Het wordt herfst hier in Nederland: de wind gaat harder waaien, en uiteraard altijd pal op de kop! Wanneer ik 's ochtends weg fiets van huis is het nog donker, en wanneer ik naar huis toe fiets is de zon alweer onder. De zomerjas is verruild voor mijn wollen winterjas en zelfs mijn sjaal is al weer buiten geweest. Mijn zadel is nat van de regen, of wit van de rijp waardoor mijn billen het hoe dan ook koud gaan krijgen wanneer ik op de fiets stap.
En toch kom ik steeds weer vrolijk aan, op werk of thuis. Natuurlijk, dat komt omdat ik ondanks alles gewoon een gelukkig mens ben die blij is met wattie heeft. Maar ook omdat er in mijn Staadsie Utrecht steeds meer stoplichten naar mijn hart verschijnen. Niet dat deze zwart-wit gestreepte vrienden overal op groen springen wanneer ik aan kom fietsen. Neen, een stoplicht op groen is geen stoplicht, die merk ik eigenlijk amper op.
Maar juist die verkeersregelinstallatie.s, zoals die apparaten officieel heten, die op rood staan, die maken mij blij, dat zijn nou stoplichten naar mijn hart!
Waarom? Kijk maar...
Laatste reacties