De Wondere Wereld

De markt, van alle markten thuis!

Een maandje of 5 terug in Nederland is mij wel duidelijk wat ik mis aan Barcelona. Temeer we een paar weekjes terug even hebben kunnen genieten van dat staadsie!

Even bijkletsen met onze verre vrienden, even loom genieten van de Spaanse voorjaarszon in het Parc Ciutadella of op het strand van Bogatell... Het dakterras van Anne en Maurice en later Mabel en een onvergetelijk weekendje Vic...

Maar ook ons eigen ouwe straatje, de bakker om de hoek en de Sta Catarinamarkt!

Elke dag weer voor verse vis, verukkelijk vlees, geurige groente en fris fruit naar mijn vaste stalletjes. Dat mis ik toch wel hoor. Natuurlijk heb ik mijn adresjes hier in Utrecht ook wel. Zo ben ik erg blij met een goed geoutilleerde super om de hoek in plaats van een chagrijnige Caprabo. Olijfje op de van Scorelstraat, waar ze heerlijke mediterrane producten hebben. Een lekkere bakker, goeie visboer, lekkere kaashandel, scharrelslager met overheerlijke verse filet americain voor ons zondag ochtendritueel (ontbijt op bed!), noem maar op. Utrecht heeft het allemaal!

Maar die markt...!

 

 

Dag Barcelona, hallo Tegelen, 's-Gravendeel en... ...Utrecht!

Daar zijn we weer. Even een paar daagjes niet online geweest, maar nu, nét voor het scheiden van de markt, even voor de klokken de laatste keer dit jaar twaalf maal slaan en voor 70 miljoen euro verspild wordt aan vuurwerk, kruip ik achter de laptop voor een blog.

Ons vertrek naar Barcelona was tamelijk geruisloos gegaan, want voor het krieken van de dag en met de rijp nog op de velden, reden wij rond vijven richting het zuiden. En geheel terecht, was daar niemand voor zijn of haar bed uitgekomen. Dag Pol, dag Helmi.

Maar nu pakten we het anders aan. Een stevige borrel ter afscheid in - uiteraard- Andú, een etentje in Casteldefels, een strandwandeling samen, nog één keer samen de Girona op Gràcia in, afscheid nemen van de meisjes van de bakker, de groentenboer, de dames van het reisbureau, nog een keer ergeren aan de Caprabo, de laatste chocoladecroissantjes en als laatste, nog een keer de oordoppen in voor een stille nachtrust in de Leliestraat. Leuk zo'n opsomming, hoor ik je denken, maar wat ik écht bedoel is dat we de laatste dagen echt opgezogen hebben. Heel bewust nog even genoten van wat de stad ons te bieden had.

Toen we de 16de de bus samen met Yvonne en André propvol stapelden (nogmaals dank!), wisten we dat we 's middags naar een heerlijk hotel zouden verkassen voor een gepast afscheid. Nog een paar pintxos, heerlijk eten bij Pla (Christoph, dank voor de tip!) en de laatste nacht op Catalaanse bodem in een kingsize bed. Een laatste kop koffie met Anoek in het zonnetje en hoppakee de trein in. Want op de 17de vlogen Helmi en ik vanaf El Prat naar Amsterdam. Op Schiphol is het 24 uur per dag een komen en gaan van mensen, elke minuut een ontmoeting of afscheid. Zo ook in ons geval, want mijn moeder stond klaar met twee witte rozen als warm welkom.

En nu, na een paar dagen Tegelen en 's-Gravendeel, een koude Kerst en vooral na veel gesjouw en uitpakken, zijn we weer terug op ons oude nest... En dat bevalt eigenlijk weer prima.

Morgen gaan we samen weer het volgende nieuwe jaar in, waarin ons vast weer veel ervaringen, belevenissen en avonturen staan te wachten waarover we jullie via deze blog over op de hoogte houden. En waar we vorig jaar op Passeig del Born samen cava dronken en toasten op wat Barcelona ons brengen zou, hangt dat zelfde plein nu als schilderij van Sjer boven onze bank. En toasten we morgen met Ad, Angelique en Hans op 2009.

Tot volgend jaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Visca Barcelona

Zoals ze het hier zeggen dan. Het is Catalaans voor Leve Barcelona!

Zou je dit in Spaans zeggen, dan heb je Viva Barcelona, en laat er in de Viva van deze week nou nét een leuk stukje staan over Barcelona, dan is het bruggetje gemaakt. En bruggetjes maken we graag naar de Viva wanneer in dat artikel over Barcelona Helmi uitgebreid aan het woord komt over Barcelona en de warmte van de Catalanen.

Dus download hier: (Download Viva-Barcelona) stiekem het artikel, maar koop 'em daarna lekker gewoon in de winkel. Is leuk voor in je plakboek :-)

Je bent nooit te oud om te leren...

En te jong ook niet. Maar dat terzijde...

Een jaar in het buitenland is één groot avontuur. Een jaar samen met je eega in Barcelona gaan wonen, is een leerschool waar de LOI, de Erasmus Universiteit en Harvard sámen nog niet tegen op kunnen.

Het begon al met het geregel vooraf. Het vinden van een huis slash galerie, liefst samen, en daarna de papieren mallemolen genaamd burrocratie door. Viel op zich allemaal wel mee, vooral als ik alle rampscenario's in verschillende boeken en op verschillende website's mocht geloven.

Het opzetten van een galerie is één, maar het runnen en het een beetje rendabel maken, das vers twee. Eerlijk is eerlijk, Helmi zit in de evenementen en ik ben beter met beton en fijnstof dan met zeefdrukjes en bronsjes. En dat in het achterhoofd houdend, denk ik dat we het best oké hebben gedaan voor een eerste jaar. Daarbij de lopende en nu al erg succesvolle uitverkoop nog niet eens meegerekend hebbend!

Achteraf hadden we het een en ander op een heel andere wijze gedaan, zo veel is nu al te zeggen. Hadden we dan ook een heel jaar in de Flor de Lliri gewoond en gewerkt? Wellicht, maar een appartementje in Gràcia en een half jaar knallen met kunst in de Argentaría of Montcada was achteraf misschien ook een optie geweest. Zo leer je dat de locatie, de aanloop in een eerste jaar een grote invloed heeft je naamsbekendheid en het opbouwen van je klantenkring. Ergens hebben we ook het conservatisme van kunstminnend Catalonië onderschat; wat de Catalaan niet kent, hangt ie niet aan de muur?

Fietsen voor Bakker Bol, of zelf 10 beixo's invliegen en zelf helemaal los? Wat beter had uitgepakt, is nu niet meer te zeggen. We hebben er in ieder geval van geleerd dat we meer kunnen dan we dachten, veel meer!

Zo ben ik er achter gekomen dat zelfs in een keukentje van amper 2 vierkante meter een maaltijd voor betalende gasten te bereiden is, waarover de gasten na afloop nog tevreden zijn ook. Dat ik mensen bloemkool kan laten eten, die dat hun hele leven nog niet gelust hadden. Dat ik samen kan werken met Helmi. Tenminste, af en toe, en alleen als ik goed naar haar luister. Want ik weet nu ook dat ik nooit met haar een bedrijf zou kunnen beginnen. Daar kom je pas achter wanneer je het probeert en zo bleek dat we daarvoor we zakelijk gezien te verschillend zijn. Niet erg, want we zijn niet getrouwd uit zakelijke overwegingen, maar uit liefde :-) 

Hebben we veel over de Barcelonezen zelf geleerd? Nou, ik zou niet (meer) durven te zeggen dat we de stad, de Spanjaarden, ehh, sorry, Catalanen en het leven hier nu al echt kennen. De meningen blijken daar sowieso over verdeeld te zijn, gezien de reacties op deze site. We hebben onszelf er een jaar min of meer in ondergedompeld en er tussen geleefd. Leer je dieren kennen wanneer je een jaar in een dierentuin gaat wonen? Tot op zekere hoogte is het goed communiceren met een chimpansee of everzwijn, maar tot echte gesprekken komt het niet, en het enige echte contact dat je hebt, is dus met de verzorgers en andere 'onderzoekers'. Je aanschouwt hun gewoontes, komt het een en ander te weten over hun leefgedrag, wanneer ze slapen, eten en drinken. Maar écht deel uitmaken van hun wereld, van hun leven, dat is ons dit jaar niet gelukt. Maar van de zijlijn, van achter glas, vanaf de andere kant van de tralies kun je een hoop leren.

