Het nemen van een beslissing is natuurlijk al een hele stap. Maar dan is het zover, na het op werk verteld te hebben en de eerste ideeën op papier te hebben, voor het eerst sinds de kogel helemaal door de kerk is, gaan we die kant op.
Na een paar daagjes relaxen, kletsen, zwemmen, eten en drinken in een huisje met de hele familie Tummers zijn we er klaar voor en worden Helmi en ik in alle vroegte op het station van St. Raphael (zuid-Frankrijk) gedropt. Vanaf hier vertrok de trein die ons naar Barcelona zou brengen. Weliswaar in een uur of 10, met twee overstappen en 2 uur wachten aan grens in Portbou, maar we zouden er komen!

Een appartementje vlakbij de steeds toeristischere en daarmee steeds vreselijkere Ramblas was al geboekt. Onze agenda stond vol afspraken. En het zonnetje scheen fier aan de hemel!
Kortom: ideale omstandigheden om zaken te doen. Koffie met Dennis van MD Events, tinto de verano met Erik van Baja Bikes en daags erop weer koffie met Paul van Van Den Hout Enterprises. Naast ontzettend veel informatie, bruikbare tips, leuke verhalen en handige contacten, vooral ook drie leuke en heel verschillende kennismakingen.
Maar waar we ook voor kwamen en wat we erg surrealistisch en confronterend vonden, huizenjacht. Voor ons, en de galerie die we willen starten, dienen we onderdak te vinden. Dus daar ga je dan, gewapend met kladblok, pen, fotocamera en mobiele telefoon, door de leukste wijk van Barcelona, La Ribera. Vooral het lukraak een winkel binnenlopen waar groot opheffingsuitverkoop op de etalage geplakt staat en in je Carbon-Español (steenkolen-Spaans) vragen wat die tent moet kosten, was erg hilarisch. Met als hoogtepunt de eigenaresse die je aankijkt alsof ze de paus uit de kast ziet komen...
Toen we na drie drukke, vermoeiende maar ook erg leuke (verjaar)dagen in het vliegtuig stapten, waren we beiden veel wijzer. Natuurlijk, een fietstour leerde ons weer wat leuke weetjes over de stad en haar bewoners en geschiedenis. Maar vooral erg nuttig waren de leuke contacten, handige websites, telefoonnummers en de wetenschap dat er echt wel leuke panden te vinden zijn.
En vooral het gevoel dat nu echt met de dag begint te groeien dat we dit gewoon gaan doen, en dat we er met de dag meer zin in krijgen!
N.b. Voor de mede-techneuten onder ons, in Portbou is een mooi staaltje spoorwegtechniek te zien. Vanuit een tamelijk paranoïde idee dat zijn Spanje wel eens per spoor zou kunnen worden binnengevallen door Frankrijk zijn de sporen op het iberisch schiereiland aangelegd met 2 iberische voet (1676 mm) tussenruimte. De rest van Europa (op Rusland na) gebruikt de Engelse maat van 1435 mm (4 engelse voet en 8,5 inch). Doorgaande treinen worden daarom aan de grens voorzien van andere assen, zodat deze hun (spoor)weg kunnen vervolgen. De TALGO, de hogesnelheidslijn tussen Spanje en Frankrijk, krijgt overigens assen die op een overgangsspoor automatisch van 1435 naar 1676mm uitzetten of krimpen. En dat met 300 per uur!
Laatste reacties