C wordt. Paul, onze makelaar mailt me vrijdag dat het pand in de calle Mar del Deu del Pilar toch weer vrij komt. Het pand dat niet door ging, the one that got away. Waar we zo hardgrondig over gevloekt hebben is nu weer in zicht, met als verschil dat het nu Plan B is...