Zo ben ik tot de mening gekomen dat dé Barcelonees niet bestaat. Als ik een gemene deler zou moeten noemen van dé Barcelonees, dan denk ik aan eten, drinken en feesten. En niets meer. Zelfs de trots op de stad waar ik eerder over schreef, is beperkt tot een vrij beperkte, maar hard roepende groep Catalanisten. De bevolking van de stad komt tegenwoordig overal en nergens vandaan, wat ten gevolg heeft dat, hoe hard het door sommigen ook geroepen wordt, het eerder een wereldstad, de hoofdstad van de Mediterrannee, dan een Catalaanse stad is. Zoals in zoveel landen, onder zoveel groepen het geval is, een kleine, hard roepende groep fanatiekelingen bepaalt het debat, wat er gebeurt, en de rest kan het weinig schelen of volgt lijdzaam. Laat onverlet dat de trots, de nostalgie en gebruiken en tradities van die groep Barcelonezen hartverwarmend en welgemeend zijn. Tradities zijn er om in ere te houden. Mooi!

Ook mezelf heb ik leren kennen, mijn beperkingen, dat ik écht een chaoot en lui kan zijn, maar ook gestructureerd en ondernemend als het moet! Maar hetgeen (degene eigenlijk) ik hier het meest heb leren kennen, dat is Helmi. En ze blijkt nog leuker, krachtiger, slimmer en stoerder dan ik al wist!

Zo, ik ga mijn diploma voor het jaar Barcelona uitprinten!

P.s. Voor allen die de vergelijking tussen leven in een dierentuin en in Barcelona niet gepast vonden, jammer dan...

P.p.s. Wat ik hierboven schrijf is mijn mening, die hoeft niet te kloppen, zelfs ík ben niet onfeilbaar. Maar deze mening is gebaseerd op zoals ik Barcelona dit jaar van erg dichtbij heb beleefd, verstaan, gehoord, gevoeld, gelezen en heb uitgelegd gekregen. Klopt dit niet, ach... ik heet Pol, en geen Wikipedia.

Over Sant Pol en Nou Camp

Sant Pol, een onooglijk plaatsje aan de boorden van de Costa Brava, op een steenworp van Calella, met een fantastische naam en een geweldig restaurant. Afgelopen donderdag zijn Helmi en ik op uitnodiging van, en samen met mijn vader daar, in Restaurant Sant Pau van chefkokkin Carme Ruscalleda wezen eten.

 
V.l.n.r.: Pol, Carme, Frank en Helmi

Het werd een 10 gangen proefmenu met bijpassend wijnarrangement. Dineren op zijn best: eten, drinken, kletsen, parten en vooral genieten van iets na negen uur tot ver na enen. Luxe shit al met al!

Achtereenvolgens kregen we in Spaans, en dus vrij hoog tempo voorgeschoteld:

Bouillon van knoflook en volkorenbrood; beetje weeïge, zachte herfstsmaak.

Vier aperatiefjes geïnspireerd op de Japanse keuken met ondermeer Tsukiji, Ropongui en Nihonbashi. Als dat al niet lekker klinkt. De helft van de ingrediënten (syouchu? shiso? yuzu?) zeiden mij minder dan niets, maar de smaak des te meer!

Soep van kuiken van de kip, met vlees van een vink en daarbij een kroketje met ragout daarvan; jummie...

Een tartaartje van kabeljauw waarop een paddestoel van gelei en waaronder een bedje van echte paddestoelen; goddelijk!

 
Kabeljauwtartaartje met paddestoelen

Tempura van de bloem van een pompoen met zwarte bloedworst, pompoen en goud. De lekkere versie van Goldstrike, waar je bovendien geen knallende koppijn van krijgt!

Tortilla van een gamba op een stukje tomatenbrood (soort crêpe met daarin tomatengelei). Knettereenvoudig, maar zóóó lekker!

Gamba met tomatentortilla

Calamares (pijlstaartinktvis) op vijf verschillende manieren: met tomaat, met zijn eigen milt, met pompoen, gegrillde paprika en inkt. Jummie, deel 2...

Arroz (paëlla) van pata negra. Tja, kan niets aan mis gaan, en dat ging er ook niet.

Kaasplankje van vijf verschillende kazen met per kaas een hapje met de volledig tegengestelde smaak. Gewaagde combinaties zoals schapenkaas met peperijs of zachte geitenkaas met marsepein van pistache.

Ikebana, Braziliaans getint dessert van cocos, ananas en mint. Een licht verteerbaar tropisch smaakverrassinkje.

Koffie met een proeverij van tien verschillende en bovenal erg zoete lekkernijtjes zoals biscuitjes van amandelen en wortel, gelei van limoncello of een mini magnum ijsje van olijfolieijs!

Pfff, als ik het zo op een rijtje zet, lijkt het nog meer dan het al was. En ondanks dat de porties niet bijzonder groot waren, waren we erg voldaan toen we als laatsten het restaurant verlieten. Trouwens op een of andere foodie-site, www.knoopjelos.nl of iets dergelijks, heb ik ooit eens gelezen dat een gemiddeld 3 sterrendiner ongeveer 3500 caloriën bevat, bijna tweemaal de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid. Knoopje los dus inderdaad!

Achteraf waren we in ieder geval erg blij dat we een hotelletje in de buurt (het prachtige en idyllische Calella, wat een schitterend dorpje...) hadden geboekt, want tegen de klok van half twee was er in dat deel van de Costa Brava geen taxi meer te krijgen. Wat heet laagseizoen!

 
Wachtend op de taxi

De achterneef of een verre vriend, daar kwamen we niet helemaal achter, van een van de meisjes uit de bediening heeft toen maar voor snorder gespeeld en ons afgezet bij het prachtige hotel Safari. Een taxi naar Barcelona was dan al helemaal onmogelijk geweest!

Op vrijdag hebben mijn vader en ik de pondjes er overigens weer afgelopen door vanaf het Forum in Barcelona Noord via via terug naar huis te lopen. Een kilometer of 12 à 13, via een tapasbarretje en enkele terrasjes overigens.

Na een verkwikkende nachtrust waren we daardoor zaterdag fris, gezond en fruitig weer klaar om de stad te ontdekken en vooral, trachten alsnog kaarten voor FCB - Atletico Madrid te krijgen. Op de Boquería een flinke moot kakelverse tonijn van dik een kilo voor iets meer dan een tientje lijkt moeilijker, maar bleek een stuk eenvoudiger. En zo bracht een wanhoopsactie rond de klok van 7 uur 's avonds op internet dan toch redding. Twee kaarten, naast elkaar nota bene en vlak achter het doel. Van Barcelona keeper Valdez... in de eerste helft... En dat was het enige smetje van deze avond. Want we waren op tijd in het stadion om in de 1ste, 4de, 8ste, 17de en 28ste minuut goals te zien vallen, aan de overkant... Maar ja, de twee mooiste, van Maxi Rodriguez (3-1) en Thierry Henry (6-1) in de goal pal voor onze neus waren de mooiste. De actie van Messi was eveneens om van te likkenbaarden en wanneer er sfeer is en zelfs de wave door Nou Camp gaat, schijnt dat iets héél bijzonders te zijn. Vergelijkbaar met fluitconcerten in het Gran Teatre del Liceu na een operavoorstelling op een andere memorabele avond...

Maar het leukste was toch 'gewoon' weer met mijn vader samen te koken, eten, drinken en vooral bij te kletsen zonder daarvoor skype op te hoeven starten.

La Mercè

Barcelona en Catalunya, beiden erg trots op hun identiteit en daarmee hun verleden. Dat dat regelmatig leidt tot feestjes om (voor leken zoals ik) onduidelijke redenen moge dus duidelijk zijn. Want wie gaat nu vieren dat je bloedeigen stad in 1714 veroverd is? Dat is net zoiets als wanneer wij in Nederland niet bevrijdingsdag zou vieren, maar op 10 mei dat Duitsland ons land in 1940 binnenviel. Rare jongens, die Catalanen...

Deze week was het de beurt aan La Mercè. Voluit Mare Déu de la Mercè, wat Moeder Gods van de Genade betekent, en zij is de beschermheilige van de stad Barcelona. Maria in een van haar vele gedaantes dus eigenlijk. Deze keer is ze in de nacht van 2 augustus 1218 aan een vrome christen verschenen met de vraag de gevangen christenen van de Moren te bevrijden. Hij heeft hierop zijn spaarcentjes van de bank gehaald en klaar is Kees... Dit heuglijke feit wordt al sinds de 12e eeuw gevierd.

Een hele week feest met her en der optredens, voorstellingen, optochten, corre foc (rondrennen met vuurwerk) en nog veel meer optochten. Gisteren ben ik op het hoogtepunt van het feest toch maar eens gaan kijken naar zo'n langstrekkende optocht. Het vastelaovesseizoen nadert alweer met rasse schreden en ik zoek nog inspiratie. Mij was verteld dat het eigenlijk een verkleedpartijtje was, vandaar!

Maar dan blijkt dat Barcelona nog lang geen Venlo en Mercè geen boëtegewoëne Boëtezitting. Leuk en indrukwekkend was het echter wel, druk ook. Toch wel leuk, dit soort folklore, al is het maar als toeschouwer. Want in Barcelona blijf je hoe dan ook toeschouwer...

 
Trommels

 
Is dit La Mercè zelf?

 

 
Inspiratie!

 
Van lelijke eend tot draak... het kan verkeren!

 
Ze zijn hier gek op draken, maar geen St. Joris zien langskomen

 
Jong geleerd...

 
We've got the whole world...

 
...in our hands!

Vicky Christina Barcelona

Is de schoonheid van de stad Barcelona, Scarlett Johansson, Javier Bardem en Penelope Cruz (in willekeurige volgorde) voldoende voor een mooie film?

Afgelopen zondag heb ik, na een weekend hard werken, het Helmi en enkele vrienden deze film van Woody Allen bezocht in een bioscoop hier in Barcelona. In één van de bioscopen waar de originele versie draait, want hoewel mijn Spaans oké is, durf ik het nog niet aan een hele speelfilm in deze taal te bekijken. Vooral wanneer het een film van opperchaoot Allen betreft, bij wie de gesprekken vaak de rode lijn van de film zijn. Omdat de het gros van de in Barcelona vertoonde films in het Spaans of zelfs in het Catalaans zijn nagesynchroniseerd, moesten we even zoeken. Dachten we.

Maar nee, in het merendeel van de lokale cinema's blijkt het origineel te draaien. Wat natuurlijk niet meer dan normaal is. Nasynchronisatie zou hebben geleid tot een een scene waarin Javier Bardem en Penelope Cruz elkaar in het Spaans de huid volschelden, maar dan ingesproken door andere acteurs. En daar gaan wij niet voor naar de film...

De film zelf dan. Helmi en ik hadden het hele weekend enkele groepen door de stad Barcelona rondgefietst en -gegidst, en de film was vooral een aaneenschakeling van deja vu's. Niet dat we onderweg acteurs zagen, of ons in scene's waanden. Neen, werkelijk elke bekende plek passeerde de revue. Scarlett en Javier bij de Sagrada, Penelope en Scarlett in Park Güell, Javier en Penelope op de Ramblas, en ga zo maar door. Op een gegeven moment werd de film daardoor tot een soort raadspelletje: welke beroemde plek is de volgende in beeld?

Was deze film soms betaald door de plaatselijke BBB, ehhh VVV? Ja dus, Allen blijkt inderdaad subsidie van de stad te hebben ontvangen. En dat laat zich merken. Wat op zich ook wel wat zegt over de film, want het verhaal deed me nou niet echt sidderen. Twee meisjes gaan naar Barcelona, ontmoeten een jongetje en later haar ex, rommelen wat. Een van de meisjes trouwt toch met haar jeugdliefde en op het einde stappen ze weer in het vliegtuig naar huis... En dat voorzien van de voice over die zo neutraal klonk alsof ze hem van National Geografic Channel geleend hadden.

Leuk om alle plekjes te zien waar je zelf nu dus zo vaak komt, en enkele dialogen waren gelukkig inderdaad Alleniaans hilarisch, maar c'est tout.

Overigens denk ik dat fanatieke Catalanisten zich een aardige loer gedraaid kunnen voelen door Woody Allen. Scarlet Johansson studeert "Catalaanse Identiteit". Tot zo ver kunnen ze tevreden zijn met het verstrekken van de subsidie. Op ze dat ook nog zijn wanneer haar daarop in de film wordt gevraagd wat voor nut dát nu kan hebben...?

Sjer Jacobs en Barcelona

Voor dat wij op vakantie gaan, nog even een update uit Galería Sjer! Vanaf eind augustus etaleren wij in onze galerie nieuw werk van Sjer, alsmede kunst van Yvonne Cup.

Speciaal voor Galería Sjer heeft Sjer een serie schilderijen gemaakt met daarop Barcelona door zijn ogen. Als basis hiervoor heeft hij foto’s gebruikt van locaties in Barcelona die iedereen bekend voorkomen, of die juist een wat minder bekende kant van de stad laten zien. Deze op canvas afgedrukte foto’s vormen de ondergrond voor schilderijen in de stijl die Sjer zo typeren; levendig, extravert en innemend! Op 10 september wordt deze expostie, alsmede die van Yvonne Cup, officieel geopend middels een vernissage. Mocht u interesse hebben deze bij te wonen, reageer dan via barcelona@sjerjacobs.com.

Een totaaloverzicht van het nieuwe werk is te zien wanneer u hier klikt.

Passeig del Born, 50 * 100 cm, EUR 550,-

Plaça Reial, 80 * 100cm, EUR 900,-

 

Yvonne Cup in Barcelona

Vanaf donderdag 24 juli exposeert de Tegelse kunstenares Yvonne Cup in Galería Sjer. Zowel in haar twee dimensionaal als haar ruimtelijk werk zijn de natuur, plant, mens en dier haar belangrijkste inspiratiebron. Haar zomers getinte werk bestaat uit schilderijen (acryl op doek), klein werk op papier, kleine bronzen en keramische sculpturen. In samenwerking met Dick Evers, een interieurarchitect die werkt op basis van Feng Shui, creëerde Yvonne een serie Feng Shui zeefdrukken. Deze oude Chinese wetenschap sluit goed aan bij haar vrije werk. Tijdens de expositie wordt een keuze uit haar schilderijen en zeefdrukken tentoongesteld. De expositie is te bezoeken gedurende normale openingstijden en op afspraak.

Zonder titel, 50 * 50cm, EUR 330,-

Sex, Drugs and Mozart

Eigenlijk houd ik er zelf niet van alles wat je ziet direct op het internet te plempen. Overal en altijd online zijn en elke indruk, ervaring of avontuur direct posten.

Vandaag wil ik voor mezelf de uitzondering maken die mijn eigen regel bevestigt. Enerzijds ingegeven door het feit dat ik op een luchtbed in de logeerkamer lig en niet naast Helmi; mijn moeder ligt in mijn bed te slapen, en Helmi ligt in Utrecht. Ondanks dat mijn moeder echt erg leuk gezelschap is, kruip ik toch liever tegen Helmi aan. Omdat dat nu dus even niet kan, deze uitzondering.

Anderzijds heb ik vanavond iets gezien waarvan ik volledig ondersteboven ben...

Dus voor de eerste en laatste keer klim ik direct en midden in de nacht in de pen.

Vanavond vond in Gran Teatro Liceu op de Ramblas in Barcelona de première plaats van de opera Don Giovanni van Mozart. Don Giovanni is Italiaans voor Don Juan, en onder die naam in Nederland als fervent rokkenjager ook iets bekender. Ik had mijn moeder en mezelf getrakteerd op een mooi plekje in een loge niet al te ver van het podium... Omgeven door de echte sjiek van Catalunya voelden wij ons, gelukkig ook op ons paasbest uitegdoft wel thuis. Eén keer in de zoveel tijd mag dat!

Het verhaal gaat dus ook over het jagen van rokken, en alle problemen waarin Don Giovanni daardoor verzeild raakte. Kort gezegd een verhaal van overspel, bedrog, manipulatie en nog meer bedrog. Een opera uit het jaar 17-en-zoveel en dus verwacht je hoepeljurken, geschminckte mannen en poederpruiken.

Calixto Bieito, de toch al als rebel bekend staande regisseur vond de opera echter ook prima in de tijd van nu passen. En terecht. Een samenwerking tussen het Engelse Nationale Operagezelschap, de Duitse Staatsopera uit Hannover en het Liceu met, naar verluidt, een cast om van te smullen.

Deze opera wordt nog driemaal vertoond, maar ik weet nu al dat ie stof op gaat doen waaien. Morgen El Periodico en La Vanguardia kopen voor de recensies. Want het was zwaar indrukwekkend! De verdorvenheid, wanhoop, maar ook liefde en vreugde werd bezongen door artiesten die er niet alleen overduidelijk zin in hadden. Maar ook hun hele ziel en zaligheid in de voorstelling legde, zowel fysiek, qua zang als geestelijk. Zoals deze opera mij pakte, moet die de acteurs-zangers, want opera zat zelden zo dicht tegen toneel aan. En dat is in deze een groot compliment.

Na afloop gaf de zaal de tenors en sopranen een staande, nee uitzinnige ovatie, maar toen de regisseur het podium op kwam, floot de helft van de zaal hem uit. De andere zaal, klapte zo mogelijk nog harder.

De eerste helft van het publiek bestond waarschijnlijk uit conservatieve opera-gangers, die een kostuumdrama hadden verwacht en geshockeerd door pijpscene's, lijntjes cocaïne en vrouwen die genomen worden op barkrukken. De ander helft trok dat wel, zag in dat MOzart het over vreemdgaan, sex en de zelfkant van het leven had en vond het, net als ik, een oude opera in een hedendaags, en vooral rauw jasje. Maar vooral een jasje dat zat als gegoten. Geen Sex, Drugs and Rock 'n Roll, maar Sex, Drugs and Mozart, en zowaar een fantastische combinatie!

Dus je de kans hebt en je woont in de buurt; gaan!

Dagje uit in Barcelona

Als jonge galerie in Barcelona, gevestigd midden in het oudste gedeelte van de stad, moet je het de eerste tijd vooral hebben van toeristen. Enerzijds omdat we nou eenmaal in de loop liggen, zo om de hoek van het Picasso-museum en de prachtige Santa Caterinamarkt en Kathedraal. Anderzijds omdat Catalanen zelf uit gewoonte en eenkennigheid eigenlijk amper te vinden zijn in dit deel van de stad. Zij gaan kunst-shoppen op de Boulevard d'Antic, zoals Carrer del Consell De Cent in de lokale volksmond wordt genoemd. Eigenwijs als de Catalanen nou eenmaal zijn, blijkt het lastig hen te veleiden tot het bezoeken van galeries in de oude stad. Een uitdaging waar ik overigens niet alleen in sta, want mijn collega's in de buurt kampen met hetzelfde lot.

Nu is Barcelona een prachtige stad waar je als cultureel geïnteresseerde je hart kunt ophalen en je jezelf als het ware in een openluchtmuseum kunt wanen. Musea, muziek, beeldende kunst op straat, architectuur, noem maar op. Mensen die bij ons in de galerie komen eten, onze kunst- en architectuurroute mee doen, of gewoon zelf de stad afstruinen naar mooie plekjes. Per jaar bezoeken immers talloze mensen de stad met als doel een zuchtje cultuur op te snuiven en geestelijk verrijkt huiswaarts te keren. En als het aan mij ligt ook een beetje armer, maar weer verrijkt met een beeldje, bronsje of doek van Sjer. Deze toeristen zijn echter al een tijdje kwijt. Een verschijnsel dat zich elke zomer voordoet overigens.

Zodra de maand juli aanbreekt, verdwijnen ze als sneeuw voor de zon, om vervolgens begin september weer uit hun holen te komen, hun oogjes uit te wrijven van deze zomerslaap om opnieuw en masse naar Barcelona te komen.

Maar in de zomer is het toch ook afgeladen vol met toeristen in de stad? Nou en of, je kunt over de koppen lopen op de Ramblas en bij de SaFa, zoals de Sagrada Familia hier wordt afgekort. Maar doorgaans zijn dat geen hoofden die staan naar culturele uitspattingen, als wel naar het achteroverslaan van literpullen bier op Plaça Reial of in de Irish Pubs op de Carrer Ferran. Kortom, de costa's lopen leeg om een dagje uit te doen naar de grote stad.

Even wat afwisseling van het bruin bakken, stappen en bier hijsen in Salou, Lloret, Calella of Blanes, dat in de zomer doorgaans wordt uitgesproken als: "Bleens". Zo spuien de toeringcars dagelijks duizenden zwaarlijvige, half verbrande en tot overmaat van ramp veel te schaarsgeklede toeristen. En laten zij zich 's avonds laveloos met hooguit een keramieken beeldje van de Sagrada in de tas weer terug vervoeren naar hun all-inclusive hotel, om daar weer tot de orde van de dag over te gaan.

En wij? Wij wachten geduldig tot het weer september is en smeden ondertussen onze plannen om dan flink uit te pakken!

Stierenvechten

Ik moet wat bekennen, toegeven, opbiechten.

Bekennen, toegeven, opbiechten tenminste, als ik zowat 95% van de mensen die ik vóór de dag van zondag heb gesproken heb over wat ik gisteren heb uitgevroten.

Ik ben namelijk naar het onvervalste stierenvechten in de Arena Monumental in Barcelona geweest.

"Schaam je, dat is niet kuis, dat doe je niet, dierenmishandeling, zinloos geweld, onnodig lijden, noem maar op." Al voor dat ik überhaupt één stap in de arena had gezet leek ik door degenen die het wisten haast verketterd.

Ja, sorry, ik ben nogal nieuwsgierig, ik woon nu in Spanje, en nu heb ik een keer om zoiets van dichtbij mee te maken hoe dat nou echt is.

"Maar je kunt je jezelf toch ook een beeld vormen over martelen zonder dat je zelf in Abu Graïb hoeft te hebben toegekeken of de martelingen te hebben ondergaan?"

Ja, dat klopt, maar stijfkoppig als een ezel, die dan weer het nationale beest van Catalunya is, wilde ik toch gaan. Degene, de enige die mij af en toe weet te vermurwen logeert in Utrecht op dit moment. Dus ik kan lekker mijn eigen gang gaan. Niet dat ik dit weekend nou echt rare dingen heb gedaan. De volledige trilogie van Jason Bourne kijken daargelaten... Geen sex, drugs of Rock en Roll voor mij. Mijn enige zonde van een weekend kat-van-huis-dansende-muizen-op-tafel: naar het stierenvechten.

Goed, om 5 uur afgesproken met Mr. M, die ik liever anoniem hou, om daarna op een terrasje tegenover de Arena af te spreken met een andere M, ook al anoniem. Al op de heenweg stonden er een stuk of 15 à 20 vrij fanatieke demonstranten te fluiten, te schreeuwen, hun vrije zondagmiddag hier aan op te offeren. Arme partners. er is nog nooit een dag stierenvechten gecancelled. Sterker nog, ik denk dat het ongeveer 8000-koppige publiek dat vandaag kwam opdagen, niet groter in aantal was geweest wanneer ze er niet hadden gestaan. Maar goed, ik bewonder hun doorzettingsvermogen en idealen. Ik ging kijken of ik er volgende week ook zou staan...

Maar goed, met M&M dus eerst de fietsen bij 'M-1's werk geparkeerd om vervolgens een Estrallaatje te drinken tegenover de arena monumental. De spanning in je lijf zoals voor een voetbalwedstrijd, de spanning, het iets versnelde hartritme, de mensen die iets te snel, te hard praten. Kaartje kopen en een briefje in je hand gedrukt krijgen hoe erg het allemaal wel niet is. Eerst zien dan geloven.

En het viel eigenlijk wel mee. Sorry, ik kan er niets meer en ook niets minder van maken. Een beetje laf, een beetje Spaans Machismo, dat was het wel. Maar het ademde traditie uit elke porie van de halfgevulde , en dat vind ik stiekem erg mooi. Spaanse Doña's met waaiers die rechtstreeks uit de film leken te zijn gestapt, een "Olé'" die uit duizenden kelen schalde wanneer de matador een kekke move maakte. Een achterachterachterkleinzoon van nota bene de hertog van LAva stond in de Arene om de stieren een kopje kleiner te maken. Geschiedenis...

En dan het stierenvechten zelf. Tja, een ongelijke wedstrijd warbij je opveert als het dreigt mis te gaan vanwege mijn eeuwige sympathie voor de underdog (Nao Veure Fortuna!). Je weet hoe het gaat, je weet wat er gaat gebeuren. Een orkestje met oer Spaanse hoempamuziek, als weggelopen uit het jaar 1930 of een film van Fellini, de waaiers, de caña's, ik weet het niet. Maar vanwege het feit dat het me eigenlijk allemaal nogal abstract overkwam. Dierenleed, ja. Maar in de context is het eigenlijk niet meer dan een kat en muisspelletje:

Ooit wel eens een kat een muis zien vangen en er daarmee tot de dood van de muis mee zie spelen? Wreed, onnodig geweld en machtsvertoon! En dat is stierenvechten ook, precies hetzelfde... Een rot einde van een prachtig leven voor een enorm, indrukwekkend gehoord beest.

Sorry lieve mensen, verketter me, wat je wilt, maar ik heb me geamuseerd...

Barcelona is als een mooie vrouw...

Barcelona is als een mooie vrouw op wie je hals over kop verliefd wordt.

Je komt haar tegen, ergens op straat, op een feestje of in de buurtsuper. Liefde op het eerste gezicht, van beiden. Hartstochtelijk verliefd en er lijkt helemaal niets fout aan haar, ze is perfect. Haar ogen stralen als twee kleine sterretjes, haar lichaam wulps als dat van een pin up, haar mond smeekt om telkens weer gekust te worden, zachtjes... En haar handen zijn zacht, maar met een zekere spanning die je huid doet tintelen alwaar haar vingertoppen je beroeren.

Na een poosje, de ene keer een paar maanden, soms wat langer, misschien wel jaren en soms ook helemaal niet, verwordt deze grote verliefdheid tot een houden-van. Bewust wordt je van haar maniertjes, trekjes, rimpeltjes. Perfect blijkt niemand wanneer de verliefdheid niet langer blind maakt, maar ze komt er verdomd dicht in de buurt.

Ik liep haar tegen het lijf toen ik samen met mijn beste vriend op mijn 19^de na een treinreis vanuit Salou (één van mijn zeer schaarse jeugdzondes) via Estacio de Sants metrostation Liceu op de Ramblas uitliep. Ineens midden in de Barrio Gotico, warm, broeierig, druk, veel indrukken. Zoveel indrukken dat je bijna de laastste trein terug naar je appartement, je tas en daarmee ook naar de vlucht terug naar Vliegveld Beek, vroeg daags erop, mist.

Een klein jaar later, zelfde vriend, maar een dagje is niet meer genoeg, een week dit keer. Langer en dus dieper ondergedompeld in het stadse leven. Ondertussen wel meer gewend omdat ik het rustige Limburg verruild had voor het hectische Zuid-Holland, maar nog steeds verliefd...

Nu, 11 jaar na het eerste bezoek en in totaal 10 bezoeken later, woon ik er. Nu begin ik de vrouw die Barcelona heet pas echt te kennen en ga ik van haar houden. Nu kom ik er achter dat ze 's nachts hard snurkt zodat ik elke nacht met oordoppen in slaap, en 's ochtends als ze wakker wordt niet al te prettig riekt. Dat ik haar niet exclusief voor mezelf heb, maar deel met tallozen andere mannen, vrouwen en zelfs kinderen. Dat ze in de zomer een heethoofd kan zijn waar je het Spaans benauwd van kan krijgen.

Barcelona is als een mooie vrouw die zich wulps over de Montjuïc, Tibidabo en het stand heeft gedrapeerd. Ondanks al haar maniertjes, gebaartjes, ochtendhumeur ontdek ik dat ik meer en meer van haar hou.

Sjer en la Roja

La Roja, dat is het plaatselijke Oranje, ofwel het Spaanse voetbalelftal dat zondag volledig terecht Europees Kampioen is geworden.

Niet dat daar in Barcelona nou heel veel van te merken was, alleen en groot deel van de Spaanse bevolking van de stad durfde eindelijk met de Spaanse vlag met toro over straat en natuurlijk de onvermijdelijke Amerikaanse toeristen, volledig gehuld in Spaanse voetbal tenue's.

Toch willen wij een beetje onze sympathie voor dit mooi voetballende elftal laten merken, al is het maar vanwege onze vrolijke straatgenoot, die hier poseert met een bronzen beeld van Sjer (rechts op de foto).

Kunst en architectuur in Barcelona!

Even terug naar mijn roots. Even wat anders dan galeries, barcelona, fietstourtjes of tussen kunst en kitchen. Even een verhaal over wat het grootste stadion van de Europa wordt genoemd. Als architectuurliefhebber én civiel ingenieur spitsten mijn oortjes toen ik laatst hoorde dat Foster Nou Camp uit gaat breiden. Dat staat garant voor kunst en architectuur in één!

Voor de échte FCB-volgers natuurlijk oud nieuws, dat al uit september vorig jaar dateert, maar toch. Architectuur icoon Sir Norman Foster, ondermeer bekend van de brug in Millau en de koepel van de Rijksdag te Berlijn, heeft de prijsvraag gewonnen voor deze overmaatse, peperdure en broodnodige opknapbeurt.

Het stadion wordt en passant met 10.000 plaatsen uitgebreid tot maar liefst 108.000 zitplaatsen. Je zult ze allemaal een handje moeten geven...

De buitenwand van het stadion wordt bekleed met gekleurde tegels, die van binnenuit verlicht worden en die verschillen tussen dag en nacht en op wedstrijddagen en niet-wedstrijddagen. De tegels moeten het stadion een geditingeerd en vitaal karakter geven en verwijzen ook nog even, alsof het allemaal niet op kan, naar de bekende mozaïekjes van Gaudí.

Tevens wordt het stadion overdekt. Niet volledig zoals de Arena, maar alleen de tribunens, zodat er, ondanks het feit dat het niet al te vaak regent hier, toch een kansje blijft dat er gespeeld kan worden op een fris ruikend nat veld. De enorme overkapping vormt een geheel met de buitenwand en wordt fel gekleurd, een mix tussen de Catalaanse en de clubkleuren.

De verwachting is dat het stadion naast een trekpleister voor de jaarlijks duizenden voetballiefhebbers, ook een een attarctie zal worden voor architectuuradepten. Hebben we vanaf 2012 een extra tussenstop op onze kunst- en architectuurroute! Maar eerlijk gezegd vind ik het een matige kruising tussen de Torre Agbar en de Allianz Arena in München. Maar ja, beter goed gejat...

Overigens gaat er nu al een grap onder niet-Catalanen. Die luidt dat de uitbreiding noodzakelijk is om 10.000 Zuid-Koreanen in te huren, die dan net als op het WK in 2002 voor een beetje ingehuurde en ingestudeerde sfeer kunnen zorgen in het stadion.

Want laat je niet door de immense afmetingen en cijfers van dit stadion bedriegen door te denken dat het er spookt. In de gemiddelde bioscoop in Amsterdam Zuidoost is er nog meer sfeer, en dat wil wat zeggen. Catalanen doen gedurende de hele wedstrijd eigenlijk niets anders dan het herhaaldelijk roepen van schuttingtaal en zonnebloempitten eten. Net papegaaien eigenlijk...

Wanneer slaapt Barcelona?

Afgelopen woensdag lagen Helmi en ik om een uur of een in bed een beetje te kletsen. We waren geen van beide moe en bespraken daarom de dag, de dag van morgen en de toekomst.

De helft van de twee ramen aan de voorkant van ons huis heb ik al eerder afgeplakt met karton, omdat er, zoals de oplettende lezer wellicht weet, een lantaarnpaal pal voor de deur hangt. Máár omdat die lamp vorige week op de een of andere manier sneuvelde, was het 's nachts al lekker donker in huis.

Iets na enen hoorden we ineens een pulserend gepiep en een vrachtwagenmoter in de straat. Toch maar eens gaan kijken, nieuwsgierig aagje die ik er ben!

Wat schetst mijn verbazing: de afdeling van de gemeente die de lampen beheert komt met een enorme vrachtwagen achteruit de straat in gereden. Ze komen de lamp fixen. Om één uur 's nachts nota bene. Dat dat niet zachtjes kan, ach, een kniesoor die daarop let.

Dat om twaalf uur de vuilnis wordt opgehaald en om 6 uur 's ochtends nog een keer, dat waren we al gewend. Dat tussen drie en vier de stad wordt schoongeveegd en -gespoten, ach daar leer je ook mee leven. Dat het normaal is om metershoge honden in achterafhuisjes te hebben die dag en nacht blaffen, ach, dan bijten ze niet... Maar dit sloeg alles. Dik een uur zijn ze bezig geweest.

Steeds vaker vraag ik me af, wanneer slaapt Barcelona? Het is hier letterlijk altijd lawaaierig.

Ruido, het Spaanse woord voor lawaai, herrie. Dat is één van de woorden die me het meest zal bijblijven. Calla, ofwel, bek dicht is nog zo'n woord, ideaal te gebruiken tegen honden of fascistische bovenburen.

Wie wil er een ligbed kopen voor op een dakterras? Wij zijn van ons dakterras verbannen na escalerende ruzie met Manolo. Zit nog in het plastic, voor 25 euro mag je hem hebben!

Barcelona Like a Local!

"De inwoners van Barcelona zelf vinden geen kunststroming zo belangrijk als de kunst van het genieten. Urenlang kletsen met vrienden of familie en ondertussen genieten van heerlijke maaltijden en wijnen. Dát is het echte Spaanse leven."

Vanaf vandaag is kun je bij ons in de galerie genieten als een echte Barcelonees; "Tussen Kunst en Kitchen" is in de lucht!

Zie: http://www.like-a-local.com/details.php?id=475

Ondernemen(d)

Op een dag weet je het, je wordt.....ondernemer.

Blijkbaar moeten wij eerst een reis naar het zuiden van Europa ondernemen, om het ondernemen te ontdekken. Het was net als een springplank vroeger bij het zwembad, langzaam loop je naar boven de trap op. Tijdens het naar boven lopen sta je er letterlijk nog niet zo bij stil. Maar ineens is het moment daar en sta je bovenaan om vervolgens de sprong in het diepe te maken.

En nu zwemmen we rond in Barcelona en het water is heerlijk. En met onze zwemdiploma's lukt het aardig.

Met andere woorden we voelen ons aardig thuis in het ondernemen en het eigen baas zijn. Natuurlijk kan ik hier heel veel leuke voordelen benoemen die jullie wel kunnen raden zoals je eigen werktijden bepalen (min of meer), maar het allerleukste voordeel wat mij betreft is de uitdaging. De uitdaging om er wat van te maken, de uitdaging om nieuwe dingen te verzinnen om verder te komen.

Niet alleen de stap hier naar toe was een onderneming, maar nu staan Pol en ik elke ochtend op met een onderneming die we zelf draaiende moeten houden.

Eén van de 'ondernemingen' naast het 'Tussen kunst & kitchen' project waar Pol over schreef is de Kunst & Architectuur route op de fiets door Barcelona. Gezien het feit onze onderneming alles te maken heeft met kunst en we gevestigd zijn in Barcelona, de stad van kunst, cultuur en architectuur bij uitstek, hebben wij speciaal voor de liefhebber van kunst & architectuur een nieuwe fietsroute samengesteld. Wil je bij een bezoek aan Barcelona een andere 'kunst' kant van de stad zien en dit per fiets ervaren of bezoek je Barcelona voor een 2e of 3e keer, dan is dit de perfecte activiteit. Uiteraard zal een tussenstop met een glas Cava in Galería Sjer niet ontbreken. Voor meer informatie mail naar barcelona@sjerjacobs.com.

En dat is nou één van die dingen die het ondernemen zo interessant, spannend en leuk maken. Altijd onderweg zijn. Altijd weer nieuwe dingen op je pad. Het voelt goed en we hebben de smaak te pakken.

Radio Tummers - Van Doorn

Waarom doet typepad nooit wat ik wil. In de veronderstelling dat ik gisteren reeds het tweede deel van ons week feuilleton geplaatst had, werd ik zojuist onaangenaam verrast, dat dat dus niet door ging! Recupereren wat ik in Godsnaam dan wél opgeschreven had; iets over eten, truckersblokkades, like a local en zo. Goed, daar gaan we dan nog maar een keer! Alsof ik niets beters te doen heb. De kranten spellen over wat ze van het verlies van Duitsland vinden bijvoorbeeld. Of beeldjes verkopen natuurlijk!

Toen we terugkwamen van ons welverdiende weekje L'Escala, vonden wij een briefje in de brievenbus waarop stond dat we een pakketje op mochten oppikken bij het plaatselijk postkantoor. Joepie, een verrassingspakket met muntendrop, de voetbal international en de laatste viva? Nope, nog leuker, een aantal exemplaren van het tijdschrijft Viva España, een tijdschrift voor mensen die hier een tweede huis hebben, of gewoon geïnteresseerd zijn in Spanje... Een tijdschrijft bovendien waarin op pagina 67 pront het schilderij "Aan Tafel!" prijkt, dat terwijl ik dit schrijf op 173,4 centimeter links naast van mij hangt. Precies op het plekje waarop het oog van de lezer als eerste valt wanneer hij klaar is het met lezen van de pagina's 64 en 65! En begeleid door eens stukje waarin staat dat je toch echt die leuke galerie in hartje Barcelona moet bezoeken.

Top reclame dus, maar we wilden meer. Ten eerste kregen we nog twee pakketjes deze week, waarin kleikorrels, spekjes, een brulshirt, een kaartje en een elastiek zaten, waarvoor dank. Toch wilden we vooral meer reclame. Een hoop persberichten naar onze Amigos de la prensa, reisbureaus aanschrijven voor onze kunst- en architectuurroute en het tussen kunst en kitchen concept.

Van vrienden hier hoorden we ineens ook van een concept dat een groepje Nederlandse vriendinnen had bedacht. Zij baalden ervan dat ze steevast in een stad waren en er té laat achterkwamen waar de echt leuke plekjes waren. Waar de locale bevolking ging shoppen, eten en drinken. Zij bedachten hierop Like a Local, een concept waarbij je bijvoorbeeld door Nederlanders in den vreemde wordt ontvangen en rondgeleid, of door autochtonen thuis ontvangen. Zij zijn immers al bekend in de stad van je bestemming.

En zeg nou zelf, is het niet fantastisch om in een authentiek straatje hartje Barcelona een knus galerietje binnen te lopen om daar vervolgens getrakteerd te worden op een 3-, 4- of 5-gangendiner, al naar gelang hoeveel honger je zelf hebt...? Of nog leuker, 's middags al met ons naar de markt te gaan om samen met de kok (ik dus) inkopen te doen voor het diner van die avond? Nou, gelukkig vindt Like a Local dit ook, met op korte termijn hopen we op hun site te komen...

En dan, dan is het hopen dat de blokkades van de truckers zijn afgelopen. Want hoewel in de supermarkt en op de markt zelf nog volop voedsel en drank te koop is, is het niet meer mogelijk om Coquilles Saint-Jacques, ofwel vieiras te bestellen... Het is hier dus echt afzien! Want vieiras waren heerlijk geweest voor bij het enorme stuk foie dat de ouders van Philippe voor ons meebrachten, druppeltje truffelolie erover, blaadje botersla erbij en smullen maar.... Lekker wanneer je iets te vieren hebt, zoals wij binnenkort. Merci, merci et autre fois, merci!

Het nuttige en het aangename

Sinds jaar en dag is eten een van mijn grote passies. Uitgebreid tafelen, heerlijk eten, fijne wijnen en gezellig gezelschap, dat is wat ik erg fijn vind. Omdat ik het mijzelf niet kan veroorloven elke dag uit te gaan eten, ben ik ook zelf maar gaan koken. En inmiddels is dit gekokkerel uitgegroeid tot een andere passie. Handige combi in ieder geval, omdat ik nu mijn liefde Helmi, mijn vrienden en familie en mezelf af en toe in de watten kan leggen, zonder failliet te gaan...

Nu woon ik dan in Barcelona en hier ben ik in het culinaire walhalla terecht gekomen. Hier heb ik de tijd om wat vaker en uitgebreider in de keuken te staan. Hier doe ik overal inspiratie op omdat Catalanen leven voor eten. En hier woon ik naast een enorme markt met de meest fantastische producten. Vrijwel alle soorten groenten die je maar kunt verzinnen en die ze haast voor niets weggeven, vissen nog slijmerig en met glimmende oogjes, en dus ook kakelvers. Kippen en ander gevogelte, schaal -en schelpdieren, levende kreeften, kazen, fruit, vlees... De boqueria is het nog nét niet, maar toch.

Na het vlaaien bakken wil ik dan nu een stap verder. Het nuttige met het aangename combineren zogezegd. We hebben tijdens de verschillende borrels en open dagen in de galerie gemerkt dat veel mensen ons winkeltje erg knus, leuk en inspirerend vinden. Knus om te borrelen, gezellig een beetje te kletsen en ondertussen te genieten van de artistieke omgeving en stijlvolle inrichting.

Het idee onstond dus al snel om onze galerie daar flexibeler voor te openen. En wat is nou leuker dan om dat te combineren met het bereiden van een feestmaal. Helmi is een natuurtalent in regelen en organiseren, en ik kan ondertussen een representatieve maaltijd op tafel toveren. Dus vanaf nu kunt u uw trouwdag hier met uw gezin komen vieren, iemand als verrassing trakteren op een afscheidsdiner na enkele maanden in Barcelona te hebben gewoond, of zomaar komen genieten, of...

Op aanvraag leggen wij u een middag of avond in een artistieke omgeving op een culinaire wijze in de watten. We stellen in overleg met u een menu voor maximaal acht personen samen. Data en prijzen zijn eveneens op aanvraag. Neem contact met ons op via barcelona@sjerjacobs.com of 0034-6787 421 27.

P.s. Om nog even op failliet gaan terug te komen: aankomende week, verblijf ik met Miccy, Dr. Phil en Helmster in L´Escala, dat op een Olympische steenworp van Rosas is gelegen. We staan op de wachtlijst voor áls er in het bekendste lokale restaurantje een plekje vrij komt. En dáár ga ik graag failliet!

Wat nou integreren...?

Een Marrokaanse ingenieur verhuist met zijn kersverse vrouw naar Utrecht. Ze betrekken een leuke centraal gelegen woning boven hun eigen galerietje, waarin hij werk van een bekende kunstenaar uit het Rif-gebergte gaat verkopen.

Ze kletsen wel wat met mensen uit de straat, die allemaal erg blij waren met deze ondernemende jongelui die kwamen investeren in hun stadje. Maar toch merkten ze dat écht contact leggen met de lokale bevolking nogal lastig bleek. De taal was toch een grotere barrière dan gedacht. Ook zaten de meeste Utrechters niet zo te wachten op nieuwe vrienden van ver weg, zij hadden immers hun (sociale) leven al lang op de rit.

In Utrecht ontdekken zij alras dat er een levendige Marrokaanse gemeenschap bestaat met wie het fijn theedrinken is in een van de talrijke barretjes, geëxpoliteeerd door andere Marrokanen.Dus was het makkelijk terugvallen op andere nieuwkomers in de stad. Omdat de vrouw van het stel al even ondernemend was, en niet de hele dag thuis wilde wachten op aanvragen vanuit hun thuisland, ging zij ook werken. Enkele malen per week reed zij op kamelen (getooid met een grote rode vlag met groene ster) landgenoten door de stad en liet het de leuke plekjes van de stad zien. En vertelde, in het Arabisch uiteraard, over de geschiedenis en de leuke weetjes...

's Avonds werd dan met de gehele gemeenschap in een groot winkelcentrum, eigendom van een Marrokaanse projectontwikkelaar, de verjaardag van de Koning gevierd. Het volkslied werd uit volle borst gezongen, de hapjes en drankjes waren typisch Marrokaans en uiteindelijk werd stevig nagefeest in een theehuis waar iedereen vgetooid was in de nationale kleuren. En dan te bedenken dan het WK voetbal er nog aan zat te komen...

...

...

Matuurlijk gaat dit verhaal over onszelf, en moet je Nederland lezen waar Marroko staat, Barcelona in plaats van Utrecht, het Rif-gebergte vervangen door Noord-Limburg en de kamelen door knaloranje fietsen.

Na bijna 5 maanden in Barcelona zijn wij NIET geïntegreerd. En dat zou nog een helleklus worden om dat alsnog voor elkaar te krijgen. De Catalanen staan niet met open armen op ons te wachten, staan niet echtnopen voor contact en wij zoeken zelf - heel lui - ook snel de weg van de minste weerstand, en knopen contacten aan met de Nederlandse gemeenschap hier. En waarom ook niet, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Maar kom mij dus niet meer aa over integratie, want - uitzonderingen daargelaten natuurlijk - dat doen wij Nederlanders zelf al helemaal niet!

Dé Borrel

Woensdagavond 14 mei was het dan zover, de lenteborrel op gezamenlijk initiatief van Consul Generaal Jan-Jaap van de Velde en Galería Sjer. Hét startsein voor wat belooft de drukste periode in het nog prille bestaan van onze galerie te worden. Want de aankomende weekenden volgen ook nog eens de Europese Nacht van het Museum en de open galerieroute in de oude binnenstad!

De Lenteborrel dus...

De aanleiding was het ontluiken van de blaadjes aan de bomen en het doel was het kunstminnende deel van de Nederlandse Gemeenschap bekend te maken met onze galerie. Want toeristen lopen, aangemoedigd door onze bordjes, vanzelf wel binnen, maar het opbouwen van een vaste clientèle, dat is belangrijker en ook lastiger.

Na in goed overleg met de heer Van de Velde een datum te hebben geprikt, startten de voorbereidingen. Ruim 80 gasten ontvingen een uitnodiging en samen met Ellen en Josefina van het consulaat gingen wij aan de slag met het huren van statafels, het regelen van personeel en het inslaan van hapjes en drankjes.

Al rond de klok van vijven waren alle voorberidingen dusdanig ver afgerond dat Helmi en ik het glas konden heffen op een goede afloop. Het moest alleen nog droog blijven, want de weergoden zijn de drooggevallen stuwmeren in de regio goed gezind, ofwel, het regent vrij veel en vaak de laatste weken.

Iets na zevenen druppelden dan niet de eerste regen, maar gelukkig wél de eerste gasten binnen, en rond de klok van half elf werd de lenteborrel met luide en kraakheldere stem door een aanwezige tenor uitgeluid met het zingen van de eerste en laatste regel uit de Mattheüs-Passion.

In de tussengelegen uren zijn alle gasten in de watten gelegd door Anoek, Geertje, Martine en Christoph. Zo vloeide de cava rijkelijk en smaakten de deels zelfgemaakte hapjes erg goed. Alhoewel Helmi en ik, samen met Jan-Jaap en Jean van de Velde ons toch vooral bezig hielden met de aanwezige gasten, daarmee de meeste pinxtos aan ons voorbij laten gaand.

Na alle gasten te hebben uitgezwaaid en alles te hebben opgeruimd hebben Helmi en ik op de stoep voor ons huis het laatste bodempje uit een overgebleven fles opgedronken. Het was een mooie en gezellige avond, en op een enkel spatje na is het drooggebleven. Een goede investering was het ook, een investering in naamsbekendheid en er waren veel geïnteresseerde gasten, die wellicht snel terugkomen om in alle rust te beslissen. Want hoewel we hadden gehoopt op een nog grotere opkomst, was het wel weer te druk om het werk van Sjer Jacobs rustig van een afstandje te bekijken.

Een mooie kans hiervoor is bijvoorbeeld door in de galerie te komen dineren; in een artistieke omgeving met een klein gezelschap culinair in de watten gelegd worden! Maar ook aanstaande zaterdagnacht al, want dan zijn onze deuren tot middernacht geopend voor de Europese Nacht van het Museum en de Open Galerieroute!

Aliens!

Internet zit er vol mee. Kleine groene wezentjes met spitse oren, enorme zwarte glimmende ogen en lange slanke vingers. Marsmannetjes en venusvrouwtjes. Iedereen weet dat ze er zijn, dat ze bestaan, maar je ziet ze nooit, geen hard bewijs, geen contact of respons op al onze oproepen!

Ze surfen wat door het digitale heelal en blijven bij tijd en wijlen hangen in jouw wereld, jouw wondere wereld en kijken wat rond, komen te weten wat ze willen weten en zijn weer weg, zonder ook maar een spoor achter te laten. Viavia hoor je wel dat ze af en toe opduiken in de wondere wereld. Soms vertellen ze het zelfs door aan vriendjes- of familiealiens, die dan ook je wereldje komen bezoeken.

Ondertussen zet jij in je wondere wereld alles klaar waar zij voor komen. Puur omdat je het leuk vindt om het klaar te zetten, om ze te geven wat ze willen en ook omdat je het leuk vindt dát ze langskomen...

Jouw echte werled is op het moment namelijk gemiddeld zo'n 1.500 kilometer zuiderlijk gelegen dan dat van de aliens en je vindt een beetje informatie wel op zijn plek. In principe geven wij alles gewoon omdat we het leuk vinden, geheel vrijblijvend voor een ieder die er oren naar heeft, maar een beetje feedback is ook altijd leuk!

Lezers, aliens, welkom in de wondere wereld van Helmi en Pol. We weten dat jullie er zijn, we come in peace and mean no harm. Geef eens een teken van leven... dat vinden we stiekem best leuk.

Viespeuken

De vogeltjes fluiten, het zonnethe schijnt en het is nu al dik 20 graden, vannacht was het lekker rustig op straat en de bouwvakkers op nummer 8 hebben ook een verplichte vrije dag. Half autochtoon Barcelona is naar de campo en dus zijn de straten stiller dan ooit.

Helmi slaapt nog vredig als het wekkertje gaat, dus ik sluip mijn bed uit en ga vast douchen. EIk verras haar zo wel met een glaasje verse jus en een knuffel. Kortom, heerlijk wakker worden op een doordeweekse vrijdag!

En dan doe je het rolluik omhoog en een vlaag pisgeur komt je tegenmoet. Je ziet je straat en denkt, wat een zooitje.  En nodig ook, gezien alle pissende honden en k***sende Engelsen. Want hoewel hier iedereen op minstens twee hoog achter in kleine appartementjes woont, heeft wel een op elke drie Barcelonezen een klein keffertje of ander blaffend mormel in huis. En omdat er geen hondenuitlaatplekken zijn (heerlijk oud-hollandsch woord) doen die viervoeters te pas en te onpas op straat. Zij weten niet beter, hun baasjes zijn de smeerkezen, niet zij. Zatte Engelsen weten ook niet beter, die lijken hier hun laatste drie werkende hersencellen ook stuk voor stuk weg te drinken, met alle smerige gevolgen van dien. Laat ze lekker hun eigen eiland bevuilen.

Nu weet ik wel dat vanwege het nijpende watertekort de straat niet meer elke dag schoongespoten kan worden, maar alsjeblieft, eens per week zou al heel wat zijn. Orders van hogerhand, van de weergoden dus...

Wat mij dan nog het meeste verbaast, is dat wanneer je dan uit arrenmoede zelf een bezem en een emmer hete sop pakt om je ondergepiste rolluik en straat een beetje fris te maken, je aangekeken wordt, alsof je de paus bent die uit de kast komt. Leg je vervolgens uit dat je het gewoon een beetje frisser vindt om geen weeïge geuren in je galerie en huis te willen en dat je dat maar zelf doet omdat de gemeente het niet meer doet, dan ben je helemaal een Alien. Rare jongens, die Catalanen! Viespeuken vooral.

Carrer de la Flor del Lliri

De Carrer de la Flor del Lliri, of op zijn Spaans, Calle de la Flor de Lliri. Kleine verschillen op schrift, maar een wereld van verschil in cultuur en mensen. Het verschil tussen Catalonië en Spanje, tussen i en y.

Een straat ook als een wereld, of althans een klein dorpje, compleet met dorpsgek!

Wie al eens bij ons gelogeerd heeft, weet hoe de dag hier begint. Rond een uur of acht 's ochtends beginnen de bouwvakkers op nummer 8 aan hun werkdag. Boren, timmeren, zagen en alles wat maar lawaai maakt. Omdat wij pas ver na 9-en op hoeven te staan, horen we dit met lede ogen en oordopjes in de oren aan. Lede ogen, temeer deze bouwvakkers rond een uur of 9 - inderdaad een uur later alweer - meestal er van door gaan. Alsof ze het er om doen!

Zijn zij weg, schalt het met luide en vooral schelle stem door de straat: "Piriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!" Piri is de hond van Geronimo, de handelaar in tweedehands meubels aan de overkant. Dit keffertje wordt steevast elke ochtend luidkeels welkom geheten door onze straatgek; Rosamaria. Een fantastisch mens, die ze alleen niet meer helemaal op een rijtje lijkt te hebben. De tand des tijds heeft haar licht geraakt, maar ze wordt met de dag vrolijker, dus al met al niet zo erg...

Dan hebben we natuurlijk nog Manolo, onze bovenbuurman. In eerste instantie een alleraardigste en ietwat bemoeizuchtige meneer. Al werden we al snel door onze huurbaas voor hem gewaarschuwd. Daar begrepen we eigenlijk helemaal niets van, hij leek toch zo aardig, geïnteresseerd en ik stak een hoop Spaanse woorden van hem op. Maar steeds meer puzzelstukjes vielen op hun plek... Nadat ik hem om excuses aan Helmi had gevraagd wegens het op nogal een machismo-wijze vragen, nee, eisen van een glaasje cava toen hij onuitgenodigd op de opening van Ariel kwam, zegt hij geen woord meer tegen ons. Omdat op diezelfde opening ook nog eens bleek dat hij zijn fascitoïde voorkeuren en zijn zwak voor "el caudillo" Franco niet onder stoelen of banken wenste te steken, vinden we het niet meer zo erg dat hij niet meer op de foto wil.

Zijn volstrekte tegenpool, Guillaume, geboren in het Franse gedeelte van Catalunya in Perpignan, wilde dat eigenlijk ook niet, maar ik was hem iets te snel af. Deze sympathieke, levensgenietende meubelmaker kweekt zijn eigen marihuana en begrijpt zoals bijna iedereen op de wereld dat wij (Nederlanders) niet de hele dag stoned zijn. Hij is mijn vaste taalles en met hem bespreek ik de politiek, de kansen van Oranje tegen Frankrijk op het aankomende EK en het wel en wee van zijn kinderen in Puerto Rico.

De roodharige dame is Carmen, 51 jaar oud, vrijgezel, werkt in het reisbureau aan de overkant, naamgever van ons uithangbord (Oscar) en verkoopt reisjes naar Afrika. Zij spreekt zelfs een beetje Engels en probeert dat met mij te oefenen. Ik in het carbon-español en zij in het camping-Engels, een komische situatie. Een straatje van amper 75 meter lang en drie meter breed, maar een dorp op zich, want ik vergeet voor het gemak nog het stel dat op de derde verdieping boven ons woont met hun deense dog, de vrolijke nichten van de interieurzaak naast ons, Mercedes en David van galerie Kumbah Saleh in de straat en al die andere mensen van wie ik de naam niet weet of alweer vergeten ben.

Las Cosas Bonitas

Eén van de voordelen van het houden van een galerie is dat je je de hele werkdag omringd weet met mooie schilderijen, zeefdrukken, cosas bonitas.

Als levensgenieter weet ik dit ten zeerste te waarderen, maar dat brengt mij als vanzelf ook in een lastig parket. Steeds vaker lopen er geïnteresseerden onze galerie binnen om met een kunstwerk weer de deur uit te lopen. Goed nieuws natuurlijk, want daar doen we het toch allemaal voor. Maar doet elk verkocht obra de arte toch een beetje pijn.

Wanneer ik niet met gasten praat, bezig ben mijn administratie bij te werken (gisteren was het D-day en heb ik mijn eerste Spaanse belasting betaald) of contacten met het thuisfront onderhoud, zie ik elke minuut, elk uur van de werkdag las cosas bonitas om me heen. En dus ga je je aan dat werk hechten.

Elk werk dat onder de arm van een Amerikaanse toerist of Catalaanse zakenman de deur uit verdwijnt voelt een beetje als afscheid nemen en doet dus toch een beetje pijn.

Gelukkig werk je daarna de administratie direct bij, en is alle pijn weer weg... vooral omdat ik nu eindelijk mijn langgewenste slangeleren witte porno-schoenen kon kopen